03/09/2026
Het doel was:
voorkom die tik op je voorhoofd.
Dacht ik.
En toen liet mijn lichaam me iets anders zien.
Vanmorgen stond ik daar. Handen op schouderhoogte, zijn handen op mijn polsen.
âIk ga je een tikje op je voorhoofd geven.â
Nou⊠dat ging natuurlijk niet gebeuren. đ
Dus ik ging de strijd aan.
Duwen. Trekken. Draaien. Kronkelen. Alles om te voorkomen dat hij bij mijn voorhoofd kwam.
En toen: PLOP
Een tikje.....NOU ZEG
Mijn energie en focus waren in één klap weg.
Verloren, dacht ik.
Maar Ruben zag iets anders.
Mijn schouders zaten tegen mijn oren. Mijn ademhaling hoog. Mijn hele lijf stond strak en klaar om te vechten.
We deden het opnieuw.
Nu met een andere opdracht. Denken aan iets waar ik tevreden over was. Laag ademhalen. Stevig staan. Ontspannen.
En ineens was er ruimte.
Meer rust. Meer controle. En zelfs plezier.
En ja hoorâŠtoch ook weer dat tikje.. plop.
Ik moest lachen, want misschien is het doel niet altijd om te voorkomen dat er iets gebeurt.
Misschien is de vraag interessanter:
Wat doe ik als het wél gebeurt?
Dat is ook iets wat ik veel terugzie bij vrouwen in mijn praktijk.
We willen begrijpen. Oplossen. Voorkomen. Controle houden.
Terwijl ons lichaam ondertussen allang laat merken dat we in de overdrive staan.
Soms begint regie niet met nĂłg harder nadenken.
Maar met voelen, ademen en stevig staan.
En ontdekken dat je opnieuw kunt kiezen.
Je hoeft niet alles onder controle te hebben om de regie te houden.
En die tik op mijn voorhoofd?
Die kreeg ik dus gewoon. đ
Maar deze keer kon ik erom lachen.
Dankjewel Ruben (soort van dankjewel dan...)
Het lichaam is soms zoveel wijzer dan ons hoofd denkt.