Anne Hartmans, kindertherapeut hoogbegaafden

Startpagina
Nederland
Hoorn
Anne Hartmans, kindertherapeut hoogbegaafden

Anne biedt biedt hulp, advies en perspectief aan hoogbegaafde kinderen, hun ouders en scholen.

30/07/2026

Hongerige geesten

Essentieel voor een gezonde ontwikkeling zijn voedende relaties. Relaties die een kind niet alleen beschermen, maar ook helpen zichzelf steeds beter te leren kennen. Relaties waarin een volwassene nieuwsgierig blijft naar de binnenwereld achter het gedrag en zich blijft afstemmen op wat een kind werkelijk nodig heeft.

Voor IVID-kinderen krijgt dit nog een extra dimensie. Hun intens voelende en intens denkende binnenwereld maakt dat zij niet alleen behoefte hebben aan veiligheid, maar ook aan volwassenen die hun nieuwsgierigheid niet verliezen wanneer het ingewikkeld wordt. Juist die nieuwsgierige, onderzoekende houding maakt een relatie voedend.

Dat is niet altijd eenvoudig. Zeker niet wanneer een kind overspoeld raakt door emoties, verstrikt raakt in ingewikkeld verhalen of zich terugtrekt in een fantasiewereld die voor de buitenwereld moeilijk te volgen is. Juist op zulke momenten helpt het wanneer we de neiging om direct op te lossen of te overtuigen even kunnen uitstellen en eerst proberen te begrijpen wat een kind ons eigenlijk probeert te vertellen.

Een voedende relatie hoeft bovendien niet altijd een ouder-kindrelatie te zijn. Ook een leerkracht, buurvrouw, opa of oma, overblijfkracht of sportcoach kan van grote betekenis zijn. Soms is één volwassene die nieuwsgierig blijft en voorbij het gedrag durft te kijken al voldoende om een verschil te maken. Misschien wordt een relatie juist dán voedend.

In mijn boek Begrijp me goed – Het verlangen naar verbinding bij hoogbegaafde kinderen gebruik ik de emotionele basisbehoeften uit de schematherapie om verder te verkennen wat een relatie werkelijk voedend maakt.

28/07/2026

Begrijpen begint met veilig voelen

Om kinderen te leren zichzelf beter te begrijpen leg ik uit hoe belangrijk het is om je veilig te voelen en wat er in je brein gebeurt als dat niet zo is. Ik vertel dat hun brein prima werkt: het reageert op een situatie of gevoel dat onveilig lijkt. Die boodschap alleen kan al een geruststelling zijn. Daarna onderzoeken we hoe ontregeling voelt in hun lichaam én hoe het voelt als je je wél veilig voelt.

Het lastige is dat veel kinderen en volwassenen vaak niet doorhebben dat ze zich onveilig voelen. Bij aanhoudende stress of paniek verliezen ze het contact met hun lichaam, maar ze voelen wel de gevolgen van de ontregeling, zoals: prikkelbaar zijn, moeite met in- en doorslapen, enge dromen, futloosheid, zich terugtrekken of alleen-zijn niet verdragen, snel huilen of extreem controlerend gedrag vertonen.

In het boek Begrijp me goed neem ik je stap voor stap mee in hoe veiligheid, stress en verbinding samen bepalen hoe een intens voelend en intens denkend kind zichzelf, de ander en de wereld ervaart.

23/07/2026

Niet alles wat we uit liefde doen, helpt een kind verder.

Als ouder wil je niets liever dan je kind helpen. Zeker wanneer je ziet hoeveel moeite iets kost. Maar het wegnemen van de worsteling helpt niet altijd. Soms is onze aanwezigheid precies wat een kind nodig heeft om te ervaren dat het meer aankan dan het dacht.

In mijn boek Begrijp me goed schrijf ik hierover:

" Bergenergie

Soms vraagt ouderschap om spierballen; vaker om bergenergie.
Dat wil zeggen: stil en stevig aanwezig blijven op spannende momenten.
Of ongemakkelijke. Of doodvermoeiende. Of zelfs uitzichtloze.
Op die stevigheid kan een kind bouwen; dáár groeit het van.
De berg weert de storm af en stort niet in; hij is een oriëntatiepunt."

Ik vraag me geregeld af of de vraag niet eerder is:
Hoe kan ik aanwezig blijven, zonder de worsteling van mijn kind over te nemen?

Dat lijkt een subtiel verschil. En toch kan het veel betekenen voor het vertrouwen dat een kind ontwikkelt in zichzelf.

21/07/2026

Welkom thuis lieve lamlendeling ❤️

Soms laat de vakantie vooral zien hoeveel energie het heeft gekost om het hele schooljaar overeind te blijven. Juist wanneer de druk van school wegvalt, kan zichtbaar worden wat al die tijd onderhuids aanwezig was.

Niet zelden reageren intens voelende en intens denkende kinderen dan heel anders dan ouders hadden verwacht. Ze hangen wat rond, lijken lusteloos, maken sneller ruzie, trekken zich terug of hebben nergens zin in.

Dat betekent niet automatisch dat er iets mis is. Vaak is het een teken dat het zenuwstelsel eindelijk de ruimte voelt om spanning los te laten. Alsof het lichaam zegt: "Nu pas is er tijd om uit te rusten, bij te komen en te ontspannen."

Dat herstel vraagt niet alleen om leuke uitjes of een volle vakantieplanning. Het vraagt ook om leegte. Om dagen waarop niets hoeft. Om te mogen lummelen zonder schuldgevoel. Om af te wisselen tussen beleven en bijkomen. Tussen uitdaging en rust. Tussen inspiratie en stilte.

Juist in die lege momenten ontmoeten kinderen soms weer iets wat tijdens een druk schooljaar gemakkelijk uit beeld raakt: zichzelf.
En dan... breekt de laatste vakantieweek aan.

Voor veel IVID-kinderen sluipt de spanning dan ongemerkt weer hun lichaam en geest binnen. Hun hele systeem bereidt zich voor op de terugkeer naar school, en het zenuwstelsel schakelt langzaam weer over op waakzaamheid.

Misschien is dat wel de reden dat die laatste vakantiedagen thuis soms juist de meeste onrust geven. Niet omdat de vakantie is mislukt, maar omdat herstel en nieuwe spanning elkaar heel even raken.

16/07/2026

“𝘐𝘦𝘵𝘴 𝘶𝘪𝘵𝘴𝘱𝘳𝘦𝘬𝘦𝘯 𝘨𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘴𝘵𝘢𝘢𝘯 𝘢𝘢𝘯 𝘸𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘪𝘯 𝘴𝘵𝘪𝘭𝘵𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘩𝘢𝘥. “
𝘑.𝘚. 𝘍𝘰𝘦𝘳

Deze zin doet iets met mij. Misschien is het uitspreken wel de eerste stap naar herstel.Niet omdat het probleem daarmee verdwijnt, maar omdat het eindelijk niet meer alleen gedragen hoeft te worden. Soms is dat al genoeg.

14/07/2026

Voor veel gezinnen is de zomervakantie iets om naar uit te kijken.
Voor andere gezinnen brengt deze periode vooral spanning.
En daarom wil ik dit zeggen:

Rotkinderen bestaan niet.
En slechte ouders ook niet.

Ouders kunnen, met de allerbeste bedoelingen, wel boodschappen meegeven die onbedoeld maken dat een kind zich steeds moeilijker gaat gedragen. Dat is pijnlijk. Voor het kind én voor de ouders.

De vraag is dan: waar vindt het herstel plaats?

Moet het kind gerepareerd worden zodat het zich weer 'normaal' leert gedragen?
Of vraagt dit juist iets van de volwassenen om het kind heen?

Ik ontmoet dagelijks ouders die moegestreden en machteloos zijn. Die denken dat ze alles al geprobeerd hebben. En ik zie kinderen die, uit frustratie, onbegrip en wanhoop, gedrag laten zien waar niemand blij van wordt. Na verloop van tijd gaan sommige kinderen zelfs geloven dat ze inderdaad een rotkind zijn. Een kind leert zichzelf immers kennen door de ogen van zijn of haar opvoeders.

Maar kinderen gedragen zich niet moeilijk om lastig te zijn. Ze laten met hun gedrag zien dat er iets niet goed gaat. Daar begint herstel: niet door een kind te repareren, maar door samen te begrijpen wat het gedrag probeert te vertellen.

Wat ontbreekt er? Waar is een tekort ontstaan? Welke behoefte is niet gezien? Welk gevoel mocht niet gevoeld worden? En welk gevoel of welke overtuiging draagt een kind misschien met zich mee, zonder dat die werkelijk van hem of haar is?

Herstel begint wanneer de volwassene besluit de relatie belangrijker te maken dan de strijd.

09/07/2026

Een verbinder is niet per se een deelnemer.

De afgelopen dagen dook ik diep in mijn eigen onderbewuste.
Tijdens die reis kreeg mijn rol als verbinder binnen mijn gezin van herkomst onverwacht een nieuwe betekenis. Een inzicht dat me verraste. Niet omdat het nieuw was maar omdat ik het ineens in een ander licht zag.

Een verbinder voelt haarfijn aan wat er nodig is. Voelt spanningen voordat ze uitgesproken worden. Probeert het ongemak zo klein mogelijk te houden. Zorgt dat iedereen zich gezien voelt.

Als kind kun je zorgen voor een hamster of een konijn. Voor je po**en of je autootjes, maar niet voor een gezin.

Toch voelde ik die verantwoordelijkheid als jongste van vier kinderen. En nam ik die ook. Niet wetende dat ik mezelf daarmee langzaam buiten de groep plaatste. Want als je voortdurend bezig bent met wat anderen nodig hebben, ben je niet langer deelnemer aan het gezin. Dan word je degene die het systeem probeert te dragen.

Het gaf me denk ik een gevoel van controle, een schijnveiligheid. Het maakte me vooral ook eenzaam.

Misschien was ik daardoor wel meer observator dan deelnemer. Niet omdat ik erbuiten wilde staan, maar omdat ik voortdurend voelde wat er om mij heen nodig was.

Een kind hoort niet de verbinder van het gezin te zijn. Een kind is onderdeel van en hoort deel uit te maken van het gezin.

Kinderen die feilloos aanvoelen wat anderen nodig hebben, lijken vaak sterk, wijs en zorgzaam. Maar achter die kwaliteiten schuilt soms een kind dat vergeten is dat het óók gedragen mag worden.

14/05/2026

Mijn dank

Overweldigend en hartverwarmend waren alle reacties op mijn vorige post. Die woorden hier te delen vond ik spannend. Ik twijfelde of LinkedIn hiervoor wel de juiste plek was.

Steeds sterker voel ik hoe belangrijk het is om juist dit soort mens-zijn verhalen te delen. Niet om in verdriet te blijven hangen, maar om zichtbaar te maken wat er vaak achter gesloten deuren wordt gedragen. Laten we het daar vooral over hebben.

In mijn werk ontmoet ik veel intens voelende en intens denkende kinderen, jongeren en volwassenen. Mensen die diep ervaren, diep nadenken en zich tegelijkertijd vaak ontzettend alleen voelen in wat zij dragen. Mijn broer hoorde daar ook bij.

De enorme hoeveelheid reacties, berichten en persoonlijke verhalen raakte mij. Ze laten zien hoeveel mensen verlangen naar echte verbinding en herkenning. Dank jullie wel voor alle woorden, lieve berichten en zachtheid.

05/05/2026

Je kunt een kind niet veranderen

Je kunt een kind niet veranderen. Ook een intens voelend en intens denkend kind niet. Die waarheid vinden veel volwassenen moeilijk te verteren.

Nog geen twee maanden geleden verscheen mijn boek Begrijp me goed, het verlangen naar verbinding bij hoogbegaafde kinderen. Ik schreef over de intense binnenwereld van hoogbegaafde kinderen. Over wat er gebeurt wanneer een kind zich structureel niet gezien, niet gehoord of niet begrepen voelt. Op school, of thuis.

Wat volwassenen dan vaak zien is boosheid, weerstand, perfectionisme,
terugtrekken, discussies, kortom: “lastig gedrag”, gedrag dat veel tijd en aandacht vraagt.

Wat ík vaak zie is een rookgordijn.
Gedrag dat iets verhult. Gedrag dat vertelt wat een kind nog niet onder woorden kan brengen, maar wel voelt. Daarachter zitten meestal geen problemen. Daarachter zitten behoeften: veiligheid, erkenning, autonomie, verbinding, ruimte om anders te mogen zijn

Volwassenen willen meestal oprecht helpen. Maar vaak is de wens dat het gedrag stopt groter dan de bereidheid om zelf anders te gaan kijken en mogelijk ook anders te doen. Daar liggen vaak de grootste groeikansen én de sleutel tot verbinding.

Je kunt een kind niet veranderen. Je kunt wel jezelf anders opstellen. En opvallend vaak verandert het kind dan mee.

Ik schreef er een boek over. Over gezinnen die ongewild te vaak op ‘rood’ staan en zoeken naar hoe zij samen weer vaker op groen kunnen komen.

Herkenbaar in jouw gezin of werk?

30/04/2026

MIJN moeder

“Mijn moeder is van mij,
ik weet heus, ik heb haar moeten delen
met Siebe, Willem en Heleen,
en nog anderen, oh zo velen.

Maar mijn moeder is van mij: mijn moeder.
Mijn moeder is voor mij: mijn moeder!”

Die laatste zin klonk lekker.
En hoe vaker ik het zong, hoe meer ik haar in mijn borst voelde.
Iets in mij werd geraakt. Een oud gevoel. Een kinderlijk verlangen.

Voor de context: ik verzin vaker liedjes wanneer ik onderweg ben met de auto en wat zit te mijmeren. Gedachten komen dan spontaan op een wijsje naar buiten. Vaak kan ik ze dan ook nog onthouden en snel opschrijven. Zoals nu.

Nu was ik onderweg naar supervisie, dus ik deelde daar lachend mijn nieuwste creatie. Totdat er ineens een kleine brok in mijn keel kwam. Zij was ontroerd. Ik ook. Door mijn eigen lied.

We spraken over het universele verlangen van een kind om gezien te worden door zijn of haar moeder. Om speciaal te zijn voor haar. Om haar even niet te hoeven delen.

Misschien verdwijnt dat verlangen nooit helemaal. Het krijgt alleen andere vormen.

Adres

Nieuwe Steen 32
Hoorn
1625HV

Website

http://www.annehartmans.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Anne Hartmans, kindertherapeut hoogbegaafden nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.