07/04/2026
๐๐๐๐ ๐ซ๐๐ฃ ๐๐ ๐ค๐ซ๐๐ง๐๐๐ฃ๐ ๐ฎ๐ฌ๐ฎ๐ฒ: '๐๐ค๐ค๐ง๐ ๐ค๐ข ๐ฏ๐ฌ๐๐๐๐ซ๐๐ง๐ฏ๐ช๐๐ข, ๐ฅ๐ง๐๐๐ฉ ๐ค๐ซ๐๐ง ๐๐ ๐ค๐ซ๐๐ง๐๐๐ฃ๐'
โ๐๐ฆ๐ต ๐ญ๐ช๐จ๐ต ๐ฆ๐ณ ๐ฐ๐ฐ๐ฌ ๐ข๐ข๐ฏ ๐ฉ๐ฐ๐ฆ ๐ฆ๐ฆ๐ฏ ๐ท๐ณ๐ฐ๐ถ๐ธ ๐ฆ๐ณ ๐ป๐ฆ๐ญ๐ง ๐ฎ๐ฆ๐ฆ ๐ฐ๐ฎ๐จ๐ข๐ข๐ตโ
โIk heb een collega in mijn team die flink wat opvliegers heeft op een dag.
Maar dan wappert ze met haar handen, lacht erom, en dan is het prima.
Zij gaat daar heel makkelijk mee om.โ zegt Manager
Ik stel daarop de vraag:
Heb je wel eens รฉcht oprecht gevraagd hoe het met haar gaat?
Het bleef even stil.
Hij antwoordde eerlijk en kwetsbaar: nee, eerlijk gezegd niet.
Nu denk je misschienโฆ oh maar bij ons op de werkvloer praten we open en eerlijk over de overgang.
Maar is dat echt zo?
Zijn we al snel tevreden met een antwoord waarin een collega haar klachten kleiner maakt dan ze zijn? Of vragen we door?
En met wie praten we dan? Met een vrouwelijke collega van dezelfde leeftijd?
Met onze leidinggevende? Met iemand van HR? Met een jongere collega?
Ik kan je vertellen.
Bovenstaande is geen uitzondering.
Vrouwen geven verkeerde signalen.
Lachen klachten weg.
Uit angst, schaamte, maar ook vanuit een conditionering dat we ons niet moeten aanstellen.
Dit maakt het makkelijk het gesprek niet echt met elkaar te voeren.
Ik zou je willen uitdagen.
Als je vandaag op je werk bent. Ga dan eens met een collega waar je dat normaal niet zo snel mee zou doen het gesprek aan over de overgang.
Bedenk vooraf 3 vragen, bijvoorbeeld:
Het is momenteel de week van overgang. Merk jij bij jezelf iets van de overgang?
Hoe is dat voor jou?
Wat zou ik voor jou kunnen betekenen hierin?
Mocht er een mooi gesprek ontstaan, laat het vooral even weten in de comments.
Hoe meer we zien wat een open gesprek oplevert, hoe meer het zal plaatsvinden ๐๐ป