03/07/2026
OVER SJAMANISME
Opallend: tegenwoordig noemen steeds meer mensen zichzelf sjamaan of geven aan met sjamanistische methoden te werken. Het is erg in…
Maar een titel alleen maakt iemand nog geen sjamaan.
En weinigen beseffen in de ware diepte wat het is.
In het algemeen kan je stellen dat de schaduwkant van het Zelf, datgene wat werkelijke groei in de weg staat, ooit moet sterven. Of je dat wilt of niet, er komt een tijd in je leven, in dit leven of het volgende, dat je daar niet onderuit komt.
Binnen veel traditionele opvattingen over sjamanisme is een sjamaan iemand die symbolisch door zijn of haar eigen onderwereld is gegaan. Die de eigen pijn, angsten, eenzaamheid, hoogmoed, verslavingen en innerlijke demonen onder ogen heeft durven zien.
Niet om ertegen te vechten, maar om ze werkelijk te leren kennen en te transformeren.
Juist doordat een sjamaan deze innerlijke reis zelf heeft gemaakt, kan hij of zij anderen begeleiden die door vergelijkbare processen gaan. Niet vanuit theorie, maar vanuit doorleefde ervaring. Wie zelf de duisternis heeft gekend, herkent haar ook bij een ander en weet hoe kwetsbaar en krachtig zo'n proces kan zijn.
Wie is bereid de confrontatie met de grootste angsten en schaduwen van het leven aan te gaan? Weinigen doen dat. Het is geen gemakkelijke weg en zeker geen pad dat je kiest voor status of erkenning.
Toch ben je alleen op die manier in staat de bedoelingen van zwart sjamanisme het hoofd te bieden. Alleen op die manier kan je reizen door duisternis. En alleen op die manier kan je zien waar de schaduwkanten liggen van degene die bij je komt voor hulp. Dat kan alleen omdat je zelf door de onderwereld van de schaduw bent gegaan en de pijn kent die het kost om aan de doodsgreep van innerlijke duisternis te ontkomen.
De namaakpredikers zijn meestal goed te herkennen aan de dringende behoefte om zichzelf steeds te laten zien naar de buitenwereld. Uiteraard via constante posts over zichzelf op facebook, Instagram, door bijzondere kleding te dragen, door allerlei aparte rituelen te doen. Alles om de (positieve) mening van anderen en erkenning te krijgen.
Wanneer de aandacht vooral en voortdurend naar het eigen imago gaat kan dat dus een teken zijn dat het ego nog een grote rol speelt.
Ware medicijnmensen hoeven niet te koop te lopen met het feit dat ze sjamaan zijn, ze werken in stilte en nederigheid, omdat ze weten wat ze in de ogen van Groot Mysterie zijn.
Dan is er nog het verschil tussen een heler en een sjamaan.
Een heler richt zich op het ondersteunen van het herstel en welzijn van anderen door te werken met helende energie, intentie of spirituele kracht.
Een sjamaan is ook een heler, maar vervult daarnaast volgens deze tradities een bijzondere rol als bemiddelaar tussen de zichtbare en onzichtbare wereld. In die rol kan hij of zij mensen begeleiden bij diepgaande spirituele processen en, afhankelijk van de traditie, werken met rituelen die bedoeld zijn om verstorende energieën of spirituele invloeden te helpen oplossen.
Misschien is de belangrijkste vraag daarom niet: "Mag ik mezelf een sjamaan noemen?" Maar eerder: "Ben ik bereid mijn eigen schaduwen werkelijk onder ogen te zien?"
Want de diepste reis van een sjamaan is de moed om zichzelf volledig in alle aspecten te ontmoeten en steeds weer door de vallei des doods te gaan.
