ESTIhelpt, Ringvaert 20b, Kaatsheuvel (2026)

22/05/2026

In het begin van mijn zwangerschappen had ik weinig trek. Was dit normaal? Of was dat omdat ik mijzelf dit aanpraatte omdat mijn buik aan het groeien was?

Vanaf het begin heb ik ook mijn verloskundige ingelicht en deelde ik mijn gedachten en gevoelens met haar. Ze kon dan ook met mij meedenken tijdens bijvoorbeeld de weegmomenten.

Dan vroeg ze heel voorzichtig of ik het gewicht wilde weten… Maar ook daar relativeerde ze in; er zijn veel vrouwen die tijdens hun zwangerschap moeite krijgen met hun gewicht.

Dit waren voor mij eigenlijk hele fijne besef momenten, want ik ervaarde dat het gewicht mij eigenlijk helemaal niet meer uitmaakte.

Uiteraard zijn er zorgen geweest over hoe mijn lichaam uit de zwangerschap zou komen. Maar in gesprek met andere vrouwen en de verloskundige bleek al wel dat deze gedachten ook heel normaal zijn en veel vrouwen dit spannend vinden.

Heb jij vragen over een eetstoornis en zwangerschap? Heb jij een kinderwens en wil je herstellen van je eetstoornis? Neem gerust contact met me op. Samen kijken we hoe jij je eetstoornis kunt aanpakken en kunt starten met je herstel.

Of lees mijn blog over mijn zwangerschap na de eetstoornis:
https://estihelpt.nl/mijn-zwangerschap-na-de-eetstoornis/

19/05/2026

Tijdens mijn beide zwangerschappen heb ik geen last meer gehad van de eetstoornis. Maar ik vond het wel spannend en was soms bang om een terugval te krijgen.

Door jaren therapie had ik inmiddels ondervonden dat het helpend was om gedachten en gevoelens uit te spreken en om er niet mee te blijven zitten.

Door bewust te zijn van mijn gedachten en gevoelens én deze ook uit te spreken, leerde ik dat sommige aspecten ook gewoon bij een zwangerschap horen...

Heb je vragen over een eetstoornis en zwangerschap? Neem contact op of lees mijn blog:

https://estihelpt.nl/mijn-zwangerschap-na-de-eetstoornis/

15/05/2026

Van mijn 19e tot en met 29ste heb ik een eetstoornis gehad. Tijdens deze periode wist ik al dat ik graag moeder wilde worden. Ik wist echter ook dat dit niet vanzelfsprekend was.

De droom om moeder te worden, was voor mij een sterke motivatie om te herstellen van mijn eetstoornis. Zo’n drie jaar voor mijn eerste zwangerschap lukte het om de eetstoornis los te laten.

Maar ook bij mij heeft het negatieve gevolgen gehad voor mijn vruchtbaarheid. Door verschillende vruchtbaarheidsbehandelingen zijn wij nu gezegend met twee gezonde kinderen.

Heb jij een kinderwens en wil je herstellen van je eetstoornis? Neem gerust contact met me op. Of lees mijn blog over mijn zwangerschap na mijn eetstoornis:

https://estihelpt.nl/mijn-zwangerschap-na-de-eetstoornis/

12/05/2026

Als het na een eetstoornis lukt om zwanger te worden, hoe ga je daar dan mee om? Hoe deal je met een veranderend lichaam en een veranderend gewicht? In één van mijn blogs deel ik mijn verhaal over mijn zwangerschap na mijn eetstoornis.

Wist je dat een eetstoornis veel impact heeft op je vruchtbaarheid? Zo hebben vrouwen met een eetstoornis minder kans om kinderen te krijgen en meer kans op een miskraam.

Anorexia tijdens de zwangerschap kan zelfs schadelijke gevolgen hebben voor je kindje. Daarom is het belangrijk om eerst te herstellen van je eetstoornis.

Heb jij vragen over een eetstoornis en zwangerschap? Heb jij een kinderwens en wil je herstellen van je eetstoornis? Neem gerust contact met me op. Samen kijken we hoe jij je eetstoornis kunt aanpakken en kunt starten met je herstel.

Lees mijn blog: https://estihelpt.nl/mijn-zwangerschap-na-de-eetstoornis/

11/05/2026

Wanneer ik zelf merkte dat mijn relatie met eten veranderde:

Ik merkte het bijvoorbeeld op momenten waarop ik ineens niet meer automatisch naar regels greep. Dat ik mezelf afvroeg: “waar heb ik eigenlijk zin in?” in plaats van: “wat mag ik nu eten?”

Ook begon ik steeds vaker te voelen wanneer iets echt genoeg was. Niet omdat het op mijn bord lag of omdat het gepland was, maar omdat mijn lichaam dat aangaf. En misschien nog wel belangrijker: ik durfde daar steeds vaker naar te luisteren.

Het begon op het moment dat ik mezelf weer voorzichtig toestond om te voelen. Om niet alleen in mijn hoofd te zitten met regels en overtuigingen, maar om mijn lichaam weer serieus te nemen.

Ik kon steeds beter stil staan bij: “heb ik eigenlijk honger?” Of: “waar heb ik behoefte aan?” Zonder dat daar meteen een ‘goed’ of ‘fout’ antwoord aan hing. Steeds vaker was het ook gewoon de lekkere trek waar ik naar durfde te luisteren. Zonder schuldgevoel.

Wat ik merkte, was dat mijn lichaam eigenlijk al die tijd signalen gaf; ik was alleen verleerd om ernaar te luisteren. Die eerste momenten van voelen waren eerlijk gezegd ook spannend. Want zonder regels voelde het soms alsof ik de controle losliet.

Na een eetstoornis ontstaat een gezonde relatie met eten niet ineens. Het vraagt tijd. Zeker als je lang volgens strikte eetregels hebt geleefd. De eerste stap is om te gaan herkennen wanneer er iets begint te veranderen. Daarom behandel ik in mijn nieuwste blog de eerste signalen van een gezonde relatie met eten.

Herken je jezelf in deze blog en merk je dat je vastloopt in je relatie met eten? Neem gerust contact op. Samen kijken we naar wat jij nodig hebt.

Lees hier mijn blog: https://estihelpt.nl/de-eerste-signalen-van-een-gezonde-relatie-met-eten/

26/03/2026

Ik zette me over mijn angsten heen, kreeg meer zelfvertrouwen en luisterde dit keer echt goed naar wat de eetstoornis mij wilde vertellen. Diepgewortelde pijn, verdriet en schaamte kwamen naar het oppervlak.

Eindelijk was dit bespreekbaar en mocht ik dit delen en voelen, waardoor ik de inzet van de eetstoornis steeds minder nodig bleek te hebben.

Onzekerheid, angst, maar zelfs ook bij positieve gevoelens was de eetstoornis er. Nu heb ik de kracht om m’n eigen keuzes te maken zelf weer in de hand en ben ik ‘ik’.

Dankbaar voor het leven, af en toe onzeker omdat dat mag en iemand die zich open en kwetsbaar durft op te stellen, omdat dat ook een kracht is. Ik ben ik en dat is goed.

Lees mijn verhaal: https://estihelpt.nl/mijn-eigen-verhaal/

20/03/2026

Hoeveel de eetstoornis had aangericht bleek toen ik overspannen en depressief thuis kwam te zitten. Hoe kon ik nou falen?! Dat was het omslagpunt; ik kon dit niet alleen en zocht hulp.

Ik ging de uitdaging aan; samen met de eetstoornis. Een opluchting toen mijn therapeute tegenover me zat en ‘ons’ begreep. Een haat-liefde verhouding met de eetstoornis, maar ook met mezelf, volgde. Een periode waar ik onzeker werd omdat ik niet wist wie ik was en waar m’n sportverslaving tot een hoogte punt kwam. Je stemmen bleven mij maar in hun macht houden. Blijkbaar had ik je nog ergens voor nodig, maar waarvoor dan? Ik was blijkbaar nog niet klaar om echt te voelen…

Therapiesessies gingen voorbij met de daarbij horende spannende en enge uitdagingen op vooral sport- en eetgebied. Ik voelde me goed op het moment dat ik het was aangegaan, maar ondanks dat gevoel vermeed ik deze uitdagingen ook regelmatig. Door de jaren heen heb ik geleerd dat de eetstoornis mij dan wat vertelde. Om te luisteren naar dat verhaal, moest ik wel bij m’n gevoel komen.

Maar hoe doe je dat als je dit al jaren geblokkeerd heb? Wat komt er naar het oppervlak als er wordt gegraven en kan ik dat dan wel aan? De angst dat het me te veel zou zijn en dit niet aan te kunnen hield me tegen. Gelukkig waren er veel lieve mensen om me heen die me steunden en lieten zien dat ik al veel overwonnen had, maar nu nog in mijn eigen kracht mocht gaan geloven.

Lees mijn verhaal: https://estihelpt.nl/mijn-eigen-verhaal/

17/03/2026

Mijn geluk liet ik afhangen van het getal op de weegschaal; erg ‘gelukkig’ dus in de tijd van mijn eetstoornis. Mijn omgeving begon zich zorgen te maken en benoemde dit. Wederom werd ik onzeker door de opmerkingen over het feit dat ik toch wel erg mager werd; ik dacht immers dat ik goed bezig was.

Blijkbaar had ik gefaald in ‘goed zijn’. Om iedereen gerust te stellen, wat ik maar al te graag deed, begon ik langzaam aan wat meer te eten. Dat was het moment dat ik merkte dat ik de eetstoornis al te veel ‘gevoed’ had, want waar ik nu wel wilde eten, lukte dat me niet meer door alles dat de eetstoornis naar me toe riep en liet geloven.

Om alles ‘koek en ei’ te laten lijken begon ik me op allerlei vlakken te bewijzen om te laten zien dat men zich echt geen zorgen hoefde te maken en vooral om mezelf te doen geloven dat ik goed bezig was. De eetstoornis werd een veilig mechanisme waar ik me letterlijk en figuurlijk in bewoog.

Ik nam steeds minder deel aan sociale gelegenheden, ze werden zelfs eng en bedreigend, waardoor perioden van afzonderen en eetbuien volgden. Dat m’n relatie met m’n vriend en m’n moeder onder druk kwamen, nam ik voor lief. Achteraf logisch dat de eetstoornis en ik ons tegen ze verzetten, want zij hadden de eetstoornis door en ik wilde ‘hem’ niet kwijt.

Het gekke was dat ik ook echt begon te denken dat de eetstoornis bij mij hoorde...

Herkenbaar? Lees mijn verhaal op mijn website:
https://estihelpt.nl/mijn-eigen-verhaal/

10/03/2026

En toen werd alles anders...

Ik genoot van mijn tienerjaren toen ik de eetstoornis tegenkwam, of eigenlijk; dat de eetstoornis mij opzocht. Ik stond volop in het leven, genoot van alles wat op m’n pad kwam en niets hield me tot nu toe daarin tegen. Een sociale, spontane meid en een vriendengroep om me heen bij wie ik mezelf kon en mocht zijn. Eten was er gewoon; ik at waar ik trek in had en schoof aan tafel zonder daarbij na te denken.

Ik ging studeren en kwam in een nieuwe omgeving; hallo onzekerheid! Ook was de thuissituatie onzeker, want mijn moeder werd ziek. Vanaf dat moment greep de eetstoornis zijn kans en voedde mijn onzekerheid met allerlei destructieve stemmetjes. Mijn faalangst en perfectionisme hielpen daarbij niet echt mee.

Ik zocht controle in mijn voeding en sport en dat wierp helaas z’n vruchten af. Van falen was geen sprake; integendeel juist… ik bleek erg goed te zijn in afvallen. Elke keer wanneer de weegschaal omlaag ging, voelde ik me sterker. De perfectionist in mij vond dat het nog beter kon en ik begon voedingsmiddelen van het menu te schrappen.

Doordat ik me bij dit alles zo goed voelde, had ik geen idee waar ik mee bezig was en welke invloed dit op de komende jaren zou hebben…

Herkenbaar? Lees mijn verhaal op mijn website:
https://estihelpt.nl/mijn-eigen-verhaal/

24/02/2026

Voor mij was alles in het begin een uitdaging: mijn buik voelde opgeblazen, mijn energie wisselde van dag tot dag en de gewichtstoename maakte me onzeker. Alles voelde onvoorspelbaar, en dat was waarschijnlijk het moeilijkst. Ik moest de controle loslaten en leren vertrouwen dat mijn lichaam precies wist wat het nodig had.

Het kostte tijd om te leren luisteren naar mijn lichaam. Om te begrijpen dat mijn lichaam bezig was met herstellen van jarenlange restrictie, compensatie en onrust.

Langzaam veranderde dat en werd alles wat voorspelbaarder. Dit ging met ups and downs, maar elke lichamelijke uitdaging bleek een teken dat mijn lijf zich herstelde. Uiteindelijk leerde ik loslaten, vertrouwen en accepteren. Mijn lichaam werkte niet tegen me, maar droeg me weer.

Lichamelijk herstel is een intensief proces. Je lichaam moet herstellen van tekorten en zich aanpassen aan regelmatige voeding. Dat kan gepaard gaan met klachten die verwarrend, frustrerend of zelfs beangstigend voelen.

In mijn nieuwste blog bespreek ik veelvoorkomende lichamelijke uitdagingen tijdens eetstoornisherstel en hoe je hiermee om kunt gaan.

Merk je dat deze lichamelijke uitdagingen je angstig of onzeker maken? Blijf hier niet alleen mee rondlopen. Samen met een professional kun je beter begrijpen wat er in je lichaam gebeurt en leren hoe je hiermee om moet gaan. Als ervaringsdeskundige help ik je graag om stap voor stap weer vertrouwen op te bouwen in je lichaam.

https://estihelpt.nl/lichamelijke-uitdagingen-tijdens-eetstoornisherstel/

ESTIhelpt

22/05/2026

19/05/2026

15/05/2026

12/05/2026

11/05/2026

26/03/2026

20/03/2026

17/03/2026

10/03/2026

24/02/2026

Adres

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type