17/09/2026
๐ญ๐ถ๐ท๐ป ๐น๐ฎ๐ฎ๐๐๐๐ฒ ๐ณ๐ฒ๐ฒ๐๐๐ท๐ฒ ๐
Vandaag zou Wesley jarig zijn geweest. 33 jaar zou hij geworden zijn. En dus komen we vandaag, zoals ieder jaar, met zijn familie en vrienden bij elkaar. Niet om stil te staan bij de dag waarop hij overleed, maar juist bij de dag waarop hij werd geboren. Om zijn leven te vieren. ๐ฅฐ
Wesley was een goede vriend van mij. We hebben heel wat avonden samen doorgebracht. Met sushi ๐ฃ, muziek en de nodige wijn ๐ท voerden we lange gesprekken over het leven, maar ook over de dood en mijn vak. Hij vertelde me meerdere keren dat hij later geen zwaar en verdrietig afscheid wilde. Het moest juist positief zijn, met muziek en drank. โ๐๐๐ฃ ๐จ๐ค๐ค๐ง๐ฉ ๐ก๐๐๐ฉ๐จ๐ฉ๐ ๐๐๐๐จ๐ฉ๐๐. ๐ฟ๐๐๐ง ๐ฏ๐ค๐ง๐ ๐๐๐ ๐๐๐ฃ ๐ฉ๐ค๐๐ ๐ซ๐ค๐ค๐ง, ๐๐๐ฃ๐๐ฎ?โ zei hij dan. Waarop ik steevast antwoordde: โ๐
๐ค๐, ๐ฉ๐๐๐๐ฃ ๐๐ ๐ฉ๐๐๐ ๐๐๐ฉ ๐๐๐ ๐๐ค๐ค๐๐๐๐๐ฉ, ๐๐๐ฃ ๐๐ ๐๐ก๐ก๐๐ฃ๐ ๐ข๐๐ฉ ๐ฅ๐๐ฃ๐จ๐๐ค๐๐ฃ.โ Maar hij bleef erop aandringen dat ik het goed in mijn oren moest knopen. Drieรซnhalf jaar geleden bleek waarom.
Na een moeilijke periode koos hij ervoor om niet verder te leven. Ineens kregen de gesprekken van jaren daarvoor een heel andere betekenis. Ondanks het verdriet was ik dankbaar dat ik met zijn ouders en zus kon delen wat hij mij tijdens die avonden over zijn afscheid had toevertrouwd. Dat afscheid kreeg uiteindelijk de vorm van een festival, helemaal zoals hij het bedoeld had: positief, met muziek, drank en alle mensen die hem lief waren. En vandaag doen we eigenlijk hetzelfde. Met steeds minder boosheid en verdriet om die moeilijke periode en steeds meer liefde voor alles wat daaraan voorafging. Vandaag vieren we Wesley โค๏ธ.
