08/06/2026
Als je allerliefste maatje zomaar uit je leven wordt weggerukt, van het ene op het andere moment van blij en springlevend naar dood en gevlogen transformeert, daar zijn geen woorden voor.
Ik heb het over mijn liefste meisje Lizzy die totaal onverwachts op 17 mei het aardse veld heeft verlaten. Alsof mijn hart uit mijn lichaam werd gerukt, alsof een deel van mij werd geamputeerd, verslagen, in shock bleef ik achter met mijn andere hondje. Lizzy was er opeens niet meer.
Vroeger leidde elke emotie automatisch naar troost-eten. Chips, koek, alles waarvan ik wist dat het niet goed voor me was — alsof verdriet een vrijbrief was.
Nu ik een ervaringsdeskundige ben op het gebied van cravings en emotie-eten, en vooral van het oplossen ervan, sloeg mijn systeem de andere kant op. Ik wilde juist helemaal niet eten. Met als gevolg dat ik een paar dagen moeiteloos heb gevast.
Is het niet interessant hoe het lichaam kan reageren in specifieke situaties? En hoe je daarin kunt groeien? Bewuster wordt en ander keuzes gaat maken?
Vroeger begreep ik niet wat er écht achter dat grijpen naar eten zat. Nu weet ik dat het de dopaminekick is die me kortstondig troost gaf — en dat eten de meest vanzelfsprekende manier leek om daaraan te komen.
Want dat is wat er gebeurt: zodra je die chips pakt, maakt je brein dopamine aan. Het beloningssysteem wordt geactiveerd (hetzelfde systeem dat reageert op drugs, op seks, op gevaar). Het geeft je een korte, scherpe piek van "dit heb ik nodig." Alleen de illusie is, de piek zakt weer net zo hard. En het verdriet — of de stress, of de leegte — is er nog steeds. Dus je pakt nog een handvol. En nog één.
Misschien herken je het. Dat automatisme. Die eerste impuls voordat je überhaupt bewust nadenkt. Wat doet jouw lichaam als het onder druk staat?
Want als je dat patroon eenmaal ziet, kun je ook iets anders kiezen. Vasten is voor mij een van de krachtigste manieren geworden om dat te oefenen. Niet vanuit wilskracht. Niet vanuit controle. Maar vanuit ruimte. Ruimte om te voelen wat er is, zonder het meteen weg te eten.
En precies dat, voelen wat je echt nodig hebt, dat is waar het echte helen begint.
