20/05/2026
Soms zegt één zin alles.
Vandaag, na het afscheid van Meneer, zei de familie tegen mij met een glimlach:
“Zo… en nou willen we jou nooit meer zien.”
En eerlijk?
Dat is misschien wel één van de mooiste dingen die je als uitvaartspreker kunt horen.
Nog geen jaar geleden namen we samen afscheid van zijn vrouw. Nu stonden we opnieuw samen stil. Wat begon als een ontmoeting in verdriet, groeide in korte tijd uit tot een warme band met een familie die een plekje in mijn hart heeft gekregen.
En juist dat maakt dit werk soms zo dubbel.
Je probeert rust te brengen, woorden te geven aan liefde en verlies, alles zo persoonlijk mogelijk te maken… maar ondertussen voel je ook het verdriet van mensen die elkaar nog zó hard nodig hadden en elkaar eigenlijk nog veel meer tijd gunden.
Toen iedereen weg was en de aula leeg werd, stond de foto van Meneer nog op de schermen in de aula. Ik was daar om mijn tas en map nog te pakken en de aulamedewerker te bedanken.
Dat moment kwam binnen. Even stil. Even mens.
Daarna stap je in de auto, zet je bewust veel te vrolijke muziek op, in mijn geval een Spotify-playlist genaamd “John vrolijk”.
Zo probeer ik langzaam weer terug te schakelen.
Wat bleef hangen vandaag, was niet alleen het verdriet. Maar vooral de liefde. En die ene zin, met een lach en een traan tegelijk:
“Zo… en nou willen we jou nooit meer zien.”
💜
John van den Heuvel
Uitvaartspreker