Energyboost.nu

04/06/2026

WAUW wat een geweldig boek die dieper ingaat op depressie.

Want waar rouwen we nu eigenlijk daadwerkelijk om?

In Verbinding Verbroken stelt Johann Hari een interessante gedachte centraal: wat als depressie en angst niet alleen te maken hebben met wat er in onze hersenen gebeurt, maar wat er ontbreekt in ons leven?

We zijn sociale wezens. We hebben behoefte aan verbinding, van betekenis zijn, waardering, autonomie en een gevoel van richting. Als die verbindingen wegvallen, kan dat een grote impact hebben op hoe we ons voelen.

Hij beschrijft verschillende factoren die daarbij een rol kunnen spelen: werk dat geen voldoening geeft, eenzaamheid, leven vanuit status of bezit, het verlies van erkenning, het ontbreken van contact met de natuur, onzekerheid over de toekomst en onverwerkt trauma.

Wat mij vooral aanspreekt, is zijn nadruk op verbinding. Niet alleen verbinding met anderen, maar ook met jezelf. Met wat jij belangrijk vindt en hoe jij eigenlijk wilt leven.

Het gaat in mijn beleving om wat anders: rouw.

Niet alleen rouw na het overlijden van een dierbare, maar ook rouw om wat je bent kwijtgeraakt of om wat er nooit is geweest.

Een droom die niet uitkwam. Een relatie die er nooit kwam. Gezondheid die je verloor. Kansen die voorbijgingen of het besef dat je jarenlang keuzes hebt gemaakt die eigenlijk niet echt van jou waren en bij je paste.

Ik denk dat veel mensen dit gevoel herkennen, maar het niet direct als rouw benoemen.

Soms noemen we het een depressie, een leeg gevoel of een burn-out. Maar onder die gevoelens kan ook verdriet zitten om iets wat verloren is gegaan. Of om een leven dat anders had kunnen zijn.

Het is niet helpend om jezelf meteen af te vragen:

Hoe zorg ik dat dit gevoel weggaat?"

Eerst: "Waar doet het eigenlijk pijn?"

Of: "Wat ben ik onderweg kwijtgeraakt en verloren?"

Dat zijn absoluut geen makkelijke vragen, wel vragen waar je verder meekomt 😉

zelfreflectie

04/06/2026

WAUW wat een geweldig boek die dieper ingaat op depressie.

Want waar rouwen we nu eigenlijk daadwerkelijk om?

In Verbinding Verbroken stelt Johann Hari een interessante gedachte centraal: wat als depressie en angst niet alleen te maken hebben met wat er in onze hersenen gebeurt, maar wat er ontbreekt in ons leven?

We zijn sociale wezens. We hebben behoefte aan verbinding, van betekenis zijn, waardering, autonomie en een gevoel van richting. Als die verbindingen wegvallen, kan dat een grote impact hebben op hoe we ons voelen.

Hij beschrijft verschillende factoren die daarbij een rol kunnen spelen: werk dat geen voldoening geeft, eenzaamheid, leven vanuit status of bezit, het verlies van erkenning, het ontbreken van contact met de natuur, onzekerheid over de toekomst en onverwerkt trauma.

Wat mij vooral aanspreekt, is zijn nadruk op verbinding. Niet alleen verbinding met anderen, maar ook met jezelf. Met wat jij belangrijk vindt en hoe jij eigenlijk wilt leven.

Het gaat in mijn beleving om wat anders: rouw.

Niet alleen rouw na het overlijden van een dierbare, maar ook rouw om wat je bent kwijtgeraakt of om wat er nooit is geweest.

Een droom die niet uitkwam. Een relatie die er nooit kwam. Gezondheid die je verloor. Kansen die voorbijgingen of het besef dat je jarenlang keuzes hebt gemaakt die eigenlijk niet echt van jou waren en bij je paste.

Ik denk dat veel mensen dit gevoel herkennen, maar het niet direct als rouw benoemen.

Soms noemen we het een depressie, een leeg gevoel of een burn-out. Maar onder die gevoelens kan ook verdriet zitten om iets wat verloren is gegaan. Of om een leven dat anders had kunnen zijn.

Het is niet helpend om jezelf meteen af te vragen:

Hoe zorg ik dat dit gevoel weggaat?"

Eerst: "Waar doet het eigenlijk pijn?"

Of: "Wat ben ik onderweg kwijtgeraakt en verloren?"

Dat zijn absoluut geen makkelijke vragen, wel vragen waar je verder meekomt 😉

30/04/2026

29/04/2026

We dragen allemaal een verleden met ons mee; dat is onvermijdelijk. De vraag is niet óf het er is, maar hoeveel ruimte je het krijgt en hoe het je toekomst beïnvloedt. We hebben maar één leven, en als we blijven hangen in wat geweest is, geven we tijd weg aan iets wat niet meer te veranderen is. Tegelijk betekent vooruitgaan niet dat je je verleden wegduwt. Wat je hebt meegemaakt verdient erkenning. Het gaat er niet om niets meer te voelen, maar om niet voortdurend geleefd te worden door oude pijn.

Verwerken betekent begrijpen wat er is gebeurd en bewust kiezen wat je meeneemt. Je verleden is informatie, geen gevangenis. Vergeving speelt daarin een rol: het is niet alleen iemand anders vergeven, maar het loslaten van de constante innerlijke veroordeling. Niet om goed te praten wat er gebeurde, maar om jezelf te bevrijden van de last. Zo maak je ruimte om vooruit te leven.

26/04/2026

Hoe ver reikt loyaliteit eigenlijk?

Ik voel altijd ongelooflijk medeleven met Hachikō. Wat moet die hond gevoeld hebben…

Jaren zat hij daar op dat station, wachtend op zijn baas die nooit meer terugkwam. Niemand heeft hem kunnen duidelijk maken dat zijn mens dood was. Ze zeggen dat honden geen verwachtingen hebben, maar hij verwachtte zijn baas toch echt weer. Waarom zou hij anders iedere dag teruggaan? Bij iedere voetstap misschien heel even die hoop: ben jij het?

Wat me zo raakt, is dat zijn loyaliteit zelfs ten koste van zichzelf ging. Hij had met het gezin van zijn baas mee kunnen gaan, een warm leven kunnen hebben. Maar hij koos te wachten op iets wat nooit meer zou komen.

En hoe vaak doen mensen dat ook niet? Blijven uit loyaliteit op plekken die pijn doen. Blijven hopen op iemand die er niet meer werkelijk is. Soms wordt trouw zo groot, dat je jezelf erin verliest.

Misschien raakt Hachi daarom zo diep. Omdat zijn verhaal iets laat zien wat zo menselijk is. Dat loyaliteit prachtig is, maar ook pijnlijk kan worden wanneer ze geen einde kent.

Liefde die blijft wachten… zelfs als niemand meer verschijnt.

25/04/2026

Sommige mensen vinden je lastig, omdat jij, jouw grenzen bewaakt en zij er niet mee om kunnen gaan. Je bent voor anderen dus niet te manipuleren.

Dit besef brak ooit iets open in mij. Als je vaak hoort dat jij lastig bent, moeilijk bent, te gevoelig bent, te fel bent, dan kruipt dat onder je huid. Dan ga je aan jezelf twijfelen. Ik heb dat heel lang gedaan.

Vaak word je een probleem voor anderen op het moment dat je stopt met jezelf weg geven, helaas kan dit ook gepaard gaan met eenzaamheid.

Niet manipuleerbaar zijn voelt niet altijd krachtig. Soms voelt het als alleen staan, door verkeerd begrepen worden. Je weet dat je hart zuiver is, maar toch word je als slecht weggezet en dat doet pijn.

Jij bent niet slecht! Je bent alleen niet beschikbaar voor die jou klein willen maken.

Het ligt dus niet aan jou!
Dat is geen tekort van jou, je blijft juist trouw aan jezelf. ❤️

20/04/2026

De psoas – spier van de ziel

Diep in je kern, verborgen achter buikspieren en vetlagen, ligt een spier die meer met je leven te maken heeft dan je ooit zou denken: de psoas. Ze verbindt je ruggengraat met je benen en vormt de brug tussen beweging, houding en gevoel. Maar ze raakt ook aan iets veel diepers, je gevoel van veiligheid, je adem, je vitaliteit en je vermogen om te ontspannen.

De psoas is niet zomaar een spier. Ze reageert op elke spanning, elk gevoel van angst of onveiligheid. Wanneer je schrikt, bevriest of probeert sterk te blijven, trekt ze samen. Wanneer je eindelijk ontspant, zucht ze mee. Zo wordt de psoas een stille getuige van alles wat je ooit hebt ingehouden emoties, pijn, onrust.

Als kind leer je vaak om spanning vast te zetten in je buik, om “je sterk te houden”. Dat patroon kan zich diep in de psoas nestelen, waardoor je lichaam letterlijk leert om gevoelens vast te houden. Een chronisch gespannen psoas drukt op organen, verstoort de adem en beïnvloedt de bijnieren, die onze energie en stress reguleren. In de oosterse traditie wordt dit gebied niet voor niets de plexus van de wilskracht genoemd.

Wanneer de psoas gespannen is, voel je vermoeidheid, onrust of een gebrek aan levenslust. Wanneer ze soepel en gevoed is, stroomt de energie vrij door je heen. Je voelt je stevig verankerd én vrij, verbonden met de aarde, open naar het leven. 🌟

De sleutel ligt niet in forceren of manipuleren, maar in zachtheid. In loslaten. In durven rusten zonder iets te moeten.
Een eenvoudige oefening hiervoor is constructief rusten:
Ga op je rug liggen met gebogen knieën, voeten op heupbreedte, hielen 30–40 cm van je billen. Laat je hoofd rusten (eventueel met een dunne handdoek eronder) en je armen naast je lichaam of op je buik. Duw niets, corrigeer niets. Laat de zwaartekracht het werk doen.

Blijf 10 tot 20 minuten liggen, adem rustig en voel hoe je lichaam vanzelf zachter wordt. Hoe de adem dieper zakt. Hoe de stilte in je buik langzaam ruimte maakt voor rust, vertrouwen en plezier.

Het ontspannen van de psoas is niet alleen een lichamelijk proces. Ook de verdrongen emoties die daar opgeslagen liggen, vragen om gezien en gevoeld te worden. ❤️

01/11/2025

Die twijfel diep vanbinnen, een stem die constant zegt dat je niet goed genoeg bent, dat je niet verdient om te stralen, te ademen of gewoon te bestaan zoals je bent.

Die stem die je al zo lang hoort dat je bent gaan geloven dat ze van jou komt, alsof het iets is wat je moet dragen, bewijzen of overwinnen. Maar die twijfel is bijna nooit van jou. Iemand anders heeft haar ooit geplant, misschien een ouder, een broer, een zus, iemand die zelf worstelde met angst of onzekerheid en onbedoeld de boodschap doorgaf dat jij niet genoeg bent zoals je bent. Die woorden nestelden zich hardnekkig in je hart.

Ondanks dat gevoel, blijf beseffen dat jij bestaansrecht hebt, helemaal zoals je bent. Je hoeft niets te bewijzen. Je hoeft niet harder te werken, mooier te zijn, stiller of groter, perfect of foutloos. Alleen al het feit dat je hier bent, ademt, leeft, voelt, huilt, lacht of droomt, is bewijs dat je er mag zijn. Je bent hier omdat je ertoe doet, ook op de momenten dat je jezelf wegstopt of klein maakt. Elke keer dat je liwf bent voor jezelf en zegt: “Het is oké, ik mag hier zijn,” groei je in dat diepe besef dat jij genoeg bent, dat jij welkom bent en dat jij altijd al voldoende was! Je hoeft geen toestemming van iemand anders om volledig te voelen ik mag bestaan, ik mag stralen, ik mag er helemaal zijn met alles wat ik ben.

Geef jezelf die ruimte om te ademen, te huilen, te lachen, om gewoon te zijn. Niet morgen, niet als alles opgelost is, maar nu! 😉 Precies zoals je bent: met je twijfels, je kracht, je chaos, je licht, vooral je licht, want dat heeft de wereld nodig, je pijn en alles daaromheen.

Als jij dat gevoel soms niet kunt vinden, dat diepe weten dat jij bestaansrecht hebt, stuur me dan een berichtje. Ik weet hoe het voelt om te worstelen met die twijfel, ik heb er zelf mee geworsteld en ik weet ook wat je nodig hebt om weer te voelen: ja… ik heb bestaansrecht, ik ben de bedoeling. 🫵😊