Willem de Boer Huis Hospice Hoogeveen

Startpagina
Nederland
Hoogeveen
Willem de Boer Huis Hospice Hoogeveen

De hospice Willem de Boer huis in Hoogeveen is een warm en gastvrij huis waar mensen in alle rust en

25/08/2026

✨ DE TAFELS ZIJN GEDEKT… ✨

De voorbereidingen zijn in volle gang.
Een avond waarin gastronomie, gezelligheid en het goede doel samenkomen.

Op 22 september wacht er een bijzondere culinaire ervaring:

🍽️ Een exclusief 4-gangen diner
⭐ Bereid door sterrenchef Jarno Eggen
🥂 Signature dishes en bijzondere smaken
🔨 Een exclusieve veiling met unieke kavels
❤️ En een avond die volledig in het teken staat van het Willem de Boer huis in Hoogeveen

Met één tafel voor 8 personen draag je niet alleen bij aan een prachtig doel, maar creëer je samen een avond om nooit te vergeten.

19 tafels. 8 personen per tafel. €2.000 per tafel. OP = OP!

De belangstelling groeit…
Heb jij jouw tafel al gereserveerd?

📩 Reserveer via [email protected]

22/08/2026

Wat een ontzettend mooi initiatief ….. ❤️

19/08/2026

Hij is 86 jaar en vindt het leven goed geweest. Niet omdat iedere dag ondraaglijk is. Niet omdat hij terminaal ziek is. Maar zijn lichaam wordt brozer en het vooruitzicht dat hij naar een verpleeghuis moet, is voor hem onaanvaardbaar.

Floor Haak besluit niet meer te eten en te drinken.

Zijn zoons trekken bij hem in. Dertien dagen lang zorgen ze voor hun vader. Ze praten, maken grappen, zijn verdrietig en proberen zo goed mogelijk om te gaan met een besluit dat niet van hen is, maar dat zij wel van heel dichtbij moeten meemaken. Op verzoek van Floor filmt zijn zoon Gijs Haak het proces.

Het resultaat is de documentaire Dertien Dagen. Geen theoretische beschouwing over autonomie of het zelfgekozen levenseinde, maar een intiem verslag van wat bewust stoppen met eten en drinken in de praktijk betekent. De film laat zien dat zo’n sterven niet uitsluitend zwaar of donker hoeft te zijn. Er is verdriet, maar ook lichtheid. Er is twijfel, maar ook vastberadenheid. Bovenal is er nabijheid.

Achter de term BSTED gaat geen abstract ethisch vraagstuk schuil, maar een mens. Een vader die vindt dat het genoeg is geweest. Twee zoons die proberen hem vast te houden door hem te helpen loslaten.

Gijs Haak zal spreken op het congres 'Bewust stoppen met eten en drinken' dat we houden op 3 maart 2027.

Bewust stoppen met eten en drinken vraagt niet alleen medische kennis. Het vraagt tijd, goede gesprekken, zorgvuldige observatie en de bereidheid om ongemak niet onmiddellijk op te lossen. Lees hier het hele artikel:👇

https://carend.nl/artikelen/nieuws/bewust-stoppen-met-eten-en-drinken-een-zelfgekozen-weg-naar-het-levenseinde

Carend gaat de komende tijd meer aandacht besteden aan BSTED, mede omdat het grote impact heeft op zorgverleners. Al op 15 september is er een webinar over dit onderwerp: 👇

https://carend.nl/webinar/bewust-stoppen-met-eten-en-drinken-bsted

11/08/2026

Vandaag zet ik mijn lieve collega-zorgvrijwilligers eens in het zonnetje.
Zoals in ieder "bedrijf" in de zomer hebben ook wij wel eens te maken met wat minder beschikbare vrijwilligers. Door vakanties uiteraard, maar ook door ziekte, mantelzorgtaken etc. etc. Soms komt er per direct een dienst vrij. En altijd, echt altijd(!) worden de vrijgekomen diensten weer ingevuld door bereidwillige collega's; 2 per dienst, 8 per dag. Wat hebben wij een fijne club! En prachtig vrijwilligerswerk natuurlijk!
Als je ook met ons mee wilt doen, maar je twijfelt nog, neem contact op en loop eens een keer een dienstje mee. En als je na bovenstaande denkt dat je voortdurend onverwachts moet komen opdraven; nee. Iedereen doet wat in zijn of haar vermogen ligt. Wees welkom! 0528-331652

31/07/2026

𝐋𝐨𝐬𝐥𝐚𝐭𝐞𝐧

Nog een verhaal uit het boekje 𝑵𝒐𝒈 𝒆𝒗𝒆𝒏 𝑳𝒆𝒗𝒆𝒏 van Erna Koole.
(Verhalen uit het Willem de Boer huis Hospice Hoogeveen)

Mevrouw S. was vroeger kok. Haar hele leven stond in het teken van eten. Lekker eten maken en het mooi opdienen, dat was haar vak. Daar hield ze van. Sinds haar ziekte heeft ze niet meer 'echt' gekookt. Het lukte niet meer. Maar van lekker eten en mooi opgediend eten, ja, daar houdt ze nog steeds van!

Als er gekookt gaat worden in het hospice zit ze steevast al klaar in de huiskamer om alles mee te maken. Als ik, kookvrijwilliger, binnenkom met een pan met thuisgemaakt draadjesvlees, wil ze altijd even de geur ervan opsnuiven. Als ik een grote schaal met het nagerecht naar binnen breng, wil ze kijken en vraagt ze wat het is en hoe het gemaakt is. Wekenlang gaat het zo en dan, net voordat ik wil gaan koken, vertrouwt ze me iets toe: ze zou zo graag nog één keer willen koken op haar manier en het mooi opdienen. Of ik haar dan zou willen helpen? Nog één keer en daarna kan ze het loslaten, dat verwacht ze.

Natuurlijk wil ik dat doen, graag zelfs. Het lijkt me heel bijzonder om samen met een echte kok te koken. Ze zou graag één van haar lievelingsgerechten willen maken: nasi met alles erop en eraan.

Een paar dagen later gaan we aan de slag. Ik sta in de keuken en mevrouw zit bij me en zegt wat ik moet doen. Het gaat allemaal heel voorspoedig en het begint al heerlijk te ruiken in de keuken. Ik leer ook van mevrouw. Ik leer welke kruiden ze in de nasi gebruikt, ik leer een heerlijke pindasaus te maken en ik leer hoe je een schaal mooi versiert. Het is fijn om dit samen te doen.

Ondertussen zorgen de vrijwilligers ervoor dat de tafel mooi gedekt wordt met een prachtig kleed, een paar kaarsjes en fleurige gebloemde servetten. Als het eten klaar is, zetten we het op tafel en komen de andere gasten er ook bij. Als ik ook aan tafel ga, zie ik mevrouw om haar heen kijken naar de mooi gedekte tafel, naar de prachtige schaal met nasi en alle bakjes met lekkers eromheen en naar de verwachtingsvolle blikken van de mensen om de tafel. Dan breekt ze. De tranen komen. Tranen van verdriet, dat het de laatste keer was, maar ook tranen van blijdschap, dat ze het gedaan heeft, zo vertelt ze tussen de snikken door: 'Zo'n mooie laatste keer. Nu kan ik ook dat loslaten'.

19/07/2026

Een verhaal uit het boekje
𝑵𝒐𝒈 𝒆𝒗𝒆𝒏 𝑳𝒆𝒗𝒆𝒏 van Erna Koole.
(Verhalen uit het Willem de Boer huis)

𝐃𝐚𝐧𝐬𝐞𝐧

Het is eind van de middag. Ik zit in de huiskamer aan de grote tafel en schil aardappels. Veel aardappels, want we eten die avond met 11 mensen. Dan hoor ik wat geschuifel op de gang en daar komt de heer Rolyak binnen, onze gast uit de Oekraïne. Hij gaat ook aan tafel zitten en we groeten elkaar. Ik zie dat meneer onrustig is. Hij zit niet lekker en maakt geen tevreden indruk. Even later schuifelt hij weer naar zijn kamer. Ik hoop dat hij het daar kan vinden. Ik hoor van de vrijwilligers dat meneer zich wat verveelt. Spelletjes, een puzzel maken, tekenen, het boeit hem allemaal niet.

Ik ga verder met koken en als het klaar is, gaan we met elkaar aan tafel. De heer Rolyak komt niet, hij blijft op zijn kamer en geeft aan hoofdpijn te hebben. Het is gezellig aan tafel met de gasten, hun familie en wat vrijwilligers en Icare.

Na de maaltijd is er heel wat op te ruimen en terwijl we daar mee bezig zijn komt Alida binnen, onze muziekvrijwilligster. Ze wil kijken of ze met muziek contact kan leggen met onze Oekraïense gast. Maar helaas, meneer geeft aan geen zin in muziek te hebben. Hij ligt in bed, heeft hoofdpijn en wil met rust gelaten worden.

Alida gaat naar een andere gast. Ze neemt een paar muziekinstrumenten mee en laat deze mevrouw kiezen. De accordeon moet het worden. Even later klinkt er accordeonmuziek door het hospice. Mevrouw deint een beetje mee, ze geniet.

Ook Marja, een zorgvrijwilligster, komt meegenieten. En dan: wat geschuifel op de gang. Daar komt de heer Rolyak binnen. Netjes aangekleed, stok in de hand. Hij hoort de muziek, ziet de vrijwilligster staan, zet zijn stok neer en nodigt haar uit tot een dans.

Samen dansen zij de kamer rond op de klanken van de accordeon.

Wat een ontroerend klein feestje.

13/07/2026

M’n eerste dienst weer na m’n vakantie, dus ik ontmoet één van onze gasten voor de eerste keer. Ik hoor nog net het afscheid nemen van haar bezoek,…. in dialect.
Dus ik zeg: “Ik heur het al…, ik kan hier gewoon Drents praot’n”.
Dat schept direct al een band.
Ik vraag haar waar ze zin in heeft voor de lunch. Ze hoeft er niet lang over na te denken.
“He’j ok bitterbal’n ?
“Ja heur …,die bent er, hoeveule wo’j d’r hebb’m?”.
Na even nadenken…, “doe d’r maar 3, sinds ik hier ben smaakt het mij allemaal weer zo goed”.
Ik geniet ervan dat zij zich bij ons zo thuis voelt dat ze vrijuit zegt waar ze zin in heeft.
De airfryer, ooit geschonken door één van onze gasten, wordt aangezet.
Met smaak worden de bitterballen opgegeten!

En zo maken we elkaar soms een beetje blij in ons hospice. 🤗

06/07/2026

Wij zijn op zoek naar JOU!

Heb jij een warm hart en wil jij 'er zijn' voor onze gasten in het Willem de Boerhuis?
Ben je een paar uurtjes per week beschikbaar?

Dan willen we graag met je kennismaken!

Loop gerust eens binnen, of bel met ons (0528- 331652).
We kunnen je dan vertellen wat dit waardevolle en verrijkende vrijwilligerswerk inhoudt.

Tot ziens??

02/07/2026

𝗭𝗼𝗺𝗲𝗿 𝗶𝗻 𝗼𝗻𝘀 𝗵𝗼𝘀𝗽𝗶𝗰𝗲

De zomer ademt zacht door open ramen,
een warme wind strijkt langs je huid.
De zon legt gouden strepen op de lakens,
en buiten zingt de merel zijn geluid.
Hier tikt de tijd niet hard, maar stil en traag,
als schaduwen die glijden door het licht.
Een hand in een hand zegt soms genoeg,
meer dan woorden ooit in stilte dicht.
De dagen ruiken naar gras en bloemen,
naar vroeger, naar een kind dat lachend rent.
Naar avonden vol lange lichte uren,
naar alles wat zo kostbaar is gekend.
En in dit zachte, warme zomersein
mag liefde blijven, dichtbij, zonder haast.
Als zonlicht dat nog even op je rust,
een laatste gloed die teder wordt bewaakt.

Adres

Duymaer Van Twistweg 2
Hoogeveen
7909CB

Website

https://www.willemdeboerhuis.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Willem de Boer Huis Hospice Hoogeveen nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.