12/08/2026
Gewend
“Je bent natuurlijk wel wat gewend.”
“Het is toch gewoon je werk?”
“Ik zou dat echt niet kunnen.”
Het zijn opmerkingen die ik regelmatig hoor. En eerlijk gezegd begrijp ik ze ook wel. Van buitenaf lijkt het misschien alsof je na al die jaren gewend raakt aan verdriet. Alsof afscheid nemen een routine wordt, iets wat je volgens een draaiboek doet. Maar zo voelt het voor mij niet. Ik zeg altijd: op de dag dat een afscheid mij niets meer doet, is het tijd om te stoppen.
Natuurlijk is dit mijn vak. Ik weet wat er geregeld moet worden wanneer het leven van een familie ineens stilstaat. Ik weet welke stappen gezet moeten worden, welke keuzes er gemaakt kunnen worden en hoe belangrijk het is om rust te bewaren wanneer alles om mensen heen lijkt te wankelen.Maar achter iedere voordeur wacht een ander verhaal.
Een echtpaar dat bijna zeventig jaar lief en leed heeft gedeeld en waarvan er één alleen achterblijft. Een jong gezin dat veel te vroeg afscheid moet nemen van een vader. Ouders die hun kind verliezen. Verhalen die allemaal anders zijn, maar één ding gemeen hebben: er wordt intens van iemand gehouden. Juist die liefde raakt mij iedere keer weer. Soms is het een foto die op tafel staat. Een klein handje dat nog even over de kist strijkt. Een blik tussen twee mensen die elkaar al een heel leven kennen. Of de stilte die valt wanneer de laatste woorden zijn uitgesproken. Dat zijn de momenten waarop ook ik even moet slikken.
Professioneel zijn betekent voor mij niet dat je je gevoel uitschakelt. Het betekent dat je er kunt zijn voor een familie, juist op het moment dat zij het zelf even niet meer weten. Dat je rust bewaart, overzicht houdt en de ruimte geeft aan alle emoties die er mogen zijn. Misschien is dat wel het mooiste van dit werk. Dat je niet alleen getuige mag zijn van verdriet, maar vooral van de liefde die blijft.
Gewoon.... Omdat iedere uitvaart zorg verdient!