Maroesja Grabijn - werken vanuit je essentie

Startpagina
Nederland
Leeuwarden
Maroesja Grabijn - werken vanuit je essentie

Je bent niet kapot. De uitdaging waar we voor staan is het leren vertrouwen en ons over te geven aan ons lichaam als onze gids. Of draait het hoofd overuren.

Als lichaamsgericht traumatherapeut help ik je samenwerken met je lichaam en zenuwstelsel bij stress en overweldigende ervaringen, zodat je niet langer vastzit in overleven maar weer vrijuit kunt leven. Niet alleen ons hoofd, maar het gehele lijf. Te vaak negeren we de wijsheid van het lichaam en voelen we ons losgekoppeld en niet in contact. Toch is de intelligentie van ons hele lichaam altijd be

schikbaar voor ons. De vraag is: zijn we bereid hiernaar te luisteren? Naarmate we de ongelooflijke rijkdom aan kennis in ons lichaam leren herkennen en eren, kunnen we beter naar onszelf luisteren en er aandacht aan besteden. Dit kan een deur openen naar een betere gezondheid, meer veerkracht en welzijn. Met helderheid en balans

Op verschillende manieren ondersteun ik mensen in het proces om bij zichzelf te komen, zodat zij zich bewust kunnen worden van hun eigen kracht en het leven kunnen leiden wat ze echt willen. Vanuit een stevig fundament jezelf in de wereld zetten zorgt voor minder stress, meer helderheid, balans en passie, meer betrokkenheid en authenticiteit. Zodat je op een betekenisvolle manier verbinding kunt maken met anderen en met jezelf. Vanuit authenticiteit leven, werken en aanwezig zijn.

02/09/2026

Vandaag ligt er iets waar ik al maanden mee bezig ben.

Het is geen training die je alleen doorloopt. Vier maanden, een kleine vaste groep, live begeleiding. Ik ben er zelf steeds bij, via Zoom en een besloten omgeving waar we tussendoor ook contact houden.

Voor 1:1 bij mij loop je nu tegen een wachtlijst van maanden aan. Dit is dit jaar de enige plek waar dat niet hoeft.

Het is voor het gevoel dat er een laag in je zit die losse tips niet raken, ook al functioneer je verder prima. Voor wie klaar is voor de volgende stap, niet omdat het moet, maar omdat het kan.

Vijftien plekken in deze eerste ronde. We starten 15 oktober.

Wil je weten of dit bij jou past? Link in mijn bio.

30/08/2026

Ik scroll weleens langs een video die belooft dat één oefening je systeem weer laat landen. Ademhaling, tapping, een handbeweging. Binnen dertig seconden klaar.

Ik voel er iets bij opkomen dat niet alleen professioneel is. Het is ook gewoon ongemak, als mens.

Niet omdat de oefening op zich niks doet. Vaak wel, voor het moment zelf. Maar de belofte eromheen is het probleem. Want als jij het een paar keer probeert en het ‘werkt niet’, wat concludeer je dan over jezelf?

Ik zie het in de praktijk vaker sinds de zomer. Mensen die een glimp voelden van rust, en nu denken dat één truc dat gevoel weer terug moet brengen. Het verlangen is logisch. Je hebt geproefd hoe het anders kan voelen, dus je wilt daar snel weer heen.

Maar een zenuwstelsel dat jarenlang op scherp heeft gestaan, buigt niet mee met een filmpje van dertig seconden. En als het niet lukt, is de conclusie bijna nooit ‘deze oefening paste niet bij dit moment’. De conclusie is ‘ik kan het niet’.

Dat vind ik zorgelijk. Niet omdat mensen iets proberen. Omdat de trend zelf mensen verder vast kan zetten in precies het gevoel waar ze vanaf willen.

Dus nee, ik geloof niet in één oefening die alles oplost. Ik geloof in een systeem dat merkt dat het meerdere keren, op meerdere manieren, veilig mag worden. Dat is minder deelbaar in dertig seconden. Het werkt wel.

Herken jij dat verlangen naar de snelle knop, ook al weet je inmiddels beter?

27/08/2026

Je hangt op na een moeilijk telefoongesprek. Handen nog gespannen. En dan, zonder dat je erover nadenkt, een diepe zucht.

Dat is geen gewoonte zonder betekenis. Dat is je lichaam dat precies weet wat het moet doen.

Door je hele romp loopt een lange zenuw die je hersenen verbindt met je longen, je hart, je buik. De vaguszenuw. Hij meet voortdurend of het veilig is, en hij luistert onder andere naar je ademhaling.

Een korte, hoge ademhaling vertelt dat systeem: waakzaam blijven. Een lange, diepere uitademing vertelt het iets anders. Het is voorbij, je mag zakken.

Dat is waarom een zucht na spanning geen toeval is. Je zenuwstelsel regelt zichzelf, als je het de kans geeft.

Je hoeft er niks ingewikkelds voor te doen. Een paar keer je uitademing bewust langer maken dan je inademing is al genoeg om te merken dat er iets verschuift.

Waar merk jij het eerst? In je schouders, je kaak, of in je adem zelf?

23/08/2026

In de post eerder deze week schreef ik over de twee versies van jezelf die er soms compleet tegenovergesteld uitzien. De rusteloze dag. De vlakke dag.

Dit is waarom dat allebei hetzelfde probleem is.

Je zenuwstelsel kent in de kern twee manieren om met te veel om te gaan. De ene keer kiest het voor actie. Vol gas, gejaagd, waakzaam, malend. De andere keer kiest het voor stilstand. Dichtklappen, wegzakken, minder voelen.

Geen van beide is een fout in jou. Het zijn twee kanten van dezelfde bescherming, en welke kant je opgaat, kies je niet bewust.

Welke ken jij het best van jezelf?

20/08/2026

Er zijn dagen dat je hoofd niet stopt. Je denkt tijdens het douchen al drie stappen vooruit. Je typt een appje voor je hem hebt afgemaakt. Iemand zegt iets onschuldigs en je voelt een kortaangebonden reactie omhoogkomen voor je er erg in hebt.

En er zijn andere dagen. Iemand vertelt iets, en halverwege merk je dat je niet meer luistert, hoewel je oogcontact houdt. Je staart naar je scherm en er komt niks binnen. Je bent aanwezig op de vergadering, maar je zou niet kunnen navertellen wat er net gezegd is.

Twee compleet verschillende dagen. Twee compleet verschillende versies van jezelf, zo lijkt het.

Alleen zijn het geen twee versies. Het is hetzelfde systeem, op twee andere momenten.

Herken je de eerste, de tweede, of allebei, afhankelijk van de week?

14/08/2026

Mijn vakantie was dit jaar geen aaneengesloten blok. Twee keer kort weg, in plaats van één keer lang.

Dat gaf wel iets van terugschakelen. Maar niet genoeg rust. Er is iets blijven aanstaan, de hele zomer door.

Nu ik weer aan het opstarten ben, merk ik het verschil. Mijn hoofd is er zo weer bij. Plant, regelt, pakt alles op zoals het hoort.

Mijn lijf doet iets anders. Moe. Een beetje opstandig, alsof het denkt: hier hebben we helemaal geen zin in.

Het vraagt om meer tijd. Meer ruimte om nergens iets aan te doen. En met wat er nu in mijn eigen leven speelt, is dat verlangen alleen maar groter geworden.

Ik werk al vijftien jaar met het lichaam samen, en leer dit ook aan anderen. En toch is dit ook voor mij iets om steeds opnieuw te leren toestaan.

Wat doet jouw lijf als je het de kans geeft om te lummelen?

12/08/2026

Je zit weer aan je bureau. Mailtjes, appjes, een agenda die zich vult alsof je nooit weg bent geweest.

Je hoofd doet gewoon mee. Het pakt de draad op. Het plant, het regelt, het schakelt.

Maar ergens in je lijf loopt het net iets trager. Een reactie die een fractie langer duurt. Een moe gevoel dat er al is voor de dag goed en wel begonnen is.

Dat is geen conditieverlies. Dat is je zenuwstelsel dat nog niet terug is op werksnelheid.

Je systeem stond een tijd op een andere stand. Minder prikkels, minder moeten, minder schakelen. Nu vraagt je agenda ineens weer alles tegelijk, en je lijf heeft geen knop die dat in één keer bijbeent.

Het beweegt mee. Het heeft alleen meer tijd nodig dan je hoofd.

Waar merk jij het eerst dat je lijf nog niet mee is? In je hoofd, je adem, of pas als je ‘s avonds instort?

05/08/2026

Je bent er nog. Zon op je huid, niets te doen, precies waar je voor kwam.

En toch, ergens op de achtergrond, telt er iets mee.

Niet je hoofd. Dat weet dondersgoed dat je nog dagen hebt. Het is iets anders. Een soort stil rekenen dat allang begonnen is, lang voordat de koffer weer gepakt wordt.

Je zenuwstelsel reageert niet op de kalender. Het reageert op verwachting. Op het weten dat dit een einddatum heeft. En dat weten alleen al is genoeg om iets in je lijf voorzichtig te laten opwarmen.

Dat is geen falen. Je bent niet slecht in rust nemen. Je systeem doet gewoon wat het altijd doet, vooruitkijken, ook als jij dat helemaal niet wil.

Vakantie stopt niet ineens bij het inchecken. En de aanloop naar wat daarna komt, begint eerder dan je zou willen.

Wat merk jij daarvan, nu, terwijl je dit leest?

30/07/2026

Ik vertrek over een paar dagen.

En ondertussen merk ik het al. Mijn hoofd is nog niet weg. Ik stuur nog snel dat laatste bericht. Ik zet de laptop nog één keer aan voor iets dat ook morgen had gekund, of volgende week.

Alsof ik mezelf eerst moet uitputten voordat ik mezelf toestemming geef om te stoppen.

Mijn lijf weet allang dat er rust aankomt. Mijn hoofd doet nog alsof er niks verandert.

Dat is niet gek. Een zenuwstelsel dat jarenlang op scherp heeft gestaan, schakelt niet in één avond over op ontspannen. Ook al staat het gewoon in de agenda. Ook al is de koffer al klaar.

Het rent er niet in een keer in. Het rent er ook niet in een keer uit.

Ik merk het bij mezelf, elke keer weer. En ik hoef er niks van te vinden. Het is gewoon wat een systeem doet dat lang heeft moeten aanstaan.

Herken jij dat? Dat het even duurt voor je hoofd doorheeft dat het mag stoppen?

inhetdagelijksleven

Adres

Floris Versterstraat 2
Leeuwarden
8932BR

Telefoon

+31629297392

Website

http://www.maroesjagrabijn.nl/, https://linktr.ee/maroesjagrabijn

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Maroesja Grabijn - werken vanuit je essentie nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.