14/09/2026
We zijn een lang weekend op Terschelling. En Terschelling voelt voor mij altijd een beetje als thuiskomen. ❤️
De bossen, de duinen, de bekende paadjes… een plek waar we al zoveel jaren komen en waar ontzettend veel herinneringen liggen. Ook aan mijn vader.
Vorig jaar strooiden we hier, op een plek waar we vroeger vaak samen wandelden, een deel van zijn as uit. Vandaag stonden we er weer. Een jaar later.
En als ik deze twee foto’s naast elkaar zie, besef ik weer hoe snel de tijd gaat.
Het leven gaat door. De meiden worden groter, er gebeuren mooie dingen en we maken samen weer nieuwe herinneringen. En tegelijkertijd blijft het gemis van mijn vader daar ook gewoon tussen bestaan.
Misschien is dat ook wel waarom Terschelling zo vertrouwd blijft voelen. Alles wat was en alles wat nu is, komt hier voor mij een beetje samen. 💫