03/10/2026
Als uitvaartbegeleider sta ik dagelijks dicht bij mensen op een van de meest kwetsbare momenten in hun leven. Maar bovenal sta ik er als mens. Of het nu gaat om mijn werk rondom afscheid, mijn zorgprojecten of het maken van audioverhalen: ik geloof onvoorwaardelijk in de totale waarde van ieder mens, diens bestaan en de unieke verhalen die we meedragen.
In de intense dagen rondom een overlijden staan emoties centraal. De rauwe pijn van verlies, de diepe liefde, en alles wat er schuurt of verbindt binnen familierelaties. Om er op die momenten écht te kunnen zijn voor de ander, met alle rust, aandacht en bedding die nodig is, moet je jezelf meebrengen.
Regelmatig vragen mensen mij, zeker nu ik 25 jaar in het vak zit: “Patty-Lou, wat doet dit werk na al al die jaren met jóu?”
Het eerlijke antwoord is dat het me soms zwaar valt. Om er duurzaam en vanuit het hart te kunnen zijn voor een familie in rouw, is zorg voor mezelf net zo essentieel als de zorg voor de ander. Zelfzorg is voor mij geen luxe, maar een voorwaarde om dit werk goed en liefdevol te kunnen blijven doen.
Mijn eigen rust vind ik op het water — even uitwaaien op de zeilboot —, tijdens het wandelen, en in het schrijven. Door te schrijven geef ik woorden aan wat ik meemaak en zoek ik naar sociologische en filosofische verdieping achter menselijke veerkracht en afscheid. En wie weet leidt die reflectie ooit tot het boek dat ik al zo lang in me meedraag.
Want alleen als je goed voor jezelf zorgt, kun je er met een open hart zijn voor de ander.
💬 Hoe bewaak jij de balans tussen zorgen voor een ander en zorgen voor jezelf?
