Weg Van Verslaving

17/06/2026

Van verslaving naar herstel: toen gebruik nog heel gewoon was (deel 3)
Een kijkje achter de schermen van een ervaringsdeskundig begeleider
‼Let op: dit verhaal bevat beschrijvingen van actief gebruik en ontregeling.

Onderwerp: 6 Jaar Clean
15 juni 2020, mijn laatste dag van gebruik! Het begin van een nieuw leven, überhaupt ‘’leven’’.

Ik neem jullie mee naar de periode net voor mijn clean-datum. Mijn dieptepunt, op een manier die met niets anders te vergelijken is.

De machteloosheid en waanzin van verslaving
Mei 2020, ik had me wederom aangemeld voor behandeling, dit was de 4e klinische behandeling die ik zou gaan starten. Ik was wel klaar met die 12 stappen behandelingen en die wierdo’s van de zelfhulpgroepen, dat was immers gewoon een sekte waarvan ik zeker wist dat de helft van de deelnemers alles bij elkaar loog, want ik kon niet geloven dat er mensen waren die zo’n fijn, gelukkig en tevreden leven hadden als dat ze daar predikten te hebben. Nee, die 12 stappen en meetings, dat was zeker niks voor mij.
De reguliere verslavingszorg, daar was ik al eens eerder geweest voor ambulante behandeling en daar werd mij verteld dat ik gewoon moest stoppen met de crack en als ik echt zin had in cocaïne of crack, ik maar gewoon een jointje moest gaan roken, dit is iets was destijds niet werkte maar deze keer zou dat vast wel anders zijn. Deze kliniek zou de plek zijn waar ik clean zou gaan worden. Maar, nu nog even niet want het duurde nog een paar weken voor ik terecht zou kunnen.
Het contact met de werkelijkheid was ik volledig verloren. Ik zag door al mijn problemen de problemen niet meer en het lag sowieso niet aan mij, we konden samen opzoek gaan naar een schuldige, maar ik was het niet. Ik haatte de wereld en iedereen die daarin leefde, ik had met iedereen ruzie maar ik dacht dat iedereen ruzie had met mij, het was immers niet mijn schuld. Gebruik was nog nooit zo heftig geweest als deze periode, cocaïne was vervangen door crack, het afblussen van het gejaagde gevoel wanneer gebruik dreigde te eindigen deed ik altijd met alcohol maar dit was inmiddels vervangen door heroïne. Ik had nog maar 1 doel, gebruik mocht niet stoppen, dat gejaagde gevoel alsof ik in de fik stond van binnen, mocht niet weer opkomen.
Inmiddels was ik uit huis gezet, woonde ik bij mijn moeder op zolder, zag ik mijn dochter enkel nog als mijn moeder erbij was, had ik een faillissement aan de broek, hadden al mijn vrienden afscheid genomen en loog ik alles bij elkaar. Als ik er zo op terug kijk was het gewoonweg walgelijk, ik liep er bij als een junk, ongeschoren, oude vieze werkkleding met scheuren en gaten, een vercrackt petje op waarvan ik dacht dat het cool was en 25kg ondergewicht. En ik, ik dacht gewoon dat niemand het door had dat ik onder invloed was, ik dacht dat niemand mijn leugens en plannetjes inzag. Echt volledig van de werkelijkheid afgesneden.
Mijn naasten hadden het redden en controleren wel een beetje opgegeven, ze wisten vanuit de ervaring van voorgaande opnames dat mijn gebruik altijd explodeerde de weken voorafgaand de opname dus ze lieten me gewoon een beetje mijn gang gaan, ze lieten me in de waan dat hun niets door hadden want ze waren leeg. Een paar dagen voor de opname had ik een paar honderd euro weten te bemachtigen en hiervoor ging ik natuurlijk crack halen, maar ik kon niet weg, dat zou opvallen.
IJsberend liep ik door de woonkamer toen ik de dealer had gezegd hier op de parkeerplaats te komen, want de afspraak was, binnen 15minuten. Maar dat zei hij altijd en dat duurde altijd het dubbele in tijd of langer. Dit moest goed gaan, dit zou mijn enige kans zijn een lading als deze te fixen en als ik betrapt zou worden werd het zeker weggegooid, en dat mocht niet gebeuren. Het was vet druk in het centrum en de parkeerplaats stond vol. Het was ook midden overdag en de zon scheen volop. K*tzooi hij reageert niet meer. Mijn moeder ging achter thuis roken, yes, dit was mijn kans. Dus ik zei mijn tabak uit de werkbus te gaan halen welke op de parkeerplaats stond.
Als een ninja liep ik de parkeerplaats over want ik wou geen bekende tegenkomen. Eenmaal aangekomen bij de werkbus deed ik net alsof ik iets aan het zoeken was om zo min mogelijk op te vallen. K*tzooi deze 15minuten zijn allang voorbij, waar blijft die dealer nou. Mensen op het terras leken naar me te kijken, f**k. En alsof alles niet gestrester kon reed de dealer niet de parkeerplaats op maar bleef hij op de straat voor het huis van mijn moeder staan. K*t. Het was nu of nooit, hopen dat mijn moeder nog achter thuis zat en gaan. Half rennend naar de dealer kijkend in het huis van mijn moeder en het terras hopende dat niemand me zou zien. Aangekomen bij de auto moest hij ook nog alles pakken en tellen. Whaaaaa. Schiet op!
Yes, de buit van binnen. Mijn moeder zat nog buiten te roken en ik zei te gaan do**hen. Snel naar boven en mijn voorraad verdelen over meerdere plekken. Als er gezocht zou worden mocht natuurlijk niet alles gevonden worden. Ik legde een zakje in een doosje schroeven, een zakje in de kast met boeken tussen een boek, onder de plant die op de kast stond en onder de p**t van het bed, het overgebleven zakje hield ik bij me alsof die vastgeplakt zat aan mijn lichaam, net als de crackpijp. De do**he ging aan en het moment het water de grond raakte ging de aansteker aan. Na enige tijd do**hen de moed bij elkaar verzameld uit de do**he te gaan, dit was altijd erg spannend want er bestond een kans dat ik had gemist dat er iemand naar boven was gekomen.
Het was deze dag erg warm en ik zweette me kapot toen ik me besefte dat er een airco op de kamer naast mij stond. Deze heb ik gepakt en op de slaapkamer geïnstalleerd, echter betekende dit wel dat de deur op een kier moest blijven staan en ik door het geluid de trap niet meer zou horen het moment er iemand naar boven zou komen. Het voordeel was wel dat ze door het geluid van de airco mijn aansteker niet meer zouden kunnen horen. Maar ja, stel dat ze de crackgeur zouden ruiken onderaan de trap. Whaaa. Dit is een tafereel welke de gehele nacht voortgezet werd. Paranoïde en een hoge dosis angst waren leidend, zoals dat eigenlijk altijd ging nadat ik 2 gram op had.
De volgende dag kwamen mijn broertjes bij mijn moeder, dat was ik even vergeten. Gelukkig lieten hun mij gewoon links liggen en was het enige contact een schreeuw van onderaan de trap dat het tijd werd ik normaal zou gaan doen. Ik durfde mijn bed niet uit want dan kon ik niet net doen alsof ik sliep als ze boven zouden komen, maar ik moest wel want er lagen nog 2 zakjes in de kast, 1 in de doos schroeven en 1 tussen een boek. Na een uur twijfelen gekozen de gok te wagen. Snel naar de kast, de doos schroeven was eerst aan de b***t. S**t, ik had er vet veel schroeven overheen gelegd en dit ging lawaai maken. Snel dan, er vielen een paar schroeven op de grond, maar ik had het zakje wel. Snel de deur dicht en weer in bed. Oke, niemand lijkt iets te hebben gehoord. Gebruiken durfde ik niet want het geluid van de aansteker zou me verraden en de geur zou wellicht mijn broertjes doen bovenkomen.
Taddaaaa, een andere dealer appte. Hij had de afgelopen weken voor €200 getankt met de tankpas welke hij van mij had en was weer terug in Emmen. Jackpot!! Nu was het zaak dat ik weg kon bij mijn moeder. Maar de bussleutels lagen nog op het aanrecht en één van mijn broertjes was er nog. Toen hoorde ik ze ineens achter thuis praten, yes. Ik heb een kans weg te kunnen. Snel deed ik mijn kleren aan en pakte ik alle verstopte zakjes. Ik vergat bijna die onder de p**t van het bed. Zachtjes liep ik de trap af en opende ik de deur naar de woonkamer. Daar lagen mijn sleutels, dus ik pakte ze en vertrok.
Daar ging ik weer, de zak vol crack onderweg naar meer. Morgen was de opnamedag en ik was loaded! Het riedeltje van carpool naar carpool was weer begonnen. Paranoïde als ik was reed ik dan altijd naar een beter plekje om daar chill te kunnen gebruiken om bij aankomst weer helemaal gestrest te worden omdat iedereen we vanuit alle hoeken kon zien. Wat een k*tzooi was dit weer. Maar, ik had crack, dus f**k it. Ik weet nog dat mijn telefoon begon te rinkelen, mijn naasten en de casemanager probeerden mij te bereiken want ik moest inmiddels al over een paar uur bij de kliniek zijn. Maar ik had nog een beste zak crack, een zak die ik nooit op zou krijgen.
Op 15 juni 2020 om 11:00 moest ik me melden bij de kliniek in Groningen, maar ik stond nog ergens verstopt op een parkeerplaats. Al bellend met een casemanager ben ik naar huis gereden waar ik werd opgewacht. De angst en paniek maakten ruimte voor schuld en schaamte. Veel te laat kwam ik aan bij de kliniek maar ik mocht nog naar binnen. Inmiddels had ik maar 1 ding in gedachte en dat was de crack in mijn onderbroek en de pijp in mijn schoenen. Ik werd halfslachtig gefouilleerd waarna ik de kliniek in moest. Ik kwam binnen op de detox en de paniek sloeg toe, iedereen begroette mij terwijl ik al dagen wakker was en de zakken nog vol rotzooi had. Snel haastte ik me naar mijn kamer waar de paranoïde weer toesloeg. S**t, hier hangen rookmelders. Nadat ik de verwachte controle kreeg pakte ik mijn kans, ik heb een half uur volop gebruikt waarna ik de pijp uit het raam heb gegooid, tussen de tralies door. Alles buzzde en zoemde, ik hoorde niets meer van wat er om me heen gebeurde waarna ik blijkbaar de volgende dag wakker werd.
Een week later mocht ik naar de behandelkant. De rust was enigszins teruggekeerd in mijn hoofd en ik kon weer soort van normaal nadenken. Poah, dit was wel weer heftig. En wat miste ik mijn dochter. K*tzooi, haar had ik weer in de steek gelaten, ik had weer de drugs boven haar gekozen. Dit besef kwam harder binnen dan ooit. F**k!. Dit leven wou ik niet meer, deze keer ging ik echt korte metten maken met die verslaving. Echter was de behandeling erg slecht in vergelijking met mijn voorgaande behandelingen. Er gebeurden daar dingen wat maakten dat ik geen vertrouwen had dat dit goed zou komen. Hierover in gesprek was niet mogelijk en ik kreeg steeds meer weerstand. Mensen kwamen terug van verlof en zaten onder invloed in de sessie, wtf is dit. Zo kreeg ik ook straf en moest ik een hele dag op de gang zitten. Behandelaren waren afwezig en therapieën werden afgezegd.
Ik wist, dit hier zou me nooit clean houden, hier leerde ik niet eens wat verslaving was en hoe herstel werkte. Vanuit deze kliniek heb ik de kliniek in Schotland gebeld, dit was me meermaals aangeraden door voorgaande klinieken. Het drong tot me door dat als ik mijn verslaving zou willen overleven, ik Echt naar een 12 stappen kliniek zou moeten gaan en ik Echt naar die meetings moest gaan, want ik zag het ineens helder, ik begon erin te geloven. Toen ik dit in de groep deelde werd ik apart genomen en werd ik over de streep gezet zoals dat daar heette. Ik werd eruit gezet want als ik dacht dat de behandeling elders beter was, dan moest ik maar gaan.
Mijn broertje heeft me gehaald, wel voelde ik me vet slecht omdat ik weer een behandeling niet had afgemaakt. Maar ik was vastberaden en had het licht gezien, ik wist de route die voor mij zou werken en deze ben ik gaan volgen, ik ben clean weten te blijven tot aan mijn opname in Schotland doordat ik vrijwel dagelijks meetings bezocht en actief aan herstel werkte zoals me dat ik de 12 stappen klinieken was aangeleerd. Ik kreeg verbinding met de mensen op de meeting en dit ging relatief makkelijk gezien ik al een paar mensen kende. Ik ben gaan doen wat me is aangeraden en heb mij ego en zelfwil aan de kant gezet. Voor het eerst in mijn leven ben ik volledig gaan doen wat anderen mij zeiden te doen, en dat werkte. De behandeling in Schotland was precies wat ik nodig had als aanvulling op de dingen die ik al had geleerd, hier heb ik vooral naar mijn vroegere verleden leren kijken waardoor ik het inzicht kreeg dat het eigenlijk heel logisch was dat ik verslaafd ben geworden. Hier werden mijn ontbrekende puzzelstukjes zichtbaar en kon ik ze op de juiste plek gaan leggen. Acceptatie van de Ziekte Verslaving is hier tot stand gebracht waarna ik veel makkelijker clean kon blijven en de dingen kon blijven doen die herstel-ondersteunend zijn.

De verbinding en tevredenheid in herstel
Nu, 6 jaar later, ziet mijn leven er heel anders uit. Ik ben in het bezit van eigenwaarde en durf grenzen te stellen zonder ik me daar schuldig over voel. Ook kan ik er voor andere mensen zijn zonder dat ik daar een belang uithaal. Ik heb erg veel zelfonderzoek gedaan middels de 12 stappen van zowel CA als NA en momenteel werk ik aan de 12 stappen van ACA. Dit zijn allemaal zelfhulpgroepen welke een enorme bijdrage hebben geleverd aan mijn herstel en mijn leven. Zonder deze groepen zou ik nooit de tevredenheid in leven kunnen bereiken zoals ik dat nu heb.
De afgelopen jaren waren niet altijd makkelijk en heb ik ook weer erg vervelende dingen mee moeten maken, dingen die me weer anders naar mezelf hebben doen laten kijken waardoor ik telkens gezondere keuzes kan maken. De vervelende dingen in het leven gebruiken als springplank naar een beter leven is iets wat al dat zelfonderzoek me wel heeft geleerd. Omdenken naar dankbaarheid is iets wat erg moeilijk is maar mij enorm helpt, zelfs in de meest vervelende situaties. Voorheen zou ik wild worden als er een duif op mijn jas zou po**en, nu ben ik vooral dankbaar dat olifanten niet kunnen vliegen.
Het meest trots ben ik op de band die ik met mijn kinderen heb, dankbaar dat ik in staat ben voor beide kinderen te zorgen in een co-ouderschap, dankbaar voor de liefde die hun mij geven, dankbaar voor de lessen die vaderschap met zich meebrengt. Soms is het best druk allemaal, eigen herstel, werk, kinderen, relatie maar ik kan steeds beter dankbaar zijn voor het plezier mijn kinderen met het speelgoed hebben gehad ipv het vervelend te vinden dat er overal speelgoed ligt. De momenten die nu als vervelend worden ervaren kunnen in de toekomst momenten zijn waarvan je ze wenst nog een keer opnieuw te mogen beleven. Er zitten mooie dingen in elke dag, het is aan mij welke bril ik opzet.
Voorheen werkte ik in de bouw en had ik eelt op vrijwel elk deel van mijn handen, vandaag werk ik als persoonlijk begeleider binnen mijn eigen zaak. Een zaak welke momenteel 2 eigenaren heeft, een zaak die van particulier naar Wmo werk is gegroeid, een zaak waarin we momenteel druk zijn met het behalen van keurmerken en certificaten. Een zaak waar ik trots op ben, een zaak waar ik geen eelt meer op de handen heb van allerlei bouwmaterialen maar ik last heb van de topjes van mijn vingers van het typen van rapportages, verslagen, beleidsstukken en protocollen. Wie had dit gedacht, ik niet!
Je trekt aan wat je bent, is iets waar ik in geloof. En vanuit die gedachte ben ik erg blij met wie ik ben geworden, kijkend naar de liefde in mijn leven. Ik heb echte verbinding aan durven gaan, uit mijn comfortzone durven stappen en mezelf blootgegeven. Dit heeft geresulteerd in een volwassen en gezonde relatie waarin ik echt mezelf kan zijn. Ik deed me in tijden van gebruik en daarvoor altijd anders voor dan ik was omdat ik de mening van een ander meer waard vond dan die van mezelf. Hierdoor ben ik maskers gaan dragen, maskers die ik inmiddels goed ken en waar ik steeds sneller en beter afscheid van kan nemen. Hierdoor wordt ik steeds meer de persoon die ik hoor te zijn, namelijk mezelf. En daar ben ik best trots op.

Verslaving is een ziekte. Een ziekte die niet alleen de persoon zelf treft, maar de gehele omgeving meesleurt in de ellende. Herstel is mogelijk, en dat begint bij de eerste stap. De eerste stap is toegeven dat je machteloos staat tegenover je verslaving en dat je leven stuurloos is. Volgens mij heb ik dat hierboven redelijk omschreven.

Ik wens iedereen alles toe dat je nodig hebt om de persoon te worden die je hoort te zijn: jezelf. Iedereen doet ertoe! En jij dus ook!

17/02/2026

Van verslaving naar herstel: toen gebruik nog heel gewoon was (deel 2)
Een kijkje achter de schermen van een ervaringsdeskundig begeleider

‼Let op: dit verhaal bevat beschrijvingen van actief gebruik en ontregeling.

Onderwerp: Carnaval, en óf ik een Joker was

Mijn laatste Carnaval in verslaving begon niet op de dag zelf, maar 2 dagen daarvoor. Dit jaar vier ik carnaval niet, vorig jaar wel, maar toen met fellows (andere herstellende verslaafden). Zonder verdriet en ellende, met verbinding en tevredenheid. Dit is het verschil.

De machteloosheid en waanzin van verslaving
Ergens tussen mijn klinische behandelingen in, toen ik weer eens een paar weken/maanden niets had gebruikt, kwam carnaval om de hoek kijken. Carnaval: een feest waar ik altijd aan deelnam, vooral met de vriendengroep van mijn destijdse vriendin. Zij deden al jaren samen mee als groep in de optochten hier in de buurt. Vanuit gezelligheid werd er dan gebouwd aan een kar om daarmee vervolgens de optochten mee te doen. Ik mocht hier ook aan deelnemen en vond dit ook super leuk om te doen. Vanuit vroeger vond ik dit al wel erg interessant: bier drinken, dom zeuren en lekker bouwen met elkaar.
Dit jaar verliep carnaval echter heel anders. Tussen mijn klinische behandelingen door, terwijl ik een paar weken/maanden clean was, dacht ik het allemaal wel weer aan te kunnen. Deze keer kon ik echt wel clean blijven, want het leek me erg makkelijk af te gaan.
Ik weet nog wel dat ik in de weken voor de optocht al nonchalanter werd. Ik begaf me steeds meer in situaties die niet per se helpend waren voor mijn herstel. Bier halen, drank inslaan, bouwen tot laat en het plannen van het feest dat na de optochten plaatsvond, waren wekelijkse bezigheden. Nu ik terugkijk, waren de eerste signalen van terugval al ver voor het daadwerkelijke gebruik zichtbaar, al zag ik dat toen niet in. Ik begon ook steeds meer weerstand te krijgen tegen de nazorg en de meetings en ging hier dan ook vaker niet dan wel heen. En als ik er al was, dan deed ik dat zodat mijn omgeving weer rustig was; niet zozeer omdat ik vond dat ik dat nodig had.
Ik had net voor de 3e keer een klinische behandeling gehad en daar werd mij telkens het advies gegeven te stoppen met werk, zodat ik mij volledig kon gaan richten op mijn herstel: naar de nazorg te gaan en vooral veel meetings te gaan bezoeken. Hier had ik natuurlijk sowieso geen zin in. Nu snapte ik het allemaal wel en zou het allemaal anders zijn dan voorgaande keren. Ik was er inmiddels wel van overtuigd dat alcohol ook niks anders is dan een drug, en dat verslaving niet om het middel gaat maar meer om de vraag waarom.
Met deze zogenaamde kennis (waar ikzelf volledig van overtuigd was) ging ik de strijd aan met mijn verslaving. Wel had ik een bedrijf te redden en een relatie te fixen, dus dat kreeg prioriteit. Meetings? Dat was maar een sekte waar ik niet bij hoorde. Wel snapte ik dat iedereen die daar kwam dat ook echt nodig had; zij waren tenslotte veel erger dan ik. Met deze overtuiging wist ik mijn destijdse vriendin te overtuigen dat meetings niet voor mij bestemd waren, dat ik gewoon lekker veel moest gaan werken en dat we tijd samen nodig hadden.
Nou, dat mislukte radicaal. Wel met de beste intenties, zeker, maar mijn verslaving, ego en trots waren sterker. Dit maakte dat ik ervan overtuigd was dat ik dat “Herstel”, zoals dat heet, niet nodig had. Maar goed, dit verhaal gaat natuurlijk over Carnaval, Carnaval 2019 wel te verstaan. Ik deed dus niks aan herstel zoals ze me dat hadden proberen aan te leren, en was vooral bezig met het bedrijf redden en mijn relatie te fixen en, natuurlijk, met Carnaval.
Ik weet nog goed dat ik lange dagen maakte: veel werk, wekelijkse nazorg (dat vond ik maar gezeur, vooral omdat ze elke keer over hetzelfde aan het zeuren waren: maak de opdrachten, stop met werken, ga naar meetings) en ’s avonds bouwen aan de kar. Alles was voor mij gericht op bezig zijn. Gewoon druk bezig zijn, want dan had ik nergens last van. Echter begon het allemaal al wel weer te knagen: zal ik gewoon 1 biertje pakken? Niemand die het ziet nu ik hier zo ’s avonds, nadat iedereen naar huis is, met de kar aan het werk ben. Gewoon een flugeltje of een snaps. Ik wist me ervan te weerhouden, maar de onrust nam aanzienlijk toe. De muziek, de feestelijkheden en de aanloop naar Carnaval brachten toch wel veel spanning met zich mee.
Het zou echter allemaal goed komen, want ik zou de chauffeur zijn. Ik zou immers nuchter blijven: dat was het plan. Op de donderdag voor het Carnavalsweekend dacht ik: zaterdagavond feesttent, hier zou ik door iedereen in de gaten gehouden worden. Ik had wel zin in een beetje cocaïne, maar dat zou ik die avond niet kunnen fixen. Op het moment dat ik dit dacht, was er niemand om me heen. Iedereen was al naar huis en ik stond nog in de loods de laatste dingen te doen. Ik haal nu gewoon alvast een half grammetje joh, dan bewaar ik die tot zaterdagavond. En als iedereen dan dronken is, kan ik dat opsnuiven en heeft niemand het door: kind kan de was doen. Het beste plan ooit, hiervan was ik overtuigd.
Eenmaal in mijn werkbus begon mijn voet al zwaarder te worden en werd de toegestane maximumsnelheid ruimschoots overschreden. Ik praatte mezelf moed in en overtuigde mezelf dat ik gewoon een half grammetje zou halen en deze zou bewaren tot aan zaterdag. De muziek zette ik harder en de spanning en onrust begonnen door mijn lijf te gieren. Dit was mijn lichaam dat zich klaarmaakte voor gebruik. Zucht of trek wordt dit ook wel genoemd. Het gevoel dat ik naar het toilet moest, kwam alweer opzetten toen ik dacht: k*t, een half grammetje, dat is veel te weinig. De onrust werd meer en groter en toen kwam die altijd doorslaggevende gedachte: F**k-it, deze onrust MOET stoppen. Het gejaagde gevoel, wat mijn spieren deed samentrekken en mijn rug deed hollen, werd ondragelijk.
Inmiddels werd ik al door mijn destijdse vriendin gebeld, en gebeld en gebeld. Zij wist meteen hoe laat het was, want ik nam in eerste instantie nooit op in situaties als deze. De schaamte was daarvoor te groot. Wat ik wel deed, was na verloop van tijd een standaard antwoord-sms sturen met “ik ben onderweg” of “kan ik je later bellen”. Dit was niets anders dan een bevestiging van mijn verslaving die mij wederom had gekaapt.
Eenmaal bij de dealer bestelde ik “gewoon” snuifcoke. Geen crack, want dat wilde ik niet meer. Als ik dat zou doen, zou het pas echt een terugval zijn namelijk. Lief als mijn dealer was, kreeg ik 2 voor de prijs van 1. Want ja, ik was al een tijdje niet geweest en het was natuurlijk ook wel erg knap van mij om die klinische behandeling succesvol af te ronden. Wel kreeg ik het advies van hem om het deze ronde rustig aan te doen en het gewoon bij snuifcoke te houden. Wat een leuke gast was die dealer toch ook, hè. Hij was ook nog bezorgd om me.
Ik kon natuurlijk niet wachten om te gaan snuiven. Het idee te wachten tot zaterdag in de feesttent was allang van tafel geveegd en vol douwde ik in mijn neus. De onrust verdween meteen en ik voelde me top! Wel moest ik gigantisch nodig naar het toilet. Het eerstvolgende benzinestation was de plek waar op het toilet de 2e sleutelpunt werd genomen. Ik kreeg zin in crack, k*tzooi. De dealer ging me geen crack geven. Wel kon ik het zelf maken, echter was ik hiervoor ammoniak nodig en de winkels waren al dicht. Toen dacht ik ineens: in de werkplaats staat vast nog wel een fles. Dus ik nog sneller naar de werkplaats dan dat ik naar de dealer reed. Yes, er was niemand en ik kon crack maken. Hiervoor had ik wel een lepel nodig en die kon ik niet zo snel vinden. Wel lag er een blikken bakje; deze heb ik dan ook gebruikt om de cocaïne uit te koken naar crack.
Het zakje was inmiddels al bijna leeg en ik zou nooit genoeg hebben de nacht door te komen. Vanaf dit punt was er nog maar 1 ding belangrijk, en dat was dat gebruik niet mocht stoppen. De onrust die dan zou optreden is met geen pen te beschrijven, dus ik moest alles op alles zetten om het gebruik niet te laten stoppen. Ik ging zelfs tegen de dealer liegen toen ik de volgende lading coke haalde. Ik zei dingen als: ja, mijn vrienden willen ook alvast coke voor Carnaval. Ook zei ik hem dat ik enkel zou gaan snuiven en niet zou gaan roken. Bizar nu ik erop terugkijk, wat een waanzin.
Met mijn zakken vol cocaïne, een fles ammoniak en een volle tank reed ik de nacht tegemoet. Van carpool naar carpool en van landweggetje naar landweggetje. Constant op de vlucht voor wat achter me aan zou kunnen zitten. De paranoïde sloeg toe en ik zag in alles politie en mensen die naar me op zoek waren.
Inmiddels was het vrijdag en was de tijd van Carnaval aangebroken. ’s Avonds was de eerste optocht: de lichtjesoptocht. Daar stond iedereen dan: mijn vriendin, de kinderen, vrienden en familie. Wachtend op mij, de chauffeur. Ik had iedereen weer in de steek gelaten, iedereen in zorgen achtergelaten en kinderen die vroegen waar papa was. Gelukkig was de vader van mijn stiefkinderen bereid om het rijden op zich te nemen, zodat in ieder geval de optocht door kon gaan. Dit heeft mijn destijdse vriendin natuurlijk geregend, want ik was alleen maar bezig met het niet laten stoppen van mijn gebruik.
Mijn carpool-naar-carpool-avontuur zette ik voort tot aan zaterdagavond. Toen pas ging ik naar huis. Paranoïde als ik was, zat ik constant naar buiten te kijken bij elke auto die langsreed. Wat een ellende. Mijn destijdse vriendin kwam rond 01:00 thuis, als ik het mij goed herinner. Gesproken werd er niet. Dit was al de zoveelste keer dat zoiets als dit gebeurde en de koek was op. De teleurstelling, het verdriet en de angsten die het met zich meebracht waren al zo vaak gevoeld.
Het stemt mij enorm verdrietig dit alles op papier te zetten en hierover na te denken. Dit is hoe verslaving mij in de greep had. Alles om mij heen maakte ik kapot. Iedereen beschadigde ik met mijn gedrag: zowel de kinderen als hun moeder, zowel familie als vrienden. Het gevoel van mijn naasten is door mij met geen pen op papier te zetten, om nog maar te zwijgen over de frequentie dat dit alles in gebeurde.

De verbinding en tevredenheid in herstel
Vandaag de dag ga ik heel anders om met Carnaval. Ook al heb ik dit jaar Carnaval niet gevierd, heb ik er wel voor mijn dochter kunnen zijn en heb ik met haar Carnavalskleding kunnen kopen. Vanuit verbinding, met echte aandacht voor haar. Vandaag de dag kan ik over hetgeen ik hierboven heb omschreven praten met de moeder van mijn dochter en helpt ze me zelfs bij het juist stellen van mijn herinneringen hieraan. Super dankbaar ben ik voor de band die er is, voor het teamwerk dat we soms laten zien als het gaat om onze dochter.
Zoals ik al zei heb ik dit jaar geen Carnaval gevierd, maar heb ik dat vorig jaar en het jaar daarvoor wel gedaan. Niet door het hele weekend mee te feesten, maar door een optocht te bekijken en ’s avonds naar 1 van de feesttenten te gaan samen met fellows (herstellende verslaafden). Gaan we dan de hele avond/nacht? Nee, dit trekt mij ook niet meer. Wel vind ik het tof als een malloot rond te springen voor 2 uurtjes, een zak patat kapot te gooien en een paar colaatjes weg te tikken om vervolgens lekker naar huis te gaan slapen.
Maar deelnemen aan dit soort festiviteiten vergt wel enig herstel; het vergt wel een stabiele basis. Hetgeen ik hiermee bedoel is zorgen dat ik geen opgekropte toestanden meer heb die ervoor kunnen zorgen dat “een biertje” interessant wordt. Zorgen dat ik me stabiel voel, zorgen dat ik mijn motieven check en veiligheidjes inbouw. Veiligheidjes in de vorm van het maken van een plan waarin ik kort kijk naar met wie ik heen ga, waarom ik heen wil, hoe ik heen ga, tot hoe laat ik heen wil en wat ik ga doen mocht ik toch trek of onrust krijgen.
Mijn advies is met dit soort dingen altijd: niet in je eerste jaar van cleantijd/hersteltijd, pas als je ook daadwerkelijk een rondje 12 stappen zelfonderzoek hebt gedaan. Zoveel mogelijk met gelijkgestemden, of in ieder geval mensen die de situatie kennen en begrijpen. Zorg altijd dat je een exit hebt en bouw daarin altijd veiligheid in. Onderzoek ook altijd wat de echte reden is waarom het feest zo belangrijk voor je is en kijk daarin eerlijk naar jezelf. Pas voor die tijd en na die tijd ook extra herstel toe, bijvoorbeeld extra contact met fellows en een extra meeting waarin je hetgeen je gaat/wil doen uitspreekt.
Ik dacht lange tijd dat ik drugs en alcohol nodig had om een leuk leven te hebben. De waarheid blijkt heel anders te zijn. Ik heb enkel verbinding met mezelf en anderen nodig om een leuk leven te hebben, en dat gaat niet met drank en drugs erbij.

Verslaving is een ziekte. Een ziekte die niet alleen de persoon zelf treft, maar de gehele omgeving meesleurt in de ellende. Herstel is mogelijk, en dat begint bij de eerste stap. De eerste stap is toegeven dat je machteloos staat tegenover je verslaving en dat je leven stuurloos is. Volgens mij heb ik dat hierboven redelijk omschreven.

Ik wens iedereen alles toe dat je nodig hebt om de persoon te worden die je hoort te zijn: jezelf. Iedereen doet ertoe! En jij dus ook!

07/02/2026

Weg Van Verslaving is van mening dat cocaïne all over the place is en dat het niet veel verschil maakt met andere steden

Niet Amsterdam, niet Rotterdam en ook niet Eindhoven: uit rioolwater-onderzoek van vorig jaar blijkt dat in Leeuwarden het meeste pretpoeder wordt gesnoven. En dat komt echt door het gebruik, dumpingen zijn uitgesloten.

17/01/2026

Wat vinden onze volgens, moet dit in Nederland ook zo worden gezien?

⚠️ Opgelet smokers ⚠️ Het bezit van cannabis wordt sinds 1 januari in Belgisch Limburg strenger aangepakt en niet langer gedoogd. Volgens het Belgische Parket Limburg valt een joint nu in hetzelfde rijtje als heroïne en cocaïne. Check dus even die zakken voordat je de grens overgaat.

01/01/2026

‼Let op: dit verhaal bevat beschrijvingen van actief gebruik en ontregeling.

Onderwerp: Oud en Nieuw (in de letterlijkste zin van het woord)

Mijn laatste oud en nieuw in verslaving duurde geen 1 avond, maar 4 dagen. Vandaag vier ik oud en nieuw nuchter. Met verbinding en tevredenheid. Dit is het verschil.

De machteloosheid en waanzin van verslaving
Inmiddels ben ik iets meer dan 5,5 jaar in herstel van verslaving en tegenwoordig ziet mijn leven er heel anders uit. Oud en nieuw is hierin een goed voorbeeld.
Het laatste oud en nieuw dat we samen zouden vieren (moeder van mijn dochter, de kinderen en een vriendengroep). Dit was de jaarwisseling waarin mijn kaartenhuis van ontkenning in elkaar zou storten. Deze jaarwisseling zou voor iedereen die er enigszins mee te maken had een openbaring worden van de ernst van mijn probleem. De machteloosheid en waanzin van mijn verslaving zouden hier onmiskenbaar duidelijk worden.
De kerstdagen wist ik clean te blijven. Ik weet zo niet hoe lang ik clean was, maar dat zou snel veranderen. Drugs was mijn probleem, met alcohol hoefde ik enkel op te passen. Niet te veel, dan zou het wel goed komen (een kijkje in mijn hoofd). Dit was de onderhandeling die al een paar dagen gaande was: wel drinken, niet drinken, hoeveel dan. Cocaïne was sowieso geen goed idee, maar een paar biertjes zouden moeten kunnen.
De dagen voor de jaarwisseling stonden in het teken van de voorbereidingen van het feest. Er moest een tent geregeld worden, muziek en de daarbij horende boxen en lampen. Er moesten inkopen gedaan worden en er moest vuurwerk geregeld worden. Vuurwerk, ja, dat was helemaal mijn ding. Ik had mijn (destijdse) vriendin ervan overtuigd dat ik geld moest hebben voor vuurwerk en, gezien het al een soort van een tijdje erg goed ging met mijn ‘herstel’, kreeg ik het vertrouwen. Ik was bij vrienden van haar kant, dus het zou gewoon goed moeten gaan toch? Ik zou me toch moeten kunnen gedragen.
De dag van de jaarwisseling, de dag van het feest waarin de gehele vriendengroep van de kant van mijn vriendin bij elkaar kwam, was aangebroken. Ik was op pad met degene waar het feest gehouden werd. Het was erg leuk en tof. De energie, het vooruitzicht van het feest en de inmiddels enorme berg vuurwerk maakten dat ik bijna explodeerde van enthousiasme. O, wat had ik er zin in.
De boxen werden geleverd en daarnaast stond een stapel kratten bier. Daar heb ik er toen één van gepakt, het was Krombacher of Warsteiner. En die smaakte naar meer, en er werd nog één gedronken. Ik had voor mezelf dat ene biertje dagen hiervoor al goedgepraat. Dat, in combinatie met de spanning, het enthousiasme en de borrelende energie, maakte dat ik er 100% van overtuigd was dat het deze keer wel zou lukken. Dat het deze keer wel leuk zou zijn. En dat was het ook. Al met al heb ik er een uurtje van genoten.
Daarna was hij er weer: verslaving (mister slik, de duivel, het stemmetje). Mijn hoofd werd gekaapt, zoals dat altijd geb***t na het nemen van iets geestverruimends, iets waar ik al dagen aan dacht. Die onderhandeling in mijn hoofd was er al dagen. Maar ik had niet opgemerkt dat het mister slik was die het meest aan het woord was. Hij was subtiel en verleidend. Hard en genadeloos was hij toen ik toegaf aan dat ene biertje.
Ik kon gewoon cocaïne halen toch?!. Gewoon een halfje voor na 00:00, want mijn vriendin zou toch op tijd naar huis gaan, gezien onze dochter nog erg klein was. Dan kon ik lekker dat halve grammetje opsnuiven en een nog leukere nacht hebben dan de avond al was. Goed plan! Daar was ik van overtuigd. We hadden echt mega veel vuurwerk gehaald en ik had nog geld over van het geld dat mij toevertrouwd werd om vuurwerk van te halen.
De dealer werd geappt. Hij had alleen nú tijd en de rest van de dag niet meer. Het moest nu gebeuren. De onrust nam al toe, want de keuze was gemaakt. Er was geen weg terug. Ik zei dat ik even weg moest om nagelhout te halen, hiermee kreeg ik toegang tot de auto.
Eenmaal bij de dealer aangekomen dacht ik, een halfje is wel erg weinig. En ik kocht 1,5 gram. Dit keer snuifcoke, want ik wilde geen crack meer roken, want dan zou het pas echt uit de hand lopen. Zelfs de dealer was het hiermee eens, maar waarschuwde me wel voor het feit dat hij hierna niet meer bereikbaar zou zijn.
De deal was gemaakt en de dealer reed weg. De coke zag er versneden uit. Was dit wel goeie? Het leek er niet op. Een testsnuifje… moest kunnen toch? Eén snuifje en de rest bewaren tot na 00:00.
Bevend zette ik de auto aan de kant. Ik kreeg al het gevoel dat ik moest po**en. Het sleutelpuntje werd genomen en de machteloosheid sloeg toe. De onrust, de angst om nóg meer onrust, stress en jachtigheid te voelen, was overweldigend. Ik moest crack hebben. Dat zou het enige zijn dat de onrust zou kunnen dempen.
Dus ik belde de dealer. Hij was nog in de buurt, dus ik moest snel zijn. Yes, hij nam op en ik kon nog langs komen. Van al het geld dat ik had kocht ik crack en ik pofte er nog een gram extra bij.
Maar hier was het nog niet mee klaar. Ik kon het nog niet roken, ik had er iets voor nodig en dat had ik nog niet. Alsof mijn leven ervan afhing, scheurde ik met de auto naar de smartshop om een pijp te halen. Ik moest nog steeds naar de wc, maar daar ging ik volledig aan voorbij. De smartshop was dicht. Verdomme. En nu dan? Ik improviseerde. Dan maar vanaf een blikje, er zal gerookt worden.
Inmiddels was ik al meerdere malen gebeld en geappt over waar ik bleef. De telefoon opnemen durfde ik nooit als ik had gebruikt, en dat deed ik dus ook niet. Het achterlijke wat ik wél deed was antwoorden met een standaard ingesteld sms-bericht.
En toen kwam het, de stuurloosheid. Alcohol was gedronken, cocaïne gesnoven en crack gerookt. Mijn brein was volledig gekaapt en er was nog maar één ding belangrijk, het gebruik mag niet stoppen. Dat gevoel, dat als het gebruik eindigt, mag niet optreden.
Paniek slaat toe. Heb ik wel genoeg? K*tzooi. Iedereen belt me steeds, mijn vriendin, vrienden, familie, iedereen. Dus ik ga gebruiken. Meer gebruiken. Meer gebruiken.
Ik weet nog heel goed dat ik een foto kreeg van mijn dochter op de arm van mijn vriendin, met gehoorbescherming op, roze, volgens mij. De onschuld in haar ogen, de liefde die om haar heen hing en haar stralende gezichtje raakten mij diep. Ik had het weer gedaan. Ik had weer iedereen stress, onrust, verdriet, schaamte en angst bezorgd. Ik had ieders oud en nieuw verpest.
Inmiddels was er een dikke deken van mist over Emmen gelegd en was het aan het eind van de avond. De crack was op en de paniek sloeg toe. Paranoïde van alles, maar vooral angst voor wat er zich verborgen hield in de mist. Ik stond op straat, maar kon de straat niet meer zien. Rijden was niet mogelijk. Daar stond ik dan. De onrust, angst en gevoelens van paniek kregen bijna de overhand, tot de straat weer een beetje zichtbaar werd.
Ik wist weer waar ik was en ik wist een crackhuis waar altijd mensen waren. Ik wilde er liever niet heen omdat daar dingen gebeurden die het daglicht niet konden verdragen, maar ik moest wel. De paniek en onrust waren te sterk. Dat gevoel moest stoppen.
Eenmaal in het crackhuis was de spanning dreigend. Iedereen had zijn crack of heroïne op en was jachtig op zoek naar geld of andere manieren om nieuwe te kunnen scoren. Messen lagen op tafel en de spanning was om te snijden. Er waren nog enkele flesjes bier en die gingen rond, iedereen een paar slokken, maar je moest er wel iets voor terug doen. Je moest credits opbouwen, boetes doen of vechten. Wat een hel was dit altijd. Maar ja, hier was de mogelijkheid om meer te kunnen gebruiken, of beter gezegd, het gebruik niet te laten stoppen.
Op 1 januari ’s ochtends kreeg ik een appje terug van één van de dealers die ik die nacht ervoor 100 keer had gebeld. YES, er was reactie. Het was de dealer bij wie ik vaak voor 700 euro kon poffen.
Ik verliet snel het crackhuis met de uitspraak: “Ik ben klaar en ga naar huis slapen.” Want als ze zouden weten dat ik crack of heroïne zou kunnen regelen, dan zou ik moeten delen, zoals zij ook “altijd” deelden. Iedereen beloog en bedroog elkaar daar. Er werd altijd gestolen, gedreigd en druk uitgeoefend. Het eindigde vaak in ruzie en soms ook vechtpartijen.
Ik had weer crack. YES. Gebruik hoefde niet te stoppen. Ik hoefde me even nog niet superk*t te voelen. Hierna ben ik rondjes gaan rijden, van carpool naar carpool en van dorp naar dorp. Totdat het bijna op was en het verhaal weer van vooraf aan begon.
Mijn naasten, mijn geliefden, hadden geen idee, waar was ik? Leefde ik nog wel? Lag ik misschien in het ziekenhuis? Of lag ik ergens in een crackhuis? Of ergens in een kanaal? De angst en het verdriet dat zij hebben moeten doorleven is met geen pen te beschrijven.
Dit is doorgegaan tot 4 januari, de dag van de verjaardag van mijn (destijdse) vriendin. Ik was uitgeleefd, opgebrand en totaal afgetakeld. Mijn lichaam kon niet meer en mijn geest was ver verwijderd van de realiteit. Ik weet nog dat een vriendin van mijn vriendin hier zat en dat het idee op tafel kwam dat ik maar make-up op moest doen, zodat het de visite niet op zou vallen dat ik al dagen van het padje was. Dit mislukte natuurlijk radicaal en na een biertje ben ik op bed gegaan en ingestort, zoals dat altijd gebeurde. Dagen later werd ik wakker.

De verbinding en tevredenheid in herstel
Vandaag de dag beleef ik, en mijn naasten, oud en nieuw op een andere wijze. Ik ben zo blij dat ik dat gevoel niet meer heb, dat gevoel dat het gebruik niet mag stoppen, dat gevoel anders door te draaien van paniek en angst. Die stress. Bah. Om nog maar te zwijgen over de gevoelens van schuld en schaamte na die tijd, de walging naar mezelf, het verdriet om wat ik iedereen aandoe, en vaak de wens om niet meer wakker te worden. Ik ben zo blij dat ik daar vandaag de dag geen last meer van heb.
Dit jaar heb ik oud en nieuw met fellows gevierd. Fellows zijn vrienden in herstel, gelijkgestemden, mensen die ook de gekte en waanzin van verslaving achter zich willen laten en kiezen voor een beter leven, kiezen voor herstel. En wat was dat een toffe dag. Wat vet dat we met elkaar het leven kunnen vieren zonder drank of drugs, samen in verbinding, samen tevreden. Weg van die gekte, weg van de waanzin, weg van de machteloosheid. Weg Van Verslaving.
Oudejaarsdag begon met werk. Dankbaar werk. Werk dat levens kan veranderen op een wijze dat voorheen ondenkbaar was. Velen vinden herstel op deze wijze en dat ik hier mijn werk van heb mogen maken stemt mij enorm dankbaar. Het feit dat ik deze dag zo kon beginnen is geweldig. Ik werd meegenomen naar familie van diegene, ik heb de liefde en verbinding mogen voelen die daar aanwezig was en dat stemt mij een gelukkig mens.
In de middag begon het feest, oliebollen bakken en carbid knallen. Echt geweldig. Een mega kampvuur erbij en knallen maar. Zonder drank, zonder drugs, zonder verslaving. Enkel herstel, vreugde en verbinding (wel een beetje gek met het vuurwerk natuurlijk, maar kwajongens blijven kwajongens). Aan het eind van de middag nog mogen ondersteunen tijdens een crisissituatie en hierin samen mogen eten en mogen bijdragen aan stabilisatie. Daarna weer naar het feest.
Vuurwerk werd rijkelijk mee geschoten en carbid vloog je om de oren. Inmiddels was er snert en snacks, haha, wat goed bedacht ook. De avond was gevuld met muziek, dans en liefde. Spelletjes werden er gespeeld, spelletjes over muziek en artiesten. Iets dat totaal niet bij mij past, maar dat boeit niet, want ik heb verbinding. We hebben lol en het is leuk.
Een quiz, een quiz met babyfoto’s en een countdown met cleantijden met knallende muziek. En toen, de countdown van 00:00. Niet met champagne of drank, maar met confettiknallers. Wat een feest, en wat een rommel. Vuurwerk werd rijkelijk geschoten en het carbid weer in de melkbussen gedaan.
Ik ben zelfs nog bij mijn moeder langs geweest om gelukkig nieuwjaar te wensen voordat ik naar huis ging.
Inmiddels is het nieuwe jaar begonnen en zit ik hier, achter de laptop, nuchter, zonder kater of welke vorm van ongemak dan ook, dit te schrijven. Nu ik dit zo heb uitgeschreven merk ik dat ik echt dankbaar ben, dankbaar voor mijn herstel, dankbaar dat ik mezelf weer in de spiegel kan én durf aan te kijken zonder afschuw of walging, dankbaar voor het feit dat ik vader kan zijn, vader in een verzorgende rol, vader voor inmiddels twee kinderen, kinderen waar ik intens blij mee ben, dankbaar voor het feit dat ik van mijn ziekte en ellende mijn werk heb kunnen maken, dankbaar voor de verbindingen met de mensen om me heen, voor mijn familie, voor mijn fellows, dankbaar voor het leven dat mij gegund is, dag voor dag zolang ik kies voor herstel.

Verslaving is een ziekte. Een ziekte die niet alleen de persoon zelf treft, maar de gehele omgeving meesleurt in de ellende. Herstel is mogelijk, en dat begint bij de eerste stap. De eerste stap is toegeven dat je machteloos staat tegenover je verslaving en dat je leven stuurloos is. Volgens mij heb ik dat hierboven redelijk omschreven.

Ik wens iedereen alles toe dat je nodig hebt om de persoon te worden die je hoort te zijn: jezelf.

Iedereen doet ertoe! En jij dus ook!