06/05/2026
Sometimes life doesn’t ask you to slow down… it gently forces you to stop 🌸
En soms blijkt dat precies het moment waarop alles begint te verschuiven ✨.
De afgelopen 12 weken ben ik letterlijk stilgezet. Een gebroken elleboog werd het begin van een proces dat veel dieper ging dan alleen fysiek herstel 💫.
Alles wat vanzelfsprekend was, viel weg. Mijn werk, mijn ritme, mijn manier van zorgen voor anderen… en vooral mijn manier van altijd maar doorgaan.
Het dagelijks leven ging ondertussen gewoon door, alleen op een andere manier dan ik gewend was 🤍.
Wat me daarin opviel, is hoe makkelijk je weer in de neiging kunt schieten om alles zelf te dragen. En hoe anders het voelt als dat even niet vanzelf gaat.
Niet per se nieuw, maar wel iets wat weer zichtbaar werd.
Alsof ik opnieuw werd uitgenodigd om iets los te laten wat ik al langer met me meedraag. De neiging om door te gaan. Om het zelf op te lossen. Om sterk te blijven, ook als het schuurt 🌷.
En terwijl alles aan de buitenkant vertraagde, gebeurde er vanbinnen juist veel.
Niet nieuw, maar wel dieper.
Niet onbekend, maar wel eerlijker.
Ik doorleef mijn eigen processen altijd, maar dit bracht me nog een laag verder. Minder afleiding, minder uitwijken, meer aanwezig zijn bij wat er echt speelt.
Ik ben nog steeds in herstel. Niet alleen fysiek, maar ook in wie ik ben in mijn werk, mijn leven, mijn relaties.
En ergens voelt het alsof dit geen pauze is, maar een voorbereiding.
Alsof er iets aan het verschuiven is wat nog niet helemaal zichtbaar is… maar wel voelbaar 🌿.
Vaak zijn dit de momenten waarop er iets groters in beweging komt.
En voor nu geef ik ruimte aan alles wat zich nog verder mag ontvouwen ⚡️🌈✌️🙏