29/06/2026
Er zit iets vermoeiends in deze tijd.
Elke ochtend moet bewust beginnen.
Elke maaltijd moet gezond zijn.
Elke wandeling moet bijdragen aan onze conditie.
Elke emotie moet verwerkt worden.
Elke stilte moet meteen een meditatie zijn.
Elke dag moet iets opleveren.
En begrijp me goed: ik gelóóf in zelfzorg.
Gezond eten, gezond bewegen. Rust nemen.
Ik geloof in persoonlijke groei. In je lijf serieus nemen.
Maar ergens is er iets verschoven.
Zelfzorg is op veel plekken geen zachte bedding meer, maar een nieuwe prestatielat.
Heb je wel genoeg stappen gezet?
Heb je goed geslapen volgens de cijfers?
Heb je je ochtendroutine gedaan?
Heb je gezond genoeg gegeten?
Heb je jezelf vandaag ontwikkeld?
Soms lijkt het alsof we van onszelf een efficiënt project hebben gemaakt, voortdurend bezig onszelf te optimaliseren en te verbeteren. Alsof productief zijn hét bewijs van goedheid is.
Wie vroeg opstaat, heeft discipline.
Wie sport, heeft karakter.
Wie gezond eet, heeft zelfrespect.
Wie doorgroeit, is goed bezig.
En natuurlijk zit daar iets waardevols in, maar laat het geen morele meetlat worden.
We willen grip. Controle. Schema’s. Zekerheid. We organiseren steeds meer risico’s uit het leven weg.
Alsof we, wanneer we maar genoeg controleren, eindelijk veilig zijn.
Maar het leven laat zich niet volledig dichttimmeren, en dat is maar goed ook.
Want in een risicoloos bestaan verdwijnt ook iets wezenlijks.
Spontaniteit.
Speelsheid.
Ontmoeting.
Overgave.
Menselijkheid.
Daarom hebben we een bredere definitie van gezondheid nodig.
Gezondheid gaat niet alleen over voeding, sport, slaap, bloedwaarden en stressreductie.
Gezondheid gaat ook over verbinding.
Over betekenis.
Over jezelf kunnen zijn bij een ander.
Over lachen zonder reden.
Over huilen zonder schaamte.
Over rusten zonder dat je het eerst hoeft te verdienen.
Gezondheid is ook: een vriendin kunnen bellen en zeggen dat je het even niet weet.
Gezondheid is: je lijf niet behandelen als een project dat beter moet presteren, maar als een levend thuis waar je met zachtheid naar terugkeert.
En natuurlijk: mildheid mag géén excuus worden. Soms vraagt liefde voor jezelf ook om eerlijkheid. Om begrenzen. Om hulp vragen. Om beter eten. Om meer bewegen. Om verantwoordelijkheid nemen voor patronen die je uitputten.
Maar er is een wereld van verschil tussen goed voor jezelf zorgen en jezelf voortdurend opjagen naar nog meer en nog mooier en nog beter.
Want daardoor hebben we nu nepwimpers, nepwenkbrauwen, neplippen, nephaar, nepborsten, nepnagels, en nepbillen. En inmiddels zijn er ook nepteksten, nepfoto's, nepmuziek, nepvideo's, nepafbeeldingen, nepnieuws.
Misschien is het tijd dat we vooral echter gaan worden.
Minder gepolijst.
Minder bewijsdrang.
Minder perfect.
Meer aanwezig.
Meer verbonden.
Meer belichaamd.
Zachter voor ons eigen geklungel.
Want ja, we klungelen wat af. Wij allemaal.
Gelukkig maar.
Dus misschien mogen we iets vaker vragen:
Waar heeft mijn leven meer ademruimte nodig?
