Leoniek van der Maarel/Het Nieuwe Rouwen/Academie voor Verlies

19/09/2026

Iedereen vroeg hoe het met haar moeder ging. Niemand vroeg hoe het met Sophie zelf ging.

Sophie is negen. Haar moeder heeft kanker. Er is nauwelijks tijd voor ongeloof, de behandeling begint meteen en ouders beschrijven het als 'geleefd worden'. Ondertussen gaat het leven van Sophie door alsof er niets aan de hand is: school, vriendinnetjes, hockey. En ze trekt zich terug. Want papa en mama hebben het al zo moeilijk.

In deze nieuwe aflevering van de Rouwpodcast neem ik je mee in waarom de aandacht bijna automatisch naar de zieke volwassene gaat, waarom de omgeving het gesprek met het kind vaak niet aandurft, en welke drie vragen je een kind wél stelt.

Met een grote rol voor leerkrachten, maar ook buren, familie. En met een opluchting voor ouders: die aandacht hoeft niet van jóu te komen.

Luister hem hier:

Volg je de podcast, dan mis je geen aflevering. En ben je ouder: deel deze aflevering gerust met de leerkracht van je kind.

17/09/2026

"Je moet nu eens door met je leven!" (Uhm, wat doe ik nu dan?)

"Je moet er een punt achter zetten. Een streep eronder." (En dan? Wat moet ik dán?)

"Je lijkt op je moeder." (Is dat goed? Is dat slecht?)

"Wat knap dat je er zo sterk onder blijft." (Ik ben niet sterk, ik hou me staande.)

"Gelukkig hebben jullie geen kinderen samen." (Alsof dat iets zegt over wat ik kwijt ben.)

De goedbedoelde opmerkingen van anderen. Op het moment zelf klap je dicht, of je schiet in de verdediging nog voordat je doorhebt dat je dat doet. Je zegt iets kortaf, of helemaal niets, en dan ga je naar huis.

Pas daar komt de gedachte: "waarom heb ik niet gewoon gevraagd wat je er eigenlijk mee bedoelde?"

En twee dagen later dwaalt die zin nog steeds door je hoofd. Dan word je boos. En verdrietig. Om iets wat vast lief bedoeld was.

Je hoopt dat je op enig moment genoeg rust in jezelf vindt om dáár, op dat moment, te vragen: hoe bedoel je dat?

Want dat is precies wat er gebeurt na een verlies of een scheiding. Niet alleen het verlies zelf doet pijn, ook alles wat eromheen gezegd wordt. En de meeste mensen zeggen het echt met de beste bedoelingen.

Welke opmerking bleef bij jou hangen? Of hoor jij ze terug van de mensen die je begeleidt? Ik lees het graag hieronder.

(Spreuk komt uit De Rouwkalender).

15/09/2026

Ik was mijn Happinez kwijt.

Hij lag altijd op de eettafel, dat is zo'n beetje z'n vaste plek. Maar hij lag er niet. Ik zoeken. Keuken, bank, stapel post, het mandje waar alles in verdwijnt wat we later nog even gaan opruimen.

En dan zie ik hem liggen. Bij mijn man.

En ik denk: hé, wat leuk. Hij is ook geïnteresseerd in dit soort dingen, we praten er regelmatig over. Dus ik zie het al voor me: straks aan tafel samen napraten over dat artikel.

Ik vraag het hem. "Lees jij hem ook?"

Hij begint keihard te lachen.

"Nee joh. Om vliegen mee te meppen."

Een tijdschrift vol bezinning, aandacht en betekenis. En hij ziet gewoon: handig formaat, lekker stevig, precies goed om mee te slaan.

Ik moest er zo om lachen. En tegelijk dacht ik: ja. Natuurlijk. Weer zo'n eye-opener.

Daar lag hetzelfde ding op tafel. En wij zagen er allebei iets totaal anders in. Niet omdat een van ons het verkeerd zag. We keken gewoon met andere ogen. Ik zoek de betekenis, hij ziet de oplossing voor het probleem dat om zijn hoofd zoemt. En eerlijk: zijn versie werkte die middag beter dan de mijne.

Het is wel precies waar het in ons werk ook over gaat, bedacht ik me later.

Twee mensen, dezelfde situatie. Een scheiding, een overlijden, een verlies. En ze doen er iets totaal anders mee. De een wil praten, betekenis geven, uitzoeken hoe het zo gekomen is. De ander wil regelen, doen, vooruit. En dan denken ze allebei van de ander: snap jij dan niet hoe erg dit is? Of juist: waarom doe je zo moeilijk, laten we het gewoon oplossen.

En wij, als begeleider, denken soms ook dat we het wel weten. Dat we zien wat er speelt. Wij kijken door onze eigen bril.

Je komt er pas achter als je het vraagt (Cruijff heeft het me ingefluisterd lijkt wel).

Dat is het hele verschil tussen "wat leuk, hij leest het ook" en "nee joh, om vliegen mee te meppen".

Herken je dit? Ik hoor het graag — thuis of in je spreekkamer.

12/09/2026

10/09/2026

Op papier zie je het helemaal voor je. Je kent het model, je weet de volgorde, je hebt het boek twee keer gelezen.

En dan zit je in de kamer.

Zij huilt. Hij zit met zijn armen over elkaar en zegt: "Zie je nou, zo gaat het dus altijd." En jij hoort jezelf iets zeggen waarvan je meteen denkt: dat was hem niet.

Zo gaat het. De praktijk is grillig. Een methode geeft je een rode draad, geen dienstregeling.

Wat ik professionals daarin het vaakst zie zoeken:

- Het gaat nooit netjes van stap 1 naar stap 4. Het gaat heen en weer. Dat is geen fout in jouw werk, dat is hoe verwerken gaat.
- Het moment waarop het schuurt, is meestal precies het moment waarop het echte werk begint. Niet het moment om af te remmen.
- Als jij het gaat oplossen, stopt het proces. Als jij het kunt verdragen, gaat het verder.

Dat laatste leer je niet uit een boek. Dat leer je door te zien hoe iemand anders het doet, en te merken: oh, dus je mag daar gewoon blijven zitten.

Daarom lopen er op ons symposium op 8 oktober 2026 twee acteurs mee. Anne & Max. Hun verhaal loopt de hele dag door. Je ziet hetzelfde stel bij EFT, bij de Op-één-lijn-methode en bij de SCHIPaanpak. Niet drie losse modellen, maar drie manieren van kijken naar dezelfde twee mensen. Zij laten je ook zien waar de eerste scheurtjes in de hechting gaan ontstaan.

Je gaat naar huis met handvatten voor hechtingsgericht werken die je de week erna al kunt gebruiken.

'Van Paniek naar Perspectief' — 8 oktober 2026, Cursus- en vergadercentrum Domstad, Koningsbergerstraat 9, Utrecht. € 295,– excl. btw. Accreditatie SKJ 5ptn, MfN 5ptn, vFAS 5ptn, Registerplein aangevraagd en LV-POH-GGZ 5ptn.
Inschrijven via www.paniekvanperspectief.nl
Waar struikel jij over in de vertaling van theorie naar praktijk? Zet het in een reactie, ik lees graag mee. En wil je erbij zijn: inschrijven kan via de link hieronder.

08/09/2026

Wat doet jouw cliënt eigenlijk in de weken dat hij of zij jou níét ziet? Rouwbegeleiding stopt niet als je cliënt de deur uitgaat.

Je hebt een goed gesprek gehad. Er is iets geraakt, onderzocht of in beweging gekomen.

Maar dan... Cliënt gaat naar huis. Het leven neemt het over en het duurt misschien twee, drie of zelfs vier weken voordat je elkaar weer ziet.

Wat gebeurt er in die tussentijd?

Veel cliënten hebben juist dán behoefte aan iets wat hen helpt verder te gaan met wat in het gesprek is (aan)geraakt. Een oefening. Een artikel. Een meditatie. Een andere manier om naar hun verlies te kijken.

En als begeleider wil je dat ook graag meegeven, wil je nog wat nasturen, beloof je een artikel op te zoeken.

Maar wát geef je mee?

Welke interventie past bij deze cliënt, op dit moment?

En hoe zorg je dat het aansluit bij waar jullie samen mee bezig zijn?

Daar gaat mijn webinar over.

Ik laat je zien hoe je blended kunt werken met Lutografie, zodat de 'begeleiding' tussen gesprekken door verdergaat.

Dat is prettig voor je cliënt, maar óók voor jou.

Zeker als je een volle praktijk hebt en je cliënten niet iedere twee weken kunt zien. Maar ook als je net begint met verliesbegeleiding en nog zoekt naar passende interventies. Of als je bij een cliënt even denkt: ik weet eigenlijk niet goed wat nu helpend is.

In het webinar laat ik je concreet zien hoe Lutografie werkt en hoe je het inzet als onderdeel van je begeleiding. Niet als vervanging van jou als professional, maar juist als verlengstuk van wat jij in de gesprekken doet.

Donderdag geef ik dit webinar (gratis).

Wil je erbij zijn? Meld je dan aan via https://bit.ly/4r0ANXa

08/09/2026

"Ik weet wel wát er speelt bij dit stel. Maar wat doe ik als het in de kamer ontploft?"

Of de andere variant, die ik net zo vaak hoor: "Er wordt alleen maar gehuild en ik zit erbij en ik voel me machteloos."

Herkenbaar?

De neiging is dan om het conflict te gaan hanteren. Rust brengen. Afspraken maken. En dat is begrijpelijk, want een conflict is luid en zichtbaar en vraagt om ingrijpen.

Maar bij een scheiding gebeurt er iets anders dan een ruzie. Partners moeten onthechten. Twee mensen die zich aan elkaar verbonden hadden, verliezen die verbinding — plus hun huis, hun toekomstbeeld, een deel van de tijd met hun kinderen, hun vanzelfsprekende plek in de familie.

Dat is verlies. En verlies dat geen aandacht krijgt, gaat zich gedragen als conflict.

Het goede doen als professional begint dus niet bij de vraag "hoe krijg ik dit rustig?" maar bij "wat zijn deze twee mensen kwijt, en hoe verwerkt ieder van hen dat op zijn eigen manier?" Pas als dat aandacht krijgt, kunnen ze weer afspraken maken en samen ouder blijven.

Daarom maken we op 8 oktober 2026 een hele dag vrij voor precies deze vraag. Symposium 'Van Paniek naar Perspectief', in Domstad in Utrecht.

Geen theoriedag. Je ziet drie benaderingen in actie — EFT, de Op-één-lijn-methode en de SCHIPaanpak — aan de hand van het doorlopende relatieverhaal van Anne & Max, gespeeld door twee acteurs. Met aandacht voor de hechting.

Investering: € 295,– excl. btw. Accreditatie is aangevraagd bij SKJ, MfN, vFAS, Registerplein en LV-POH-GGZ.

De inschrijving is open. Alle informatie vind je via deze link: . En twijfel je of het aansluit bij wat jij doet? Stuur me gerust een berichtje met je vraag.

06/09/2026

Ooit was ik de grieving widow. Wie had kunnen denken dat ik 31 jaar later in ons huis in spanje, in de schaduw zou zitten werken aan een uitbreiding van mijn opleidingsaanbod? Nu ook een opleiding voor mensen die (net als ik ooit) zelf een groot verlies meemaakten en daar nu ‘iets’ mee willen. Wil je meer weten? Stuur me een bericht. De opleiding start binnen een maand.

04/09/2026

Vandaag ligt er een taart op tafel. En vandaag ga ik naar het graf.

4 september. De sterfdag van mijn eerste man én de verjaardag van mijn huidige man. Elk jaar weer vallen die twee op één dag samen. Dit jaar is de sterfdag 31 jaar geleden.

Toen ik ruim 22 jaar geleden mijn huidige man ontmoette, en ik hoorde wanneer hij jarig was, voelde ik dat als een teken. Van mijn overleden man, ergens van 'boven'. Het mag. Dit is een goede man voor mij. Zo heb ik het toen gevoeld en zo voelt het nog steeds.

Maar het blijft vreemd: op één dag zowel het graf bezoeken als slingers ophangen. En eerlijk gezegd: de verjaardag heeft de afgelopen jaren steeds meer de overhand gekregen.

En tóch. Na 31 jaar loop ik nog altijd langs de klok van die ene dag.
Hij lag al een maand in het ziekenhuis, maar die dag, 4 september:
Om 11.30 uur zijn hartinfarct — ze lapten hem weer op.
Om 14.30 uur haalden ze vocht uit zijn buik.
Om 18.30 uur het advies dat ik iemand moest bellen, omdat hij het niet ging halen.
Om 23.30 uur voelde ik zijn energie door me heen gaan, iets wat ik toen nog helemaal niet begreep. En toen stierf hij.

Ik ben het niet vergeten.

En tegelijk denk ik: het is ongelooflijk in wat voor andere wereld ik nu leef, en hoe gelukkig ik ben. Met heel veel liefde en warmte kan ik zeggen: ik ben ex-weduwe, mijn eerste man is overleden en ik ben heel gelukkig getrouwd. Daar ben ik enorm dankbaar voor.

Dat is wat ik hier wil neerleggen: leven en dood kunnen gewoon naast elkaar bestaan. Op 4 september heel duidelijk in één dag, in één hart, aan één tafel. Het een hoeft het ander niet weg te duwen.

Welke datum heeft bij jou twee kanten? Een dag waarop verdriet en iets moois elkaar tegenkomen? Vertel het gerust hieronder, ik lees ze allemaal.

03/09/2026

"Zeg me niet wat ik moet doen, vraag me wat ik wil."

Iemand scheurde dat vanmorgen van de rouwkalender en stuurde me een berichtje. "Dit", schreef ze. "Dit is wat ik al maanden denk maar nooit hardop zeg, omdat ze het allemaal zo goed bedoelen".

Ik hoor het bijna wekelijks in mijn praktijk.

Je dierbare is dood en binnen een paar weken weet je omgeving precies wat je moet doen. Ga eens wandelen. Blijf niet zo alleen binnen zitten. Ruim haar kleren nou op, dat lucht op. Nee, gooi juist nog niks weg, daar krijg je later spijt van. Zoek professionele hulp. Of: geef het gewoon tijd, dat heelt alle wonden. Praat erover. Maar niet te veel, want dan blijf je erin hangen.

Alles goedbedoeld. En vrijwel alles tegenstrijdig.

En de rouwende? Die staat daar met een hoofd dat toch al niet werkt, en denkt: ik weet het zelf niet eens. Doe ik het verkeerd? Rouw ik wel goed?

Dat is precies wat ongevraagd advies doet. Het maakt iemand die al alle grond onder zijn voeten kwijt is, nóg onzekerder.

En nu mijn punt, en ik weet dat het schuurt: het grootste deel van dat advies gaat niet over de rouwende. Het gaat over degene die het geeft.

Want naast iemand zitten die volledig kapot is, en niets kunnen oplossen, niets kunnen verzachten, niets kunnen repareren — dat is bijna niet te verdragen. Een advies is dan een uitweg. Het geeft de gever het gevoel dat hij iets gedaan heeft. Dat hij er niet voor niets was.

En ja, ik weet het: het komt uit liefde. Mensen die zwijgen en niets zeggen doen ook pijn, dat hoor ik net zo vaak. En soms valt een tip precies goed. Maar dan was hij gevraagd. Dat is het verschil.

Wat rouwenden mij bijna zonder uitzondering vertellen over de mensen die het meest hebben gesteund, is dit: die deden helemaal niks. Die kwamen zitten. Die vroegen: wat wil jij vandaag? En als het antwoord "ik heb geen idee" was, dan was dat ook goed.

Nabijheid zonder oplossing. Dat is meestal het meest steunende dat er is. Ook al voelt het voor de gever als te weinig.

Ik ben nieuwsgierig: welk advies kreeg jij dat je juist niet hielp? En wat had je wél willen horen? Vertel het gerust hieronder. Ook als je hulpverlener bent en denkt: hm, dat heb ik zelf ook wel eens gezegd. Dat mag hier.