Celestien Praktijk voor Acupunctuur

24/07/2026

Het was een fantastische reis, samen met Sam. Van Samarkand (Oezbekistan) over de Pamir Highway door Tajikistan en een 6- daagse hike in Zuid Kirgizië. Een belevenis en wonderschone natuur. 💚
Dus ik ben weer thuis en gestart in mijn praktijk!
Ook fijn!

27/06/2026

We gaan er even tussenuit! 🙏
De praktijk is gesloten tot 22 juli 2026.
Daarna ben ik er weer met frisse energie!
Fijne zomer en tot later!

26/06/2026

SALIE ZEGT: SPREEK JE MAAR UIT!

Salie (Salvia officinalis) is een mooi geneeskrachtig kruid in mijn achtertuin met prachtige paarse bloemetjes en grijsgroene blaadjes. Ook de bijen genieten ervan! Salie nodigt uit om je uit te spreken, jouw waarheid te durven delen. Zij staat daar niet voor niets in mijn tuin, ze geeft mij de boodschap om mijn stem te laten horen en zichtbaar te mogen zijn.

Als kind was ik gevoelig en snel emotioneel. Ik herinner mij dat ik ergens anders mocht eten en ik lustte iets niet. Ik durfde het niet te zeggen, mijn keel kneep dicht en daar kwamen de waterlanders. Ik vond het ook heel moeilijk om mijn mening te weten en dan ook nog eens te delen. Veel te bang dat ik het verkeerde zou zeggen of dat anderen er totaal anders over zouden denken. In de brugklas vroeg de geschiedenis lerares mij of ik geloofde in God of in de ‘Big Bang’ theorie. Ik voel nog de ogen en aandacht op mij gericht worden en ik kon niets uitbrengen. Ik voelde de spanning in mijn lijf en keel en de tranen die omhoog kwamen en die ik met alle kracht probeerde terug te dringen. Zelfs in de tijd dat ik op mijzelf ging wonen, wist ik niet wat ik nou echt mooi vond en hoe ik mijn kamer kon inrichten.

De tranen voelden eerst nog als zwakte, ik had immers geleerd dat sterk zijn betekende zo iets als niet zeuren, gewoon doorgaan. Toen ik mijn kwetsbaarheid en de tranen die ermee gepaard gingen, durfde toe te laten en er zachtheid ontstond daarin voor mijzelf, toen kon er iets veranderen…

Lees verder via de link…

Salie (Salvia officinalis) is een mooi geneeskrachtig kruid in mijn achtertuin met prachtige paarse bloemetjes en grijsgroene blaadjes. Ook de bijen genieten ervan! Salie nodigt uit om je uit te…

25/06/2026

DE KRACHT VAN ESOTERISCHE ACUPUNCTUUR

Een aantal maanden geleden kwam Esoterische Acupunctuur op mijn pad. Ik werd er meteen door geraakt en wist dat ik hier in wilde duiken. Na de cursusdagen die ik gevolgd heb, ben ik het langzaamaan gaan toepassen in mijn praktijk. Het is heel mooi om te zien wat het teweeg brengt bij cliënten en ook in mijzelf. Het voelt dat alles wat ik tot nu toe gedaan heb, het pad dat ik gekozen heb qua persoonlijke ontwikkeling en spirituele groei, nu allemaal samen komt. Esoterische acupunctuur is als het gereedschap waarmee energie en liefde de wereld in kan stromen en mensen mag aanraken waar het landt. Het brengt mij zoveel vreugde!

Esoterische acupunctuur is een zachte subtiele vorm, ontwikkeld door Dr. Mikio Sankey. Het maakt gebruik van het chakra systeem, de heilige geometrie, de ’tree of life’ van de Kabbalah en combineert het met acupunctuur. De aandacht gaat meer naar ‘hogere frequentie healing’ dan het behandelen van de symptomen van een fysieke disbalans. Het is een ‘reis’ naar je eigen centrum of misschien beter gezegd: je herinneren en weer bewust worden van je essentie. Jouw eigen ritme, toon en kleur, jouw eigenheid leven. De behandeling kan het makkelijker maken om bij uitdagingen in je kracht en kern te blijven.

Verder lezen via de link….

Sommige mensen voelen de behoefte om hun aandacht naar binnen te keren, de stilte op te zoeken voor zelfreflectie en bezinning. Voor anderen kan stilte juist confronterend zijn omdat de ‘mind’ nog…

30/05/2026

Een onverwachts avontuur…

Gisterenochtend zat ik vroeg in de trein naar Amsterdam voor de laatste dag van ESOTERISCHE ACUPUNCTUUR. In de middag zei ik gekscherend tegen Sam kom je naar Amsterdam voor het diner vanavond? En zo geschiedde.. Met ov-kaart stapte hij in de trein en zo liepen we na mijn bijscholing samen door Amsterdam!

Prachtig weer, bijzonder licht, lieten ons leiden door wat er op kwam en zo genoten we van de stad. Alsof ik het voor het eerst ervaarde, verwonderd door de schoonheid en de sfeer.
Na de lekkerste pizza ooit gegeten, in een gezellig restaurantje, liepen we weer terug naar het station. Toen wisten we nog niet dat het avondje Amsterdam nog een verrassend staartje kreeg….

We strandden in Zwolle, geen treinen meer naar Emmen vanwege een storing. En ook geen bussen als vervangend vervoer. Ik zag mijzelf al even liggen op de banken op het perron, wachtend op de laatste trein na middernacht of die bij het krieken van de dag.

Het werd een nacht in een mooi hotel in Zwolle! En vanochtend een heerlijk ontbijtje op het terras in de zon in het centrum. Vooral de koffie viel in de smaak om weer wakker te worden na toch wel een kort nachtje.
Wat kan het leven zich toch verrassend ontvouwen…

12/05/2026

Acupunctuur is geen mysterie maar werkt echt! Daar is de wetenschap nu ook achter…😊

Acupunctuur: zweverig of pure biologie? 🧐 Wetenschappers hebben eindelijk ontrafeld wat er in je lichaam gebeurt als die naaldjes worden geplaatst. Van immuuncellen die 'pijnstillers' loslaten tot veranderingen op hersenscans. Lees verder hieronder! 👇

14/03/2026

HET WIL WEER STROMEN IN HAAR
Ze werd overvallen door groot verdriet terwijl ze thuis aan het opruimen was. In plaats van het te laten stromen, trok ze zich terug onder haar vertrouwde dekentje op de bank. Het voelde te angstig en te veel om het te doorvoelen en toe te laten. Ze is het ook niet echt gewend. Ze is meer van het type ‘schouders eronder en doorgaan’. Kom op! Of ze schuift er graag een lach voor. Als kind stond ze al bekend als een moppentapper en was daarmee een graag geziene gast. Ze bracht vrolijkheid en levendigheid met zich mee. Maar daaronder in dieper water, leefde verdriet en een gevoel niet gezien te worden. Verdriet en angst waren de emoties die er niet mochten zijn. Niet dat dat zo duidelijk werd gezegd vroeger, maar het was voelbaar voor haar.

“Wat als je nooit meer toegang zou hebben tot verdriet en angst,” vraag ik haar. Ze sluit symbolisch het dekseltje van het potje waar ze deze emoties ingestopt heeft. “Hoe voelt het als het helemaal afgesloten is en je er niet meer bij kunt?” “Het grijpt me naar de keel, geeft ze aan. Ik krijg het helemaal benauwd.” “Wat is er nodig om die emoties weer vrij te laten, zodat ze vrij kunnen stromen?”

Verder lezen via de link...

(*De oefening die ik beschrijf kreeg ik aangereikt in een workshop van José Al 🙏)

Ze werd overvallen door groot verdriet terwijl ze thuis aan het opruimen was. In plaats van het te laten stromen, trok ze zich terug onder haar vertrouwde dekentje op de bank. Het voelde te angstig en…

07/03/2026

DE REIS VAN EEN GEVALLEN NARCIS
Wandelend ga ik door het bos met een rugzak op de rug voor de boodschappen. Onderweg stel ik mij voor hoe het is om geen verleden en toekomst te hebben. Helemaal hier en nu, zonder toen of straks, zonder verhaal. Ik sla verrast het kabouterpad in. Ik passeer een hoge totempaal vol kaboutertjes, prachtige schilderijtjes en kabouterhuisjes tegen boomstronken aan. Fluitende vogeltjes vergezellen mij, schoenen die de grond raken, takken met nieuwe groene knopjes en zonnestralen hier en daar op het gezicht. Ik steek ergens de weg over en ben even later opeens het spoor bijster. Maar als ik geen doel heb, kan ik ook niet verdwalen. Toch pak ik maar even de digitale wegwijzer erbij.

Als ik het centrum nader, zie ik haar liggen. Midden op het fietspad met ingekorte steel: een gele narcis. Ik kan niet anders dan haar oppakken. Ik moet er niet aan denken dat ze vertrapt wordt of een fiets haar platwalst. Ze kan er nog niet lang liggen, ze ziet er nog zo fris en fleurig uit. Waar zal ze vandaan komen, wie heeft haar laten vallen?

Met het bloemetje in mijn hand vervolg ik mijn weg. In de bibliotheek haal ik mijn gereserveerde boeken op. Maar de boel blokkeert als ik mijn kaart tegen het apparaat hou. Oeps, vergeten mijn abonnement te betalen dus ik begeef mij naar de balie. Ik wacht geduldig tot een aardige man weer terugkeert naar zijn plek. Ik leg de narcis neer om mijn portemonnee te pakken. “Een mooi bloemetje”, zegt hij, als zijn blik erop valt. Ik vertel hem dat ik haar onderweg gevonden heb. En dat ik benieuwd ben welk verhaal erbij hoort, wie de narcis heeft vastgehouden en uit welke hand die gevallen is...

Hij zegt: “Heet dat niet Sonder?” “Ik heb geen idee, zeg ik, wat betekent dat?” Hij zoekt het op, op zijn computer. Sonder is een woord bedacht door John Koenig: ‘Het besef dat elke willekeurige voorbijganger een leven leidt dat net zo levendig en complex is als dat van jezelf.’ Het benadrukt dat je als het ware een achtergrond rol speelt in duizenden verhalen van andere mensen. Het bevordert empathie en compassie en maakt ons bewust van de onderlinge verbondenheid.
Wauw, mooi! Ja, alles met elkaar verbonden.. Ik doe mijn boeken in de tas en zeg hem nog: “Wie weet geef ik dit bloemetje nog wel aan iemand door onderweg.”

Lees verder via de link..

Wandelend ga ik door het bos met een rugzak op de rug voor de boodschappen. Onderweg stel ik mij voor hoe het is om geen verleden en toekomst te hebben. Helemaal hier en nu, zonder toen of straks…

26/02/2026

IK MAG ONTOEREIKEND ZIJN
Er gaat een zucht van verlichting door mijn systeem
Een besef wat opeens, opnieuw binnenvalt
Perfect zijn, het blijkt een onmogelijke opgave

“Ik ben goed genoeg, ik ben niet goed genoeg”
het kan zich eindeloos afwisselen en herhalen.
Alsof ik blaadjes uit een madeliefje trek,
“hij houdt van mij, hij houdt niet van mij…”
en het laatste blaadje de zogenaamde waarheid spreekt

Om vervolgens toch maar een nieuw bloemetje te plukken

Terwijl de hele natuur als vanzelfsprekend het madeliefje omhult,
zo ook de tegenstellingen en twijfels in mij,
valt er niets af te keuren of goed te keuren
Als een uiting van leven
toont het zich in de wereld van alledag

Ik mag ontoe-reik-end zijn,
hoe rijk is dat.
Morgen neem ik wellicht een andere afslag!
Een vermakelijk tafereel wat ik aanschouw,
liggend in het gras
terwijl ik voorbij drijvende wolken gade sla

De stroom van leven is en kan niet anders zijn
En toch kan vanuit mijn binnenwereld
zich een andere buitenwereld tonen
als ik mijn aandacht verschuif
in ruimtelijke draagkracht
en vrede mij zomaar doorzeeft

Ergens weet ik dat ik als een hondje
achter mijn eigen staart aan kan lopen,
als een huisslak op zoek ben naar thuis
of als een zwerver rondloop met goudstukken,
in een vergeten broekzak

Tussen de regels door
wacht ruimte geduldig met open armen
Soms zie ik glinsterende lichtstralen oplichten,
hoor ik haar kalmerende fluistering
als een spiegelgladde, zachtjes ruisende zee

En dan sta ik plotseling ontnuchterd weer op de kade,
volkomen opgegaan in een gedachten golf
In deze wereld, door een gekleurde bril bekeken,
zal ik nimmer werkelijk vredig zijn
tot ik met ware ogen zie

Een frisse wind als een grote schoonmaak,
blaast ‘welles en nietes’ patronen uit mijn raam
Steeds vaker valt er licht binnen in flarden
en wordt iets van het mysterie onthult
Tussen woorden en gedachten
spreidt het onzegbare zich uit

In stilte betreed ik tot dusver onbekende grond
in mijn diepste binnenwereld,
waaruit za**jes van patronen en verlangens
schoorvoetend loslaten
terwijl ik achterover leun en mij niet bemoei
met het ge-woei

kan ik zien welk za**je nog wortel schiet…

Marion, 26 februari 2026

www.celestien.nl