22/02/2026
Als ik mijn stekels opzet.
Dan verlies ik wat ik het liefste wil, verbinding.
Connectie. En bovenal steun, het voelen je bent er voor mij.
Ik hoef het niet alleen te doen.
Maar als ik mijn stekels opzet, sluit ik ook mezelf af voor dit verlangen. Voor deze behoefte. Dan voel ik alleen nog maar de irritatie, de boosheid in mij.
Die overheerst dan.
Tot dat ik mezelf echt vertraag en mij afvraag waarom zet ik die stekels op?
Als ik mij daarmee verbind, voel ik angst.
Ik voel verdriet en ik zie mijn kleine ik.
Ik ben bang dat mensen boos op mij worden. Gek genoeg, hoe stoer ik soms ook lijk. Hoe groot mijn mond kan zijn en hoe scherp die stekels soms zijn.
Ben ik bang, dat je boos wordt op mij. Dat ik je faal, en om dat niet te voelen komen die stekels. Dan duw ik je weg, terwijl ik diep van binnen je armen wil. Dit delen is raar en gek, maar dit hardop zeggen geeft mij ook zoveel rust en verzachting voor mijzelf.
Foto door .fallaux