29/05/2026
Ik ben gestopt met mijn ADHD-medicatie. En daardoor zie ik nu beter dan ooit hoe leuk ik zĂłnder ben!
Even toelichten: ik werk al 30 jaar met kinderen en volwassenen met (een vermoeden van) ADHD. Al die tijd wist ik allang dat ik zelf óók wel zoân âlabelâ had, maar ik had âm niet nodig. Het ging best prima, ik redde me en ja; soms vonden mensen me waarschijnlijk druk en irritant, maar daar was ik ook aan gewend inmiddels.
Tot⊠de overgang. Want vrouw-o-vrouw (mannen mogen meelezen hoor, maar vrouwen herkennen misschien wat meer) wat een gedoe werd dat. Hormonaal was er een soort van oplossing met pleisters en pillen en dat hielp in het begin. Maar mijn chaos, drukte, slapeloosheid, opvliegendheid en het âokĂ©, dan rij ik toch gewoon van de brug afâ-gehalte waren niet meer te doen. Voor mij niet, en voor mijn omgeving niet.
Dus: toch maar dat onderzoek, toch maar die diagnose, toch maar aan de pillen. Het instellen ervan duurde nog wel even, en een paar maanden terug dacht ik dat het wel re-de-lijk op orde was en klopte. Voor zover dat kon.
Alleen: het slapen ging slechter en slechter. Als ik gemiddeld 3 uur sliep per nacht ging de vlag uit. En ik begon te smakken. Als een 85-jarige die haar kunstgebit vergeten was in te doen aan de wastafel zat ik soms te smak-spetter-kletsen. Een 19-jarige die voor (ADHD) onderzoek bij me aan tafel zat moest opgelucht lachen toen ik het maar gewoon hardop zei, van de medicatie en de smak-bijwerking. âOhh.. ik was al bang dat je aan de M**A zat!â Dus.
Ik merkte ook dat ik het begon te gebruiken als excuus. Als ik weer eens lange tenen had was ik âmijn pilletjes vergetenâ of âwaren ze al wat eerder uitgewerktâ. Ik voelde me vlakker worden en afwezig. Een ander zou het misschien juist meer gefocust en gelijkmatiger noemen. Maar het voelde niet fijn. Niet âikâ.
Inmiddels ging ik vaker naar een vriendin voor een fijne massage. Nam ik âgummiesâ en magnesium (die nu eens een keer NIET laxeerde: jeeuj!) Liet ik geregeld naaldjes in mijn voeten, benen, armen en ja, zelfs bovenop mijn hoofd zetten door de accupuncturist. Ik wandelde IEDERE ochtend op de loopband. En ik werd benieuwd naar hoe het zou zijn zonder pillen. Zonder smakken. Zonder nachten van 3 uur.
Ik nam het eerst een dag niet in. En... ik sliep. 8 uur aan Ă©Ă©n stuk. Ik breidde het uit. Een paar dagen, een week, twee⊠en hoewel niet Ăedere nacht 8 uur slaap opleverde was ik rustiger. Uitgeruster. Vrolijker. Van de hak op de tak, ook wel een beetje. Maar niet op een vervelende manier. En het werken ging ook goed!
Dus, ik laat het maar eens even zo. Of het nu komt door de naaldjes, het lopen, de massages of: het mezelf gewoon grappiger, leuker, liever vinden (want ook dĂĄt komt âineensâ veel sterker naar boven zonder de pillen!), het zal me aan mân derriere oxideren. Het voelt GOED!
En⊠ik krijg nu van Manlief de opmerking dat ie blij is dat ik weer 'terug' ben met mijn ups Ăšn downs en creativiteit. Vindt hij veel leuker đ€Ł
En.. ik ook.
Win-win.â€ïž
~&~
Ik ben dus niet tégen of anti-medicatie nu hoor. Natuurlijk werkt het bij iedereen anders. Maar standaard richting medicatie denken (iets dat ik sowieso al niet echt deed) is zéker niet de eerste stap voor meer mensen. En mijn ervaring is wel heeeel fijn om mensen nóg beter te kunnen voorlichten en uitleggen over wat het effect óók nog zou kunnen zijn.
