01/09/2026
𝗪𝗲 𝗺𝗼𝗴𝗲𝗻 𝘄𝗲𝗲𝗿. 𝗪𝗲 𝗴𝗮𝗮𝗻 𝘄𝗲𝗲𝗿. 𝗠𝗲𝘁 𝗼𝗳 𝘇𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿 𝘇𝗼𝗻, 𝗱𝗮𝘁 𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁 𝗻𝘂 𝗺𝗶𝗻𝗱𝗲𝗿 𝘂𝗶𝘁. 𝗜𝗻 𝘀𝗰𝗵𝗼𝗹𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗸𝗮𝗻𝘁𝗼𝗼𝗿𝗴𝗲𝗯𝗼𝘂𝘄𝗲𝗻 𝗱𝗲𝗲𝗿𝘁 𝗱𝗲 𝗿𝗲𝗴𝗲𝗻 𝗼𝗻𝘀 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗲𝗻 𝗱𝗲 𝘄𝗶𝗻𝗱 𝘄𝗮𝗮𝗶𝘁 𝘁𝗲𝗴𝗲𝗻 𝗱𝗲 𝗿𝗮𝗺𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻 𝗱𝘂𝘀 𝘄𝗶𝗷 𝘇𝗶𝘁𝘁𝗲𝗻 𝗴𝗼𝗲𝗱.
Na de zomervakantie voelt altijd een beetje als een nieuw begin. ‘Nieuw jaar’ zonder het vuurwerk van de vorige avond. Nieuwe start zonder het galadiner of de planningsdrukte. Hoewel, zo’n zomervakantieplanning sluitend krijgen kan ook een hele uitdaging zijn.
Het helpt als iedereen er een beetje bij lacht. Zon van binnenuit, dát idee. Niet zoals die caissière van de week waar geen lachje vanaf kon. Of hoe die jonge knul met een nors gezicht gewoon langs zo’n lief klein hondje liep alsof hij hem niet eens zag. En dan, gisteren nog, die meneer die zomaar zijn boodschappen liet staan en wegliep. Alleen maar omdat hij wat langer moest wachten met afrekenen. Belachelijk. Doe eens gezellig. Ja toch?!
𝗪𝗮𝘁 𝗻𝗼𝘂 𝗮𝗹𝘀.
𝗪𝗮𝘁 𝗻𝗼𝘂 𝗮𝗹𝘀 die caissière haar moeder is verloren maar ook een hypotheek moet betalen. Met een hoofd vol zorgen en verdriet is het net alsof je gezichtsspieren verlamd zijn. Die glimlach krijg je er niet meer uitgeperst.
𝗪𝗮𝘁 𝗻𝗼𝘂 𝗮𝗹𝘀 die jonge knul met zijn boze blik net zijn eigen hondje heeft moeten laten inslapen? Hij was ermee opgegroeid en de wereld ziet er zonder zijn maatje onvriendelijk en onwennig uit. Dan zou jij misschien ook wel boos de wereld inkijken? Of bang? En wie ziet het verschil?
En 𝘄𝗮𝘁 𝗻𝗼𝘂 𝗮𝗹𝘀 die achtergelaten boodschappen de stille getuigen zijn van niet langer ingehouden tranen? Dat een volwassen man zich ineens weer ten volle realiseert dat er vanavond iemand minder aan tafel zal zitten. En dat dat nooit meer verandert. De golf van rouw en tranen is hij buiten, om de hoek of in de auto, aan het verdragen.
Ja dat, verdragen, dat is wat het is. Meer kunnen ze niet. Rouw laat zich niet plannen in een rooster. Rouw is niet met een klein hondje te vervangen. Rouw heeft soms geen tijd om in de rij te wachten. Rouw is regen zonder dak, wind zonder ramen die huishoudt op een plek waar je je nooit helemaal thuis zult voelen.
Geen nieuw begin. Met of zonder vuurwerk, met of zonder zon.
Wat nou als je nooit kunt weten,
Wie er rondloopt met rouw en regen in zijn hart.
Zou je die dan niet wat van het jouwe kunnen geven.
Iets van jouw zon, jouw zin, jouw glimlach?
Wat nou als je net iets verder zou kijken, zou denken, zou gaan?
Zonder oordeel, zonder vragen.
Samen, in stilte of in gesprek.
Samen kunnen we elkaar vér(der) dragen.
Met liefs, Wenz Uitvaart
❤️
