05/07/2025
Help een groef!
Ik blijf het magisch vinden hoe ons lichaam feilloos weerspiegelt wat er vanbinnen én om ons heen gebeurt.
Mijn overlevingspatroon? Al mijn leven lang: volle bak gaan. Niet stoppen. Doorgaan, ook als de situatie allang niet meer houdbaar is. Mezelf kleiner maken, onzichtbaar worden, voorbij laten lopen. Pleasen tot ik erbij neerval – als ik maar niet faal. Als ik maar ooit gezien word. Erkend. Geliefd.
En uiteindelijk… maakt een ander de keuze voor mij. Nooit vanuit mijzelf. Maar wel “beter” dan hoe ik zelf voor mezelf zorgde.
Ik weet waar het vandaan komt. Joehoe, afwezige vader op alle fronten.
Langzaamaan leer ik dit patroon doorzien. En nu… durf ik het te doorbreken. Niet groots en meeslepend, maar wel in het echte, in het veilige.
Dit jaar zei ik in exact dezelfde periode twee keer volmondig NEE. En nog belangrijker: JA tegen mezelf.
Tegen werk. Maar vooral tegen de persoon waarvoor ik al die jaren mijn grenzen overging, mezelf opofferde. In de hoop op liefde, erkenning en gezien worden.
Dit keer koos ik anders. Ik koos vanuit liefde voor mezelf. Geen pleaser, geen masker. Een weloverwogen JA – gedragen door alles wat ik de afgelopen jaren heb geleerd, losgelaten, doorvoeld en geheeld.
Het voelde als een bevrijding. Alsof de ketenen van mijn hart vielen. Ik mag NEE zeggen. Vanuit rust. Vanuit wat goed is voor mij.
En het mooiste? Mijn lichaam liet het zien.
Mijn linker grote teen – symbool voor innerlijke communicatie, zelfreflectie, je binnenwereld – liet een duidelijke horizontale groef in de nagel zien. Een fysieke echo van een diep innerlijk keerpunt. Het loslaten van een oud patroon.
Een zichtbare bevestiging van mijn JA aan mezelf.
Gaaf toch, hoe ons lichaam werkt en hoe het je op mooie duidelijke, soms subtiele, wijze laat zien wat je hebt geflikt!
Liefs,
Nina
