Wat zijn de openingstijden?

Maandag 11:00 - 18:30 Dinsdag 09:00 - 18:30 Woensdag 09:00 - 19:30 Donderdag 09:00 - 18:30 Vrijdag 08:30 - 15:00 Zaterdag 12:00 - 13:30

Le Cabinet Maastricht

Startpagina
Nederland
Maastricht
Le Cabinet Maastricht

English speaking therapist for couples and individuals, intensive trajectories for ambitious couples

Le Cabinet:
persoonlijk leiderschap, rouw- en verliesbegeleiding, relatiebegeleiding, intensive tweedaagse relatietraining, begeleiding transformatieprocessen . English speaking therapist for couples and individuals, two days intensive for couples

10/08/2026

Maandag, Keek op de week | De "Carney-kwaliteit"

Ik volg de politiek zijdelings, en soms valt iemand me op.
We kunnen veel kijken en praten over hoe het niet moet, of we doen dat eens anders.
Mark Carney bijvoorbeeld. Over stevig leiderschap gesproken....
Niet omdat hij zo zijn best doet om indruk te maken. Integendeel.
Hij hoeft niet te charmeren.
Intelligent. Stabiel. Rustig. Krachtig.
Geen grote gebaren. Geen zichtbare behoefte om te winnen. Geen spelletjes.
Ik bleef er dit weekend een beetje over nadenken.
Want hoe mooi zou het zijn als we iets van die kwaliteit wat vaker konden meenemen in ons eigen leven?
Juist wanneer het spannend wordt.
Wanneer iemand iets zegt wat je raakt.
Wanneer gedrag van een ander je terugbrengt naar een plek waar je helemaal niet meer wilt zijn.
Wanneer je voelt dat je jezelf wilt verdedigen, uitleggen, corrigeren of de situatie onder controle wilt krijgen.
Je hoeft niet alles wat je voelt om te zetten in handelen.
Je kunt onrust voelen en toch rustig blijven staan.
Je kunt een grens stellen zonder agressie.
Luisteren zonder je positie te verliezen.
Krachtig zijn zonder te domineren.
En vriendelijk blijven staan zonder jezelf kleiner te maken.
soevereiniteit:
Stevig genoeg in jezelf staan om niet door het gedrag van een ander bestuurd te worden.
Dat lijkt me een mooie voor deze week:
Ik hoef de situatie niet onder controle te hebben om stevig op mijn plek te blijven staan.

Heb een fijne week, het zomert gewoon nog even door.....

(afbeelding: museum LAM, Dea Consumptia, geïnspireerd op de Geboorte van Venus, van Folkert de Jong)

05/08/2026

Donderdag, veranderend perspectief

Vorige week schreef ik over hartzaken.
Over de grote, levensveranderende dingen: het verlies van een ouder, een partner, een vriendschap.

Deze week wil ik het hebben over een ander soort verlies. Een stiller, minder zichtbaar verlies. Het verlies van gezien worden, terwijl er niemand iets fout deed.

Ik werkte onlangs met een cliënte, dochter uit een echt ondernemersgezin.
Harde werkers, haar ouders.
Zo betrokken bij "de zaak" dat er weinig ruimte overbleef voor het gewone, dagelijkse opvoeden. De nanny nam het over. De tante. Oma, opa. En iedereen dacht: het is goed geregeld.

Kinderen zijn daar meesters in. Zichzelf iets laten aannemen.
Ze zag haar ouders hard werken, en vergoelijkte dat er geen tijd was.
Ze "snapte" het wel. Ze werd begripvol. Empathisch. Volwassen, eigenlijk, te vroeg.
Wat ze niet leerde: dat het oké was als het niet altijd leuk was bij de nanny.
Dat ze best mocht verlangen naar die ene blik van haar moeder, gewoon omdat ze die blik nodig had.
Dat ze eigen keuzes mocht maken, ook als die niet uitkwamen.
Aanpassen werd een levenshouding.
Niet omdat iemand dat wilde, maar omdat overleven nu eenmaal zo werkt.

En er gebeurde ook iets moois.
Er kwam een kleinkind.
En dat maakte iets los waar de ouders zichzelf nooit tijd voor hebben gegund.
Er bleek ineens veel meer liefde en zachtheid te zijn dan ze ooit voor mogelijk had gehouden.
Wennen was dat, toen we we dit belichtten.
Ook helend, op een heel bijzondere manier.
Er ging nóg een lampje branden.
Het besef dat het overlevingsmechanisme haar, de moeder van dit nieuwe leventje, heel lang stevig in zijn greep had gehad. Zonder dat ze het wist. Zonder ze dat iemand kwalijk hoefde te nemen.
Aan het eind van het gesprek stapte ze wat lichter de deur uit.

Het leven zit wonderlijk mooi in elkaar.
Het geeft je soms alsnog de kans om te voelen wat je vroeger miste.

03/08/2026

Maandag: Keek op de week

Ooit werkte ik met een Iraanse, wat leerde ik veel van haar.

Ze had alles achtergelaten. Haar land. Haar familie. De geuren van thuis. Het eten. De bergen waarin ze was opgegroeid.
Ze vroeg mij of ik haar kon helpen assertiever te worden.
Tijdens onze gesprekken hield ze vaak haar vinger tegen haar lippen als ik sprak.
Haar antwoord toen ik haar vroeg waarom ze dit deed:
"Het is voor ons een sier goed te luisteren" zei ze. "dit helpt mij eraan te herinneren".

Ik ben haar en haar verhaal nooit vergeten.
Gaandeweg ontdekte ik opnieuw hoe het is om werkelijk te luisteren.
Niet op zoek naar wat nog ontbrak, maar naar wat er al was.
Door aandachtig te luisteren naar haar verhaal, hoorde ik over de momenten waarop zij enorm moedige en assertieve besluiten heeft moeten nemen.

Af en toe maak ik het gerecht volgens het recept van haar moeder dat ze mij gaf. Rijst met kersen.

Luisteren.
Als een sier.

(foto: Jaume Plensa, Spaanse kunstenaar, die werkt rondom meditatie over identiteit, herinneringen en binnenwereld.

30/07/2026

Donderdagtip:

een zomerse gedachte die ik in "Conversations on love" las vanmorgen:

"never forget that not knowing what will happen next also means that anything could...."

(foto: Michiel Heijnen)

29/07/2026

vandaag zette een stel tijdens een afspraak een tasje op tafel met drie perziken.
ze vertelden dat ze binnenkort 6 jaar getrouwd zijn. en dat ze vorig jaar op het punt hebben gestaan om uit elkaar te gaan. de boom droeg toen slechts 1 perzik.

27/07/2026

Maandag: Keek op de week:

Posities in samengestelde families

Steeds meer kinderen groeien op in samengestelde gezinnen.
Laatst noemde ik hen de jonge diplomaten.
Zij bewegen zich vaak moeiteloos tussen twee huizen en meer nog tussen de verschillende gewoonten en meerdere volwassenen die allemaal belangrijk voor hen zijn.
Dat vraagt veel van kinderen.
Maar minstens zoveel van de volwassenen.
In mijn praktijk zie ik dat de meeste spanningen niet ontstaan door gebrek aan liefde of goede bedoelingen.
Ze ontstaan wanneer posities onduidelijk worden.
Een nieuwe partner wil graag betrokken zijn.
Een ouder probeert recht te doen aan iedereen.
Kinderen bewegen tussen loyaliteiten.
Ongemerkt kan de neiging ontstaan om plaatsen in te nemen die niet eigen zijn.
Een systeem vraagt nooit om vervanging, wel om ordening en helderheid.
Juist daar ontstaat rust.
Niet iedereen heeft dezelfde rol, iedere positie vraagt om erkenning.

Als relatiearchitect kijk ik daarom eerst naar de architectuur van het systeem.
Niet naar wie gelijk heeft.
Niet naar wie het meeste verdriet heeft.
Maar naar de vraag:
Welke posities zijn er? Welke zijn in de loop van de tijd vervaagd? En welke vragen om erkenning?

Een relatiearchitect deelt geen posities uit, helpt wel zichtbaar maken welke posities er al zijn.
Wanneer een moeder moeder mag blijven, een vader vader, kinderen kind en een nieuwe partner een eigen, passende plaats mag innemen, ontstaat er vaak iets wat mensen lange tijd hebben gemist.
Rust.
Niet omdat alle emoties verdwijnen.
Maar omdat het systeem weer klopt.

Dat zie ik binnen relatiebegeleiding, bij familie-mediation en ook in gesprekken na verlies of een scheiding.
Zodra mensen stoppen met het veranderen van elkaars positie en beginnen met het erkennen ervan, ontstaat er ruimte voor gesprek.
Voor samenwerking.
En soms zelfs voor nieuw vertrouwen.

De essentie van mijn werk is niet mensen veranderen.
Maar de onderliggende architectuur van hun relaties weer zichtbaar maken.
Relaties worden niet steviger doordat mensen van plaats wisselen.
Ze worden steviger wanneer iedere positie erkend wordt. Vanuit die helderheid kan de onderlinge verbinding opnieuw vorm krijgen.

((foto: tentoonstelling museum LAM: Het is een detail uit Food Chain Project van kunstenaar Itamar Gilboa. Zijn werk bestaat uit alles wat hij gedurende één jaar at en dronk, vertaald naar witte porseleinen objecten.)

23/07/2026

Donderdagtip:

Gisterochtend werkte ik met een stel cliënten, het werd een fijne ontdekkingsreis.
Gistermiddag ontvouwde zich een heel andere reis....
Ik was gisteren even tussen de rozen.
Mijn neus in de bloemen...., die geuren.....
Ineens kwam er een herinnering voorbij aan de bloementuin thuis.
Kleine momenten waaraan ik lang niet meer gedacht heb.

Geur doet iets bijzonders met ons.
Ons reukvermogen is rechtstreeks verbonden met de gebieden in de hersenen waar herinneringen en emoties worden opgeslagen.
Zo'n eenvoudig moment kan zoveel rust brengen.
Geen haast. Geen telefoon. Geen doel.
Alleen even stilstaan. Mijmeren.

Juist in een periode waarin veel gebeurt, zijn het vaak deze onverwachte momenten die alles weer in perspectief kunnen zetten.
Even met je "neus in de rozen"....

Herken je het, dit soort momenten?

20/07/2026

Maandag: Keek op de week:
Scheidingskinderen als diplomaten van morgen?

In de weekendbijlage van NRC las ik zaterdagochtend een indringend artikel: achter de gesloten deuren van de familierechter, over de impact van scheidingen, op partners, zeker ook op de kinderen......

Een scheiding raakt elk kind. Ook als ouders enorm hun best doen.
Er wordt veel gesproken over de gevolgen van scheidingen voor kinderen.
En terecht. Een scheiding vraagt veel van een kind.
Steeds meer kinderen groeien op in meerdere werelden.
Twee huizen. Nieuwe partners. Nieuwe familieleden.
Verschillende gewoonten, andere regels, veel verwachtingen.
Ze leren al vroeg dat liefde verschillende vormen kan aannemen.
En dat loyaliteit soms ingewikkeld kan zijn.
Natuurlijk gaat dat niet zonder vallen en opstaan.
Ik zie geregeld ook iets anders.

Kinderen die opmerkelijk goed kunnen schakelen.
Verschillende perspectieven leren begrijpen. Gevoel ontwikkelen voor onderlinge verhoudingen.
Die verbinding weten te houden met meerdere mensen tegelijk.
Groeien hier de diplomaten van morgen op?

Het leven nodigde al vroeg uit om een vaardigheid te ontwikkelen waar we als samenleving steeds meer behoefte aan hebben.
Diplomatie gaat uiteindelijk niet over het vermijden van conflicten.
Het gaat over aanwezig blijven wanneer verschillen voelbaar worden.
Jonge mensen leren dit toepassen, vaak zonder dat ze zich daarvan bewust zijn, al op jonge leeftijd.
Dat neemt niet weg dat de pijn er mag zijn. Veerkracht ontstaat niet in plaats van verdriet, maar er middenin.
Ouders mogen daar ook wat vaker expliciet bij stilstaan.
En dat af en toe hardop benoemen.
Gezien worden en erkenning krijgen, geeft kinderen vaak meer mee dan we ons realiseren.

Heb een fijne week! Even op adem komen nu de hitte is gaan liggen....

16/07/2026

Liever de relatiearchitect dan de relatietherapeut.....

"Hoe vaak moeten we komen?"
Het is een regelmatig gestelde vraag.
Bij mij niet iedere twee weken een gesprek van een uur.

Een relatie verandert zelden tussen de bedrijven van het dagelijkse leven.
Je rijdt naar huis. De kinderen vragen aandacht. Het werk wacht. Er moeten boodschappen gedaan worden. Er is een verjaardag. Een vergadering. Een deadline.
Voor je het weet, is de afspraak van twee weken geleden alweer verdwenen in de drukte van alledag. Voorbereiden of napraten over een gesprek, het komt er zelden van...
Echte verandering vraagt iets anders.
Rust.
Tijd.
Veiligheid.
Ruimte om niet alleen te praten over wat er gisteren gebeurde, maar om te ontdekken wat er al jaren gebeurt.
Want die ruzie over de vaatwasser, geld, intimiteit of de opvoeding is meestal niet het probleem.
Het probleem is het patroon dat zich onder die ruzie afspeelt.
Wie trekt zich terug?
Wie gaat harder praten?
Wie probeert de vrede te bewaren?
Wie voelt zich niet gezien?
Wie herhaalt onbewust wat ooit thuis zo vertrouwd was?
Dat ontdek je niet in een haastig gesprek.
Daar heb je tijd voor nodig.
Daarom werk ik, heel bewust niét in 1 uur-sessies, op een plek waar de wereld even stil mag staan.
En ook in het Engels als dat gevraagd wordt.
Aan een tafel op Buitenplaats Vaeshartelt. In alle rust. Zonder klok die tikt. Zonder dat er over een kwartier alweer een volgende cliënt wacht.
We analyseren.
We voelen.
We onderzoeken.
We leggen verbanden.
En vooral: we maken zichtbaar wat jarenlang onzichtbaar bleef.
Pas daarna gaan we samen bouwen.

Dat maakt het intensief.
Soms confronterend.
Vaak ontroerend.
En bovenal: duurzaam.
Want als je het patroon verandert, verandert de relatie.

13/07/2026

Maandag: Keek op de week

Het is een zomer van bruiloften dit jaar in mijn familie.
Met van dit soort vragen … Wie zit waar? Wie nodig je uit? Hoe uitgebreid nodig je uit?
Mijn eerste gedachten kwamen voort uit traditioneel denken.

De werkelijkheid ziet er voor veel families inmiddels anders uit.
Ik observeer een rustige cultuurverandering.
De jongere generatie houdt zich minder vast aan vaste vormen.
Ze durft vaker te onderzoeken wat past bij waar zij zich zelf goed bij voelt, minder rekening houdend met conventies
Dat maakt keuzes gemakkelijker. Het levert ook iets op, vrijheid.
Respect voor persoonlijke keuze's.
Hoe willen wij dit vieren? Wie willen we er graag bij hebben? En een open gesprek over welke inzet vraag je, wat zou je fijn vinden?

Dat laatste vind ik misschien nog wel het mooiste.

Veel spanning kan ontstaan, niet door de keuze zelf, maar door verwachtingen die onuitgesproken zijn.
Niet dat we minder rekening houden met elkaar, juist meer door open het gesprek aan te gaan.

Heb een fijne week!

Adres

Bredestraat 4
Maastricht
6211HX

Openingstijden

Maandag	11:00 - 18:30
Dinsdag	09:00 - 18:30
Woensdag	09:00 - 19:30
Donderdag	09:00 - 18:30
Vrijdag	08:30 - 15:00
Zaterdag	12:00 - 13:30

Website

https://maastricht-psycholoog.com/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Le Cabinet Maastricht nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.