31/07/2026
Onlangs kwam ik een oud stukje van mezelf tegen.
Geschreven in 2016.
Ik moest hardop lachen. Niet alleen om de woorden, maar vooral omdat ik mezelf er zó in herkende. Misschien jij ook wel...
Ik ga op vakantie en ik.....ga als een gek op mijn werk aan de gang. Nog even dit, nog even dat. Want dat kan écht niet wachten...ga als een dolle door het huis tekeer. Alles moet schoon. Alsof een eventuele inbreker denkt: "Wat fijn, hier is tenminste goed afgestoft."..was en strijk alles wat mee moet. Om vervolgens de helft niet te dragen en de rest gekreukt weer mee naar huis te nemen... waar alles opnieuw de wasmachine in mag...maak nog snel een afspraak bij de kapper, pedicure en schoonheidsspecialiste.
Lekker handig... zodat mijn haar bij dertig graden in natte pieken langs mijn plakkerige voorhoofd hangt en het zweet sierlijk over mijn mooi verzorgde gezicht naar beneden loopt...ga boodschappen doen en kom thuis met tassen vol. Waarop manlief vraagt: "Moet dat ook allemaal mee?" Natuurlijk! Straks belanden we in een of ander bokkiwokkiland waar ze niks hebben... terwijl we gewoon ergens in Europa blijven...loop tig keer alle lijstjes na om vooral niets te vergeten. En neem me voor om volgend jaar écht dat vakantielijstje opnieuw te maken... dat al jaren spoorloos verdwenen is...ga langs de ANWB voor een wegenkaart. We hebben een TomTom én allemaal een telefoon, maar ja... stel dat er een totale black-out komt. Dan heb je tenminste nog papier...haal bij de apotheek een compleet arsenaal tegen muggen. Want wat op de ene plek werkt, vinden muggen elders juist een heerlijke dressing. Dus ook maar aftersun, afterbite, afterprik... eigenlijk alles voor de complete afterparty...ren van hot naar her. Huisdieren onderbrengen. Iemand regelen voor de planten. De bloemen. Nog snel dit. Nog snel dat...lig de laatste avond veel te laat in bed, om de volgende ochtend in alle vroegte weer op te staan. De eerste honderden kilometers zit ik doodmoe in de auto... en ben ik pas na een week vakantie weer een beetje mens.
Herkenbaar?
Als ik dit nu lees, glimlach ik.
Niet omdat het overdreven is... maar omdat het ooit echt zo was.
Ik dacht dat ik pas kon ontspannen als alles geregeld was. Dat ik pas weg mocht als alle vinkjes gezet waren. Alsof de wereld stil moest staan voordat ík even stil mocht staan.
Wat is er veel veranderd.
Tegenwoordig gun ik mezelf iets wat ik toen nog nauwelijks kende: ruimte.
Ruimte om iets niet af te krijgen. Ruimte om een stofje te laten liggen. Ruimte om te vertrouwen dat ik onderweg echt wel koop wat ik vergeten ben. Ruimte om vakantie niet pas te laten beginnen als ik op de camping of in het hotel aankom, maar al op het moment dat ik de voordeur achter me dichttrek, wellicht zelfs nog eerder... Niet omdat alles perfect is.
Maar omdat ík mezelf toestemming geef om los te laten.
En eerlijk... dat is het mooiste én waardevolste souvenir dat ik mezelf ooit heb gegeven.
Liefs, Miranda
