29/07/2026
“Mijn lichaam is helemaal op mama, ik kan echt niet meer” 😥
Dat zei mijn dochter na de finish op dag 2 van de Vierdaagse.
Rillend, met drie lakens om haar heen, lag ze als een dood vogeltje op de behandeltafel van de fysio. Ze was op. Echt op. Fysiek én mentaal.
En misschien nog wel het lastigste: ze wist dat ze de volgende dag weer 30 kilometer moest lopen. Ze was bang dat ze weer zo uitgeput zou raken. Dat ze zich weer zó naar zou voelen.
Maar toch stond ze de volgende ochtend weer aan de start.
En ook de dag daarna. Tegen me aan leunend, geeuwend, het huilen nader dan het lachen. Maar toch weer gaan.
Ze heeft zichzelf deze week meerdere keren moeten hervinden. Op momenten dat ze dacht dat ze niet meer kon, toch weer ergens een stukje kracht vinden. Een stap zetten. En daarna nog één. Ze was niet alleen en ze had me hard nodig, maar toch heeft ze uiteindelijk al die stappen zelf moeten maken.
En daarmee heeft ze iets geleerd wat ik haar nooit had kunnen uitleggen. Sommige dingen kan je alleen leren door te ervaren.
Dat je je ontzettend moe, ellendig en bang kunt voelen en tóch weer iets in jezelf kunt aanspreken.
Dat je soms denkt dat iets niet meer gaat en hartstikke bang bent en later ontdekt: blijkbaar kon ik het toch wél.
En dat je dus soms veel meer in je mars hebt dan je op het moment zelf denkt.
Ik ben zó trots op haar ♥️
Niet omdat ze de Vierdaagse heeft uitgelopen.
Maar omdat ze nu een ervaring rijker is die ze haar hele leven meeneemt.
En wanneer het later in haar leven een keer echt moeilijk wordt, heeft ze deze ervaring in haar rugtas die haar eraan kan herinneren:
Ik kan meer dan ik denk. En ik kan mezelf weer herpakken en ergens mijn kracht en vertrouwen terugvinden. ❤️
PersoonlijkeGroei
