Essential Waves

20/09/2026

Gisteren een hele fijne vrijwilligersdag gehad van Thijsse’s Hof. Fijn daar weer een paar leuke mensen ontmoet te hebben. Het botanisch tekenen viel niet mee, dus uiteindelijk hield ik het maar bij ‘tekenen met licht’, zie de foto. Hoe dan ook, het pensioneren gaat voorspoedig. Het tempo vertraagt, ik geniet behalve van mijn vrijwilligerswerk in de natuur ook van de paar projecten die ik doe, náást het begeleiden van de laatste twee cliënten die mij resten. Zo ben ik bezig met de Arbeidseinsatz herinneringen van mijn vader. En ontwikkel ik een fotocursus ‘Zien en Zijn’ 2.0, nu meer down to earth gericht op het leren van Mushin no shin (‘open en actieve no-mindness’), het verdiepen van je beeldtaal via het maken van haiku’s en het inbrengen van ‘Ma’ (verwachtingsvolle leegte) in je fotografie. Erg leuk om te doen. Ik zit dus zeker niet stil (hoewel, ik breng steeds meer Ma ook in mijn eigen leven).

27/07/2026

Dit is min of meer het laatste echte beeld van onze te vroeg afgebroken reis door Botswana: blik op de Ntwetwe zoutpan. Een dag later lag ik in het ziekenhuis. Gelukkig was ik er niet zo erg aan toe als deze zebra, maar toch … Goed dat we dichtbij Gweta waren en er infusen en antibiotica bestaan.

Inmiddels is het weer helemaal OK met mij, maar het een en ander markeerde wel voor mij dat het belangrijk was om pas op de plaats te maken, nu het oude zo’n beetje ten einde loopt. En ik moet zeggen: de afgelopen weken denk ik een nieuw draadje gevonden te hebben.

Het draadje begint bij het lezen van De zwevende wereld van Annejet van Zijl. Daar had ik na thuiskomst alle tijd en nog net voldoende energie voor. Het is een historische roman over Franz von Siebold en zijn Japanse vrouw en dochter, begin 19e eeuw. En via de (hernieuwde) fascinatie voor de Japanse cultuur, fotografie en dichtkunst, kwam ik al associërend uit op Zen, Mushin (no mindness), ‘Ma’ (leegte) en … Haiku.

Tenslotte kwam ik uit op het weer oppakken van een oud idee en ‘product’ van mij: Zien en Zijn. Daar ben ik nu mee bezig. Allereerst voor mijzelf en mijn fotografie, mijn creativiteit. Maar daarnaast ook met het maken van een nieuwe cursus voor collega-fotografen die verdieping zoeken. Verdieping in het zien en voelen, contact maken met de wereld om ons heen en zichzelf. Dat maakt mij enthousiast.

Net viel ik nog, hard!
nu drijf ik mee op de wind
laat ik mij deinen

08/07/2026

Gisteren nam ik afscheid van mijn laatste vrouwelijke cliënt. Een bijzonder moment. Allereerst omdat ik zo blij ben dat het traject dat we afgelegd hebben, van 10 sessies, tot zo’n ook voor iedereen om haar heen zichtbare heling en bevrijding heeft geleid. Eén die blijvend is, omdat het van binnenuit komt: de speelsheid, wijsheid, kracht en zachtheid die er altijd al waren, maar nu ongehinderd naar buiten kunnen komen. Een blije uitkomst die vooral ook haar verdienste is: de manier waarop ze haar pijn, haar trauma’s aanging, daarbij het proces trouw en met volle inzet ondersteunend met zelfbeoefening en sessie reflectieverslagen. Met aandachtige zelfbewustwording.

Het maakt me trots en dankbaar dat ik dit werk mag/mocht doen. En tegelijk is er een gevoel van spijt, dat er een einde aan komt, zonder precies te weten wat ik dan ga doen. Het is een dunne lijn tussen mezelf de ruimte geven om te ontdekken wat er nu in me wil, het verlangen ook gewoon even van de zomer te genieten, en ook de onrust van verveling en leegte te moeten (leren) verdragen.

Toch is er geen weg terug. De tweetaktmotor van artikelen schrijven en publiceren op mijn website en het geven van sessies werkt niet meer. Het aantal bezoekers van mijn website daalt, dankzij de opkomst van AI, zo snel en gestaag, dat iedere motivatie om nog te schrijven weg is. En daarmee stagneert de intellectuele uitdaging achter mijn werk. Bovendien merk ik dat ik ouder word: ik word minder scherp, heb minder energie. En dan natuurlijk de achteruitgang van mijn ogen (al lijkt dat nu voorlopig gestopt te zijn).

Het afscheid is nog niet compleet. Er lopen nog een paar trajecten met mannelijke cliënten, al is ook daar het eind in zicht. Bovendien kunnen oud-cliënten ook nog langere tijd rekenen op nazorg in de vorm van incidentele sessies. Zo is het een geleidelijk proces, van het één in het ander. Ik zit er middenin.

Dus ja, het voelt nu tegelijk als een schemeravond en als een vroege nieuwe morgen. Er zijn warme kleuren en er is donkerte. Er is dankbaar terugblikken en verwachtingsvol vooruitkijken. En net als iedere zomeravond/nacht er is de mogelijkheid om met dierbaren stil te staan bij wat belangrijk is, en vooral ook: te genieten van wat het leven te brengen heeft. En anders wel op mijzelf het nietsdoen en -hoeven, en de leegte en het alleen zijn daarbij, geduldig te verdragen. Zodat deze leegte hopelijk als vanzelf uiteindelijk weer gevuld zal worden - van binnenuit.

Daarom overweeg ik om de openingsfoto van mijn website - https:/www.essentialwaves.nl - te vervangen door bovenstaand beeld van een uil in de boom in Botswana. Wat denk jij?

29/03/2026

Het staat nu wel vast: er komen geen nieuwe artikelen meer op Essential Waves. In plaats daarvan laat ik mijzelf weer meer zien op www.geja-vu.nl, mijn fotografie website. Zeker na mijn zeer geslaagde fotoreis naar de Lofoten van begin maart! Deze reis, een cadeau aan mijzelf, maakte mij duidelijk dat ik de juiste beslissing genomen heb door voor mijzelf en voor mijn fotografie te kiezen.

Tegelijk is fotografie voor mij óók een spiritueel pad. Mogelijk lees je dat eraan af van wat ik rondom de beelden te schrijven heb. Vind je dat interessant, klik daar dan op Contact, dan krijg je bericht als er weer nieuwe foto’s te zien zijn.

De online portfolio van Gerphil Kerkhof - fotografische verkenningen in het grensgebied van werkelijkheid en verbeelding

06/01/2026

Graag wil ik al mijn cliënten, volgers en lezers een gelukkig nieuwjaar wensen. Dat het voor jou een bijzonder liefdevol en gezond 2026 mag worden!

Het wordt voor mij ook een bijzonder jaar. Nog één jaar 'vlammen' met een laatste groepje enthousiaste cliënten. Zo fijn voor mij om dit werk te mogen doen.

Tegelijk wil ik de overgang maken naar mijn volgende levensfase. Mijn 'gouden jaren'. Ik vind er berusting in en geef mij er nu gaandeweg aan over. Ik kijk er verwachtingsvol naar uit.

Dat vraagt ruimte maken. Daarom neem ik vanaf 1 februari geen nieuwe cliënten aan. Mocht je nog op het vinkentouw zitten, wacht dan niet te lang. Nu is er nog (beperkt) plaats, na die datum zal ik je moeten doorverwijzen.

Heb je bij mij eerder een traject doorlopen: weet dan dat ik er altijd voor je zal zijn voor incidentele sessies. Bijvoorbeeld als je graag met mij wil kijken naar een nieuwe situatie, uitdaging of fase in je leven. Of om gewoon even met elkaar de blik naar binnen te richten.

P.S.: als je n.a.v. dit bericht mij persoonlijk een bericht wil sturen gebruik dan mijn contactformulier op www.essentialwaves.nl/contact/.

08/12/2025

Ik kan mijn ogen niet (meer) geloven!

Een week na mijn fantastische fotoreis naar het Müllerthal, heen en weer bijna dezelfde ‘epische’ autorit afleggend als tien jaar geleden toen ik de ingeving kreeg die mijn professionele leven op zijn kop zette, werd mijn leven opnieuw overhoop gehaald.

Dat gebeurde op de dag vóór ik met mijn vrienden van het Ouwe Meuk Genootschap naar het Belgische Mons (Bergen) vertrok voor een lang weekend ‘meuken’. Dat lange weekend begon daarmee een stuk minder opgetogen dan anders – en tegelijk was ik ook opgelucht.

Ik had namelijk die donderdag de diagnose ‘glaucoom’ gekregen. Dat verklaarde waarom ik links al slechter was gaan zien – en de opticien dat niet meer kon corrigeren. Nu bleek: er is onherstelbare schade aan die oogzenuw en druppels moeten helpen om verdere schade (en ook schade rechts) te voorkomen. Anders ligt blindheid in het verschiet.

Je begrijpt dat ik gigantisch geschrokken was. Sindsdien herinnert iedere oogopslag van mij nu daaraan, test ik mijzelf, mijn ogen, hoe het nu is. En nu is, en nu is …

Hoe is het dan nu? Mijn linkeroog geeft bij elke oogopslag gratis en voor niets ‘het beste’ van NIK Color Efex Pro meegeleverd: een beetje glamour glow en een toefje smear. Een Orton effect dus, of als je wil, een licht David Hamilton filter over alles, met wat beweging erbij. Klinkt romantisch, maar ermee lezen gaat niet meer. Fu***ng vermoeiend.

Hoezo dan opluchting? Nou ja, rechts is alles nog als vanouds. Zoals het nu is kan ik er wel mee leven. Dus houden zo! Wel bidden dat de druppels hun werk doen (en dat lijken ze te doen).

Het een en ander gaf mij wel het laatste zetje om een punt te gaan zu**en aan mijn praktijk – gefaseerd, in de loop van 2026. Dat was nu in één klap helder. Praktisch gezien sluit ik mijn praktijk voor nieuwe cliënten per 1 februari. Lopende trajecten maak ik met alle liefde af.

Een moeilijke beslissing die ik eens een keer moest nemen, en die nu – diezelfde dag – ‘makkelijk’ is gemaakt. Ik mag mijn ‘gouden jaren’ niet langer uitstellen, ik moet mijn eindigheid en leeftijd accepteren, en ik wil de vrijheid om van het licht en de scherpte in mijn ogen (oog) te genieten zoveel ik kan, nu het nog kan. Zoals met fotograferen. Bovendien is dat grotendeels met één oog kijken best vermoeiend, om van de kwellende onzekerheid en rouw omtrent mijn zichtvermogen nog maar te zwijgen.

Wat dat met mij doet is misschien óók te zien in mijn nieuwe series Ontziend (zie o.a. deze foto), Ontkoppeld en Ontdaan die ik dat weekend gemaakt heb. Met oog voor wat er overblijft als alle oude vorm vervallen is. Toch ook weer schoonheid, maar wel één die melancholisch maakt. Binnenkort op mijn (fotografie)website https://www.geja-vu.nl.

29/10/2025

Onlangs heb ik mijn nieuwste artikel "Onrust tot bedaren brengen" live gezet. Ik kon niet langer wachten ...

Een gevoel van onrust is mijn (ADD) cliënten niet vreemd, verre van dat. Zelf heb ik er ook regelmatig last van, maar dan weet ik er gelukkig mee om te gaan. Nu wel. In dit artikel vertel ik hoe het samenhangt met een verhoogde basisspanning in je lijf en met onverwerkte emoties. En hoe je via 'de voelende staat' je onrust kunt ontrafelen tot kalmte.

Zelf ga ik komende week een aantal dagen heerlijk op fotoreis. Compleet zen achter mijn statief, met de voeten in een beekje, mijn natuurbeleving 'vastleggen'. Ik ga het aan als een retraite, daar kijk ik naar uit.

En als ik daarna iets voor jou kan doen om je onrust hanteerbaar te maken, dan hoor ik graag van je - via de contactpagina op de site. Maar misschien eerst even mijn artikel lezen.

Onrust – het bekruipt ons maar al te makkelijk. Als je er even bij stilstaat is het altijd op de achtergrond aanwezig. Zeker bij ADD, ADHD of chronische stress kan het je leven flink ontregelen. Liefst wil je er dan ook zo snel mogelijk vanaf, en juist dat zet de onrust extra aan. Hoe doe je

22/10/2025

Steengoede presentatie over wat burn-out eigenlijk is, en hoe burn-out en stress samenhangen met hoe we met emoties (niet) omgaan. Helder verteld door neurobiologe én ervaringsdeskundige Brankele Frank.

Ik zou het echt niet beter kunnen - en het zou een heel verhaal worden (al heb ik dat natuurlijk wel gedaan). Kijken dus, juist ook als je (nog niet) burn-out bent (geweest)!

Waarom krijgen sommige mensen geen burn-out en kreeg ik er twee? Dat vroeg neurobioloog Brankele Frank zich af. Ze onderzocht wat er gebeurt in je hersenen a...

15/09/2025

Positieve en activerende spanning, opwinding!, ook daar gaat mijn artikel “Onrust tot bedaren brengen” over dat ik nu aan het schrijven ben.

Voor mensen met AD(H)D kan ook die gauw even teveel, en daardoor weer tamelijk hinderend zijn. Om dingen af te maken bijvoorbeeld. Onze basisspanning, in ons lijf bijvoorbeeld, is nu eenmaal hoger dan ‘normaal’. Dat is een ervaringsfeit, dat ook wetenschappelijk aangetoond is. Daar komt zo’n vlaag van opwinding dan bovenop, die, zelfs al is die in principe activerend en plezierig, het omzetten ervan in actie danig kan verstoren.

En ja, alsof de duivel ermee speelt, daar had ik ook last van toen ik aan het schrijven ging. Ik zat zó vol met ideeën en gedrevenheid om te schrijven, dat ik zeer regelmatig mijn werk even moest onderbreken door op te staan en te ijsberen. Handen wringen ook, gekke bewegingen maken, of gewoon even lummelen en uit het raam staren na het een en ander aan gezucht. Of door ‘hersenloze’ afleiding te zoeken om even uit de greep van die onrust te komen. Of door mijn vriendin lastig te vallen voor zo maar een knuffel, want dat werkt bij mij ook altijd goed. Van mij mag het allemaal – zolang ik tegelijk maar ook mijn oog losjes op de bal hou, wat dan óók lukt.

Ik moet dan denken aan kinderen met ADHD in de klas, vooral als ze de vrijheid niet krijgen om hun spanning en onrust even af te voeren. Die toestroom aan energie niet mogen kanaliseren om de druk behapbaar te maken, maar moeten oppotten als in een stuwmeer, zodat de opgebouwde spanning pijn gaat doen. Ik moet ook denken aan de man die dagelijks van zijn vrouw op de kop krijgt omdat hij ‘spastisch’ doet en haar op de zenuwen werkt. Met alle gevolgen ook voor hun relatie. Net als een makkelijk overspannen stroomnet hebben wij nu eenmaal ook een aardlekschakelaar nodig.

Mij helpt dat in ieder geval om te ontspannen en weer grip te krijgen op mijn energie, op de stroom aan ideeën, woorden, etc.. Ook om, juist door afstand te nemen, weer nieuwe ideeën en woorden toe te laten. Unfocus noem ik dat, een noodzakelijk element in mijn aandachtmix, náást hyperfocus. Daarvoor moet ik ook soms tussendoor even totaal iets anders doen, zoals een huishoudelijk klusje, iets (half) lezen of gaan wandelen. Of beter nog: even mediteren. Ik kan dan weer door – en het werk afmaken.

Dat is me dus gelukt – al bevindt het artikel zich nu nog in de fase dat ik dagelijks hier en daar nog een woord of zin verander. Vaak ’s ochtends vroeg, want ’s nachts ben ik er blijkbaar nog mee bezig en popt het bij het wakker worden op. Want in mijn achterhoofd blijft het nog langere tijd ‘in memory’ en ‘in proces’ – maar dan is het voor mijn doen prima rustig.

Herken je dat? De moeite die je kunt hebben om ook met positieve spanning en onrust om te gaan? Wat zijn jouw manieren om daarmee te dealen? En helpt het? En krijg je daarvoor de ruimte – óók van jezelf?

P.S.: Hou het in de gaten op https://www.essentialwaves.nl !

03/09/2025

Inmiddels staat mijn nieuwste artikel - Mind Wandering: perspectief voor ADD? - online. Kijk maar op www.essentialwaves.nl/mind-wandering-perspectief-op-add-heling/. Echt interessant, al zeg ik het zelf.

En zoals lezers van mijn nieuwsbrief maandag al konden lezen, ben ik ook alweer bezig met mijn volgende. Dit keer over onrust, de voortdurende en ook donkerbruine spanning en onrust die veel mensen met ADD tegenkomen, zodra ze de blik naar binnen richten. Vaak is zelfs dat niet nodig, het dringt zich op.

Die ken ik natuurlijk ook. Soms ook in de vorm van toch ook positieve opwinding. Zoals als ik (nu ik) aan het schrijven ben. Regelmatig sta ik dan even op, ga ijsberen, koffie zetten.

Mij helpt het bij het schrijven om te beginnen met het kiezen van een passende foto en een citaat. Dan vloeit het voor mij zoveel gemakkelijker. In dit geval is het niet deze foto (mijn keus hou ik nog even voor mijzelf), maar hij ligt wel in het verlengde van het citaat dat ik gekozen heb: "Boven de wateren van je ziel vliegt voortdurend een donkere vogel: onrust.”
van de absurdistische Duitse dichter Christian Morgenstern.

En zo vertrouw ik weer op mijn Default Mode Network (zie dat artikel over Mind Wandering) terwijl ik aan het werk ben. En maak ik van mijn zwakte mijn kracht. Dat gun ik jou ook.