30/03/2026
“Had ik maar…”
Ik ken dit gevoel maar al te goed.
En het gekke is: ik wist niet eens meer wanneer het begon, het voelde gewoon zo, al zolang ik het kon herinneren.
Als ambitieuze vrouw en moeder leer je vroeg dat doorgaan de norm is, dat jouw gevoel even kan wachten, dat jij even kan wachten.
Maar dat schuldgevoel, die verscheurdheid, dat gevoel van nooit genoeg zijn: dat is geen karakter, het is ingesleten, een moetje geworden, zo diep dat je niet meer weet hoe het anders kan.
Het goede nieuws?
Wat ingesleten is, kun je ook weer losmaken.
Bewustwording is het begin, en zodra je het ziet, kun je het veranderen. 🤍
Liefs,
Nadèche
