30/07/2026
๐ก๐ถ๐ฒ๐ ๐๐ผ๐ผ๐ฟ ๐น๐ฎ๐๐ฒ๐ฟ ๐๐ผ
In het voorjaar, ongeveer een week voor Moederdag, stapte Michel onze uitvaartwinkel binnen. Zijn moeder was negentig jaar oud en ging, onder andere door haar dementie, hard achteruit. Hij wist dat het afscheid dichterbij kwam en wilde zich alvast oriรซnteren. We namen samen een wensenboekje door en maakten een eerste opzet voor de uitvaart. ๐
Bij de vraag welke kleding zij straks zou dragen, bleef hij even stil. โ๐๐๐๐ฃ ๐ข๐ค๐๐๐๐ง ๐ ๐ค๐ข๐ฉ ๐ช๐๐ฉ ๐๐๐ฃ ๐๐๐ฃ๐๐ง๐๐ฉ๐๐ ๐ฌ๐๐๐ง๐๐ฃ ๐ฏ๐ช๐๐ฃ๐๐๐๐๐๐ ๐ซ๐๐ฃ๐ฏ๐๐ก๐๐จ๐ฅ๐ง๐๐ ๐๐ฃ๐ ๐ฌ๐๐จ,โ vertelde hij. โ๐๐ ๐๐๐๐๐ฉ ๐ฏ๐๐๐๐ฏ๐๐ก๐ ๐๐๐๐๐ฃ๐ก๐๐๐ ๐ฃ๐ค๐ค๐๐ฉ ๐ซ๐๐๐ก ๐๐๐๐ช๐ฃ๐. ๐๐ง ๐๐๐ฃ๐๐ฉ ๐ฃ๐๐๐ฉ ๐๐๐๐ฉ ๐๐๐ฉ๐จ ๐ข๐ค๐ค๐๐จ ๐๐ฃ ๐๐๐๐ง ๐ ๐๐จ๐ฉ.โIk knikte begrijpend. Het is iets wat ik vaker hoor en zie, vooral bij de generatie van zijn moeder. Een generatie die hard heeft gewerkt, zuinig heeft geleefd en zichzelf zelden op de eerste plaats zette. Ik keek Michel aan en zei: โMaar dat zij zichzelf nooit iets heeft gegund, betekent natuurlijk niet dat jรญj haar niet iets moois mag geven. Waarom koop je niet nรบ alvast een mooi bloesje voor haar? Dan kun je dat volgende week met Moederdag geven. Zo kan ze er zelf nog van genieten.โ Zijn gezicht klaarde zichtbaar op. โ๐ฟ๐๐ฉ ๐๐ ๐๐ ๐๐ค๐๐ฃ,โ zei hij.
Enkele weken later overleed zijn moeder en mochten wij haar uitvaart verzorgen. Tijdens een van onze gesprekken vroeg ik hem hoe het met het bloesje was afgelopen. Hij glimlachte. Ze was er ontzettend blij mee geweest en had het zelfs nog gedragen. ๐ โ๐๐ ๐๐๐ฃ ๐ฏรณ ๐๐ก๐๐ ๐๐๐ฉ ๐๐ ๐๐๐ฉ ๐๐๐๐ง ๐ฉ๐ค๐๐ฃ ๐๐๐ ๐๐๐๐๐ซ๐๐ฃ,โ zei hij. โ๐๐ ๐๐๐๐๐ฉ ๐๐ง ๐ฃ๐ค๐ ๐ซ๐๐ฃ ๐ ๐ช๐ฃ๐ฃ๐๐ฃ ๐๐๐ฃ๐๐๐ฉ๐๐ฃ. ๐๐ฃ ๐๐ ๐ซ๐๐ฃ๐ ๐๐๐ฉ ๐๐๐ฃ ๐๐๐ก๐ ๐๐๐๐ฃ๐ ๐๐๐๐๐๐๐ฉ๐ ๐๐๐ฉ ๐ฏ๐ ๐ค๐ค๐ ๐ฉ๐๐๐๐๐ฃ๐จ ๐๐๐๐ง ๐๐๐จ๐๐๐๐๐ ๐๐๐ฉ๐จ ๐ข๐ค๐ค๐๐จ ๐๐๐ฃ ๐๐๐๐๐ฉ.โ
Zo zie je maar weer dat de mooiste herinneringen soms ontstaan wanneer je iets niet bewaart voor later, maar vandaag al geeft. ๐
