04/11/2026
Bij het bepalen van de oefentherapeutische aanpak van rotator cuff-scheuren wordt rekening gehouden met twee soorten variabelen: variabelen die te maken hebben met de oefening zelf en variabelen die te maken hebben met de patiënt. Voor het evalueren van het behandelresultaat is het aan te bevelen gebruik te maken van patient related outcomes measures (PROM's).
Bij de niet-operatieve behandeling van degeneratieve rotator cuff-scheuren wordt geopteerd voor een oefentherapeutische aanpak waarin herstel van de functie (elevatie boven schouderhoogte) centraal staat. Vanuit de wetenschap dat een degeneratieve rotator cuff-scheur niet zal 'helen', door rust noch door aangepaste oefeningen, maar eerder van nature zal evolueren naar meer structurele achteruitgang, is een belangrijk uitgangspunt om de aangedane rotator cuff-structuren zo weinig mogelijk te belasten tijdens de oefentherapie.
Het is echter aangetoond dat traditionele open ketenoefeningen zoals elevatie van de arm in het scapulaire vlak veel activiteit vragen van de rotator cuff, in het bijzonder van de m. supraspinatus (minstens 20% van maximale vrijwillige isometrische contractie, MVIC).
Toch moeten oefeningen in de richting van elevatie boven schouderhoogte het doel zijn, om tegemoet te komen aan de basisvoorwaarden van dagelijkse activiteiten. Daarom wordt gekozen voor oefeningen die aan de eisen voldoen, namelijk het trainen van de functionele elevatie, en tegelijkertijd nooit meer dan 15 procent van de MVIC van de rotator cuff-spieren vragen.
Oefeningen zoals exo- en endorotatie tegen weerstand zijn dus niet geschikt omdat die juist de rotator cuff zwaarder belasten en bovendien niet bijdragen aan de functie. Laat de functie prevaleren boven de structuur.
Verder lezen? Bekijk het artikel online: https://www.prelumacademy.nl/vakmedia/physios/24a3fca9-ce1b-4908-acfa-910fae5bcf15
Door Ann Cools, Dorien Borms, Annelies Maenhout