Uitvaart La Balise

18/08/2026

“En als het gras nat is dan?”

De echtgenoot kijkt me ietwat verbolgen aan. Niet boos, maar met die blik van iemand die al zo lang met hetzelfde verdriet rondloopt dat zelfs iets kleins als nat gras ineens een onoverkomelijk probleem kan worden.

“Ik bedoel,” zegt hij, iets zachter nu, “ik wil graag even bij het graf van mijn vrouw zitten.”

Die woorden blijven even hangen.

Want natuurlijk. Dat is precies wat hij wil. Niet alleen een graf bezoeken, niet even snel bloemen neerleggen of een kaarsje aansteken. Hij wil zitten. Even naast haar zijn. Zoals hij dat vroeger misschien ook deed, toen ze nog samen op een bankje zaten en de wereld gewoon doorging.

Maar op een begraafplaats is een bankje niet altijd dichtbij. En als het gras nat is, is er weinig plek om rustig te zitten. Een jas wordt vochtig, schoenen worden vies en voor iemand die wat minder makkelijk ter been is, wordt een eenvoudig bezoek ineens een hele onderneming.

“Nou,” zeg ik, “daar hebben we nu iets voor laten maken.”

Ik pak het krukje erbij.

Een klein, stevig krukje. Niet groot of opvallend. Maar precies groot genoeg om iemand een plek te geven om even te zitten.

“Jij krijgt van ons een troostkrukje.”

Hij kijkt ernaar. Eerst een beetje verbaasd. Dan verschijnt er een glimlach.

Misschien is het maar een krukje.

Maar eigenlijk is het zoveel meer.

Het is een uitnodiging om wat langer te blijven. Om niet alleen langs het graf te lopen, maar er echt even te zijn. Om herinneringen op te halen, een paar woorden te zeggen, stil te zijn of simpelweg naast iemand te zitten die er niet meer is.

En misschien is dat wel waar troost soms in zit.

Niet in grote woorden.

Maar in een klein krukje dat zegt:

**“Ga maar even zitten. Ik troost je”**

Uitvaartzorg-Jorien Uitvaart La Balise Ina

18/08/2026

18 augustus
Albert Voerman 👑
Wim van Praag 👑

18/08/2026

17/08/2026

Het raakt me dat mensen de tijd nemen om hun gedachten, ervaringen en persoonlijke verhalen te delen. Nu van Dorinda....
Dank voor je/jullie mooie review.

Samen met Uitvaartzorg-Jorien

ErvaringenZelf een review achterlaten? Stuur je review middels een reactie op deze pagina. Review: Annemieke van Laar 09-06-2026 Ina en Jorien, In een periode van 7 weken verloor ik mijn vader en bonusvader. Jullie kwamen in beeld bij de uitvaart van mijn bonusvader. Ik wil jullie heel hartelijk bed...

17/08/2026

17 augustus
Rie te Velde 👑
Lars en Patrick 👑❤

16/08/2026

Waar ligt de grens van respect?

Bij een begrafenis wordt het vaak nadrukkelijk gevraagd: **ga alstublieft niet over de graven lopen, maar blijf op het pad.**

Dat begrijpen we. Een graf is voor ons een bijzondere plek. Daar ligt iemand begraven. Een plek waar we stil bij staan, waar bloemen worden gelegd en waar nabestaanden herinneringen bewaren.

Maar soms vraag ik me af: **hoe logisch is dat eigenlijk, als je er wat langer over nadenkt?**

Op veel begraafplaatsen zijn de paden smal. Tijdens een drukke begrafenis staat een grote groep mensen rondom het graf en soms is het bijna onmogelijk om niet een stukje over een ander graf te stappen. Toch voelt dat voor veel mensen ongemakkelijk. Alsof je daarmee iets doet wat niet hoort.

Maar kijk eens naar wat er op andere plaatsen gebeurt.

Er zijn in Nederland voormalige begraafplaatsen die later zijn veranderd in een park, wandelgebied of stiltepark. De grafstenen zijn soms verdwenen, de plek heeft een andere bestemming gekregen en mensen wandelen er dagelijks. Ze zitten op een bankje, laten de hond uit of genieten van de natuur. Soms wordt er zelfs gepicknickt.

En toch kan er onder diezelfde grond nog steeds een overledene begraven liggen.

Op sommige plekken zijn oude graven nooit geruimd. Alleen de omgeving is veranderd.

En eigenlijk geldt hetzelfde voor plaatsen waar we dat helemaal niet meer beseffen. Je kunt op het strand lopen, door een oude dorpskern wandelen of ergens in een park zitten, zonder te weten dat daar eeuwen geleden mensen zijn begraven.

**De grond weet niet of wij op een graf staan.**

Wij geven betekenis aan die plek.

Een grafsteen maakt ons bewust van het feit dat daar iemand ligt. Een naam, een geboortedatum en een sterfdatum maken iemand weer even zichtbaar. Daardoor voelen we dat we daar voorzichtig mee moeten omgaan.

Maar als die steen verdwijnt en er honderd jaar later een grasveld of park ligt, verandert onze beleving volledig. Terwijl wat er onder de grond ligt misschien helemaal niet veranderd is.

En daar zit voor mij een interessante vraag.

**Is respect voor een overledene verbonden aan de vierkante meters grond waar iemand begraven ligt? Of zit respect vooral in onze herinnering, onze intentie en de manier waarop we met de doden omgaan?**

Ik denk niet dat iemand tijdens een begrafenis bewust respectloos is wanneer hij per ongeluk een stap op een ander graf zet. En ik denk ook niet dat iemand die in een park wandelt waar vroeger een begraafplaats lag, daarmee de mensen onder zijn voeten disrespecteert.

Misschien zit respect dus niet zozeer in **waar je voeten staan**, maar in **wat er in je hart en gedachten gebeurt**.

Toch blijft het bijzonder.

Vandaag vragen we mensen om tijdens een begrafenis niet over graven te lopen. Over honderd jaar kan precies diezelfde plek misschien een park zijn waar kinderen spelen en mensen in het gras zitten.

De doden blijven liggen.

**Wij veranderen de betekenis van de plek.**

En misschien is dat wel iets om eens over na te denken wanneer we spreken over begraafplaatsen, grafrechten en de vraag hoe lang een graf moet blijven bestaan.

Wat vinden jullie?

**Zouden jullie het respectloos vinden om over een graf te lopen, als je weet dat daar iemand begraven ligt? En maakt het voor jullie verschil wanneer een voormalige begraafplaats later een park wordt?**

Ik ben benieuwd naar jullie gedachten. 🕊️


Foto: Begraafplaats Bruchterweg / Ina

16/08/2026

16 augustus
Patrick en Lars Dankelman 👑❤
Filmpje: Beautiful Universe

15/08/2026

Hij was een professionele visser, een man die zijn vak verstond en bovendien eigenaar was van zijn eigen hengelsportzaak. En dat was geen winkel waar je toevallig een keer binnenliep omdat je een nieuwe dobber nodig had. Nee, mensen wisten hem en zijn winkel vanuit alle windrichtingen te vinden. Voor een hengel, een praatje, goed advies en natuurlijk altijd wel een verhaal dat nét iets langer duurde dan gepland.

Daarnaast had hij meerdere hobby’s. Maar… die waren alleen bekend bij de harde kern. Je moest tenslotte niet álles aan de grote klok hangen.

Toen hij na een langzame, voortschrijdende ziekte kwam te overlijden, wilden we op de rouwkaart iets opnemen wat echt bij hem paste. Samen bedachten we daarom de volgende zin:
“Kom zoals je bent, liefst met een symbooltje van enig visgerei. Te denken valt aan een dobbertje, hengeltje, vispetje, visdraad met loodjes… maak gebruik van je eigen creativiteit.”

Nou… dat hebben we geweten!

Blijkbaar hadden we hiermee een creatieve beer losgelaten. Alles kwam voorbij. Dobbers, hengeltjes, visdraad… logisch natuurlijk. Maar al snel bleek dat sommige mensen toch nét even verder dachten.
Want wat doe je als je eigenlijk helemaal niets met vissen hebt, maar wél iets hebt wat je onlosmakelijk met Appie verbindt?
Dan neem je gewoon dát mee.

Zo kwam er bijvoorbeeld een leeg ijscupje voorbij.
En toen dachten wij: Ohhhhh… ja! Natuurlijk!
Want wat kon hij dáárvan genieten.

Maar het bleef niet bij ijscupjes. Er kwamen ook biljartballen voorbij. En dartpijltjes. En bij ieder symbool hoorde weer een verhaal. Soms een verhaal dat we al kenden, soms eentje waarvan we dachten: Hoe kan het dat wij dit nooit geweten hebben?
En juist dat maakte het zo bijzonder.

Want het ging uiteindelijk helemaal niet om vissen. Het ging om Appie. Om de dingen die mensen samen met hem hadden meegemaakt. Om de hobby’s, de lol, de gesprekken, de avonden, de kleine momenten en de herinneringen die blijkbaar veel langer meegaan dan je op voorhand denkt.

En eerlijk is eerlijk: als je op je eigen afscheid mensen zover krijgt dat ze met een leeg ijscupje, een biljartbal of een dartpijl aankomen, dan heb je toch behoorlijk wat indruk gemaakt. Iedereen had zijn eigen manier om te laten zien: “Dit is wat mij aan Appie doet denken.”

“De mooiste ‘vangst’ van die dag waren uiteindelijk de verhalen en herinneringen.”



Weet jij al hoe jouw finale eruit mag zien; wil je daarover in gesprek? Maak dan gebruik van de Whatsapp button. Dan hebben we het erover.

Liefs Ina ❤

14/08/2026

Ligt dit nu aan het weer? 😅✍️☎️

"Binnenkort ga ik naar de overkant, Ina, en daarover wil ik tegenover jou toch even het een en ander kwijt.

Mijn man is lang geleden overleden, toen onze kinderen nog jong waren. Oud genoeg om hun eigen keuzes te maken, maar nog net te jong om ook de verantwoordelijkheid voor die keuzes volledig te dragen. En dus heb ik jarenlang de neiging gehad om alles voor ze op te lossen.

Ik ben nu eenmaal een pleaser. Als er ergens gedoe was, stond ik er al tussen voordat iemand goed en wel ruzie kon maken. Een soort menselijke brandblusser. 😇 Ik heb me overal tussen gewurmd, geprobeerd iedereen tevreden te houden en vooral voorkomen dat er ergens ruzie ontstond.

En eerlijk is eerlijk: ik heb mijn kinderen daarmee misschien ook wel een beetje verwend. Ze hoefden maar te kijken of mama had het alweer geregeld.

Maar nu denk ik: **genoeg is genoeg.**

Als ik straks naar de overkant ga, wil ik eindelijk eens een keer alle aandacht voor mezelf. Ik heb mijn leven lang voor anderen gezorgd, dus ik vind dat ik bij mijn eigen afscheid best eens lekker verwend mag worden. 😉

Ik zag dat jij als uitvaartondernemer van die mooie wensenboekjes hebt waarin je alle uitvaartwensen kunt opschrijven.

Nou, ik heb één wens.

**Ik schrijf helemaal niets op.**

Helemaal niks.

Laat jij straks bij ieder onderdeel maar rustig de mogelijkheden op tafel leggen. Kist? Bloemen? Muziek? Kaart? Ceremonie? Koffie? Cake? En wat er verder allemaal nog bedacht kan worden.

Laat mijn kinderen dan maar eens lekker samen zitten en denken:
*“Eh… wat zou mama hiervan eigenlijk gewild hebben?”*

Prachtig.

Dat is precies de bedoeling. 😂

Ik heb het ze tenslotte altijd veel te gemakkelijk gemaakt. Nu mogen ze zelf eens aan het werk. Ik ben er dan toch niet meer om ze uit de brand te helpen.

Dus geen wensenboekje, geen lijstjes, geen briefje in de keukenla en ook geen geheime envelop met “Voor later” erop.

**Niets.**

Ik ga met een gerust hart naar de overkant en laat de rest aan jullie over.

En Ina… jij redt je er wel mee, hè?

Groeten!"

14/08/2026

14 augustus Johan Bakker ❤