29/04/2026
Ik zit gezellig met collega's aan de lunch op het middenplein als ineens hรฉรฉl hard, maar vooral met onwijs veel wanhoop, vertwijfeling en tranen in de stem, "vanuit de tenen" zoals ik het soms noem, "๐๐๐๐๐๐น๐ถ๐ฎ!" geroepen wordt. Heel even twijfel ik nog maar zoveel emotie kunnen we niet naast ons neerleggen, ook niet even, dus uitgeluncht en er heen.
Snikkend zegt Theo tegen mij: "Julia, ik moet Julia hebben, ze hebben me beroofd." "Nee toch, wat ontzettend kak" zeg ik "kom, we gaan naar Julia toe." Hij blijft staan, snift en kijkt me aan: "ik weet het allemaal niet meer, ik moet Julia hebben." En ik bevestig: "Ik snap het, het valt niet mee. Julia helpt."
Hoe bijzonder is het dat een bewoner die niet meer weet wie, waarom en waar hij is en die daarnaast denkt alles kwijt te zijn in zijn allerhoogste nood de naam van รฉรฉn van onze zorgtoppers roept? Als Julia ons even later tegemoet komt en ik dat tegen haar zeg, haalt zij haar schouders op en antwoordt met een glimlach: "ach ja, dan onthoudt hij me dus wel."
bij Kennemerhart, รฉcht persoonsgericht, heerlijk nuchter met beide benen op de grond en met een ๐ vol liefde voor onze bewoners.
Mocht je nou ook op รฉรฉn van de leukste zorglocaties van't land willen werken, waar we รฉcht doen wat we zeggen: kom erbij!
