01/04/2026
Ze heeft me op eigen initiatief een berichtje gestuurd. (Meestal is het de verpleegkundige die een patiënt dóór verwijst...). Ze schrijft dat ze graag in beeld zou brengen wat ze voelt. Nieuwsgierig naar wat daar aan te ontdekken zal zijn...
Als ik bij haar op de kamer kom, zit daar een dame. Een persoonlijkheid. Spiritueel ontwikkeld. En nieuwsgierig naar wat beeldende therapie haar kan brengen.
Ze verteld dat er al een tijdje een beeld in haar hoofd rondwaart. Dat wil ze nu wel eens op papier zetten. Om te ontdekken wat het nu betekent. Of ik haar daarbij kan helpen? Ofcourse...
Ik geef haar pastelkrijt en handschoentjes. Het protocol wil dat ik mijn materialen met alcohol reinig vóór ik het de kamer mee in neem, en na afloop ook weer. Krijt kan ik echter niet reinigen. Dan vraag ik de patiënt om handschoenen aan te doen. Dat werkt prima. Ik doe haar vóór hoe ze het krijt kan gebruiken en daarna gaat ze zelf aan de slag.
Bewust en weloverwogen kiest ze de kleuren en vormt vlakken. Ronde, organische vlakken. Er bewegen lijnen uit het ene vlak richting het andere vlak.
Na een tijdje valt ze stil. Ik stel vóór dat we samen eens naar de tekening kijken om te bespreken wat daar op te zien is en wat daar gebeurt.
Voorafgaand aan de tekening heeft ze me iets over haarzelf verteld. Over haar ziek-zijn en wat het haar leert op dit moment. Maar ook over het kind wat ze vroeger was. Over haar behoefte nu.
Al kijkend naar de tekening en haar verhaal daarin meenemend, komen we tot de conclusie dat haar huidige zelf uitreikt naar het vroegere kind dat vroeger niet de ruimte kreeg die het nodig had. Het kind moest zien te overleven en heeft gevoelens diep weggestopt. Nu mag ze zichzelf ruimte gunnen en de gevoelens van toen alsnog toelaten. Een traan glinstert in haar ooghoek. Mijn hart glimlacht; het begin is er!
Zij neemt zich voor dat als ze weer thuis is, zij een kamer voor zichzelf gaat inrichten waar ze kan schrijven en tekenen. Ruimte creëren voor zichzelf. Heel gezond!