Wendy Peper

14/10/2026

Het lijken heel verschillende gedragingen. Een kind dat ‘donder op’ roept als je probeert contact te maken, en een kind dat jou volledig claimt waardoor je geen stap meer kunt verzetten.

In het eerste geval probeer je op alle mogelijke manieren het je kind naar de zin te maken, in de hoop dat je kind zich weer voor jou opent. In het tweede geval ga je je leven volledig aanpassen aan de ruimte die jouw kind je geeft.

Beide leveren uiteindelijk niets op en zorgen er alleen maar voor dat het je uitput en dat je de wanhoop en onmacht voelt toenemen.

Zowel bij het kind dat je afstoot als bij het kind dat je claimt, kan er een onderliggende behoefte zijn die onvoldoende wordt vervuld: de behoefte aan verbinding.

Ja, maar hoe kan ik nou verbinding maken als mijn kind mij negeert en vloekt en tiert als ik zijn kamer binnenkom?

En hoe kan er een gezonde verbinding ontstaan als ik geen ruimte meer krijg om mijn eigen leven te leiden?

Dit zijn opnieuw vragen die ontstaan zolang je vanuit je eigen perspectief blijft kijken.

‘Want pas wanneer je leert kijken door de ogen van je kind, kun je ontdekken wat het met zijn gedrag probeert duidelijk te maken. En wat het werkelijk van jou nodig heeft.’

08/10/2026

Ik zie mijzelf nog staan. Voor een dichte badkamerdeur.

Mijn kind aan de ene kant, ik aan de andere.‘

Kom,’ zeg ik, ‘je moet naar school.’

‘Ik ga niet,’ roept hij, ‘nooit meer.’‘

Wat is er dan zo vervelend daar?’ vraag ik.

‘Alles,’ zegt hij. ‘Het is daar saai en stom.

’Ik werp een blik op mijn horloge en schrik ervan. We moeten gaan, anders zijn we te laat.Ik loop naar de slaapkamer waar de schroevendraaier al ligt te wachten. Ik haat dit moment. Maar ik heb geen keuze. De wet heeft immers bepaald dat ik mijn kind moet dwingen.Moet dwingen om naar school te gaan.

Zodra de deur open is, vliegt mijn kind de badkamer uit. Ik kan hem net niet grijpen, dus vlieg ik erachteraan.Na een kleine worsteling heb ik hem beet. Ik trek hem de trap af naar beneden, pak hem bij kop en kont en zet hem in de auto.

Gelukt.
Het zweet sijpelt langs mijn rug naar beneden. Een brok zit vast in mijn keel.

Ik zie de wanhoop in de ogen van mijn kind. Het verdriet, de boosheid, de angst.

Maar ik heb geen keus. Hij moet naar school.

Inmiddels weet ik wel beter. Als er iets is dat ik nooit, maar dan ook nooit meer zou doen, is het mijn kind dwingen om naar school te gaan. Het heeft hem voor de rest van zijn leven getekend.

Niet ieder kind past in ons huidige schoolsysteem. Laten we dat respecteren, in plaats van een kind koste wat kost in dat harnas te dwingen.

06/10/2026

“Het is mislukt. Ik kan het niet”
Je kind zet een streep door zijn tekening.

Wat je dan zegt, doet ertoe. Wat je dan opmerkt, doet er nog meer toe.

De reflex van de meeste volwassenen is: geruststellen. “Het is toch mooi.” “Het hoeft niet perfect.” “Fouten maken mag.”

Goedbedoeld. Maar het slaat een stap over.

Het kind had een helder beeld van hoe het moest worden in zijn hoofd. De werkelijkheid wijkt af. En precies in dat moment zit de informatie die je nodig hebt:
Wat zegt het kind tegen zichzelf?
Wat doet het vervolgens: boos worden, opnieuw beginnen, verscheuren, weglopen?
Wat probeert het vast te houden?
Wat probeert het te beschermen?

In mijn werk met creatief denkende hoogbegaafde kinderen zie ik perfectionisme zelden als een kwestie van een “te hoge lat”.
Vaak hangt het samen met een gevoel van onveiligheid.

Dan helpt geruststellen niet. Daarmee ontken je gevoelens, stap je er over heen.

Wat wél helpt, is samen nieuwsgierig worden:
“Wat doe je als je ziet dat het niet wordt zoals je had bedacht?”
“ Welk plaatje had je in je hoofd?”

En dan het ongemakkelijke deel: dit geldt net zo goed voor ons.
Als een kind boos wordt om een tekening, loopt dat moment ook voor de volwassene anders dan gehoopt. Blijf je nieuwsgierig? Of wil je vooral dat de frustratie zo snel mogelijk verdwijnt?

Wie kinderen wil helpen omgaan met een werkelijkheid die niet lopt met het plaatje in hun hoofd, moet eerst kijken wat hij daar zelf mee doet.
Herken je dit?

hoogbegaafdekinderen

05/10/2026

Ik ken genoeg mensen die een stil verdriet met zich meedragen.

Een gemis dat in de loop van hun leven is ontstaan. Omdat zij ergens diep vanbinnen weten dat zij niet geworden zijn wie zij hadden kunnen zijn.

Omdat ze een deel van zichzelf hebben losgelaten om aan de verwachtingen van anderen te voldoen.

Verwachtingen over hoe zij in de ogen van anderen zouden moeten zijn.

Waar ze aan zouden moeten voldoen om ‘gewoon’ te zijn.

Om te functioneren zoals het hoort in de maatschappij.

Het doet pijn om je te realiseren dat je omwille van de ander afscheid hebt genomen van degene die jij in oorsprong bent.

Creatief denkende hoogbegaafde kinderen voeren elke dag een strijd.
Niet om iets te krijgen, maar om te behouden wie zij werkelijk zijn.

Waar geef jij je kind de ruimte om werkelijk zichzelf te zijn?

En waar verwacht je dat je kind gaat voldoen aan jouw beeld, of aan het beeld van de maatschappij, van hoe jouw kind zou moeten zijn?

04/10/2026

Dit is de grootste fout die ik ouders zie maken. 👇
Je kind loopt vast in een systeem dat niet snapt hoe hij denkt, leert en voelt.

En dan zoek je hulp… in datzelfde systeem.

Hokjes. Protocollen. Onderzoeken naar wat je kind mankeert.

Er is niks mis met je kind.

Elke keer horen wat je gebreken zijn, maakt een kind niet sterker. Het maakt dat hij steeds meer gaat twijfelen aan zichzelf.

Hij heeft geen nieuw label nodig.
Hij heeft iemand nodig die ziet wie hij ís.

Pas dan kan hij leren overeind te blijven in een wereld die vastgeroest zit. Vanuit zelfvertrouwen, omdat hij weet wie hij is.

02/10/2026

01/10/2026

Als je kind vastloopt op school, ga je op zoek naar mogelijkheden om je kind verder te helpen. Je aandacht is gericht op wat er anders moet. Je kijkt naar de toekomst en herinnert je hoe je kind was voordat het aan school begon.

Het kan pijn doen om je kind zo te zien. Je maakt je zorgen. Zorgen of je je ‘oude’ kind ooit nog terug gaat zien.
Je hebt geen invloed op het verleden. Je hebt ook geen invloed op de toekomst. Het leven brengt je toch steeds weer onverwachte uitdagingen waar je plotseling mee hebt te dealen.

Je hebt wel invloed op het NU. Ieder moment heb je een keuze. Een keuze om dingen anders te doen.
Een kind dat vastloopt, heeft jou NU nodig. Het wacht op het moment dat jij besluit dingen anders te gaan doen.
Schooluitval, gedragsproblemen en schooltrauma zijn te voorkomen. Het vraagt van jou dat je in het NU andere besluiten neemt.

Aankomende woensdag, 7 oktober, start ik met een nieuw programma voor ouders waarin ik je exact die dingen ga leren die jij elk moment anders kunt doen.
Het zal je je oude kind teruggeven, rust in huis en rust in je hoofd.

Klinkt dit ongeloofwaardig? Wil je bewijzen zien?
Neem dan een kijkje op mijn website en ga geloven dat jij vanaf nu het leven aan je kind terug kunt geven.

Zie link in bio.

30/09/2026

‘Mag ik dit meenemen?’

Haar vinger wijst naar een tekening op een wit vel papier. Het zijn krabbels die ik gebruikte om haar de werking van haar brein uit te leggen, dat door langdurige stress voor bescherming heeft moeten kiezen.

Ik glimlach.
‘Natuurlijk’, zeg ik. ‘En dit ook.’
Ik schuif het overzicht van de cognitieve functies naar haar toe.

We hebben zojuist een leeronderzoek afgerond waarbij ik in kaart heb gebracht hoe zij leert en wat ze daarin nodig heeft.

Al na een kleine 15 minuten legde ik haar grootste uitdaging bloot: ze denkt te moeilijk. Dat is wat veel (uitzonderlijk) hoogbegaafde kinderen doen. Ze maken de opdracht, die in de basis niet extreem ingewikkeld is, zelf zo complex dat ze uiteindelijk daardoor blokkeren.

Ik benoem wat ik zie en ik zie verdriet.

Verdriet omdat iemand eindelijk, na al die jaren, zegt wat ze al die tijd van binnen voelde.

Ik heb nog plek voor leeronderzoeken de komende weken en maanden.

Voor meer info:
Zie link in bio: leeronderzoek.

29/09/2026

Ken je dat gevoel?

Als je je kind in de ogen kijkt kun je je je soms afvragen waar dat blije nieuwsgierige kind gebleven is.

Er is alleen nog maar strijd, weerstand en gedoe.

Dat hoeft niet zo te blijven. Binnen enkele weken al kun je je ‘oude’ kind weer zien verschijnen als je het juiste doet.

Op 7 oktober start ik met een nieuw programma:
‘Krijg je oude kind weer terug’.

Als jij je oude kind weer terug wilt zien, meld je dan aan via de link in mijn bio.

29/09/2026

Je kind wil thuis alles bepalen. En iedereen zegt: je moet duidelijkere grenzen stellen.
Consequenter zijn. De regie terugpakken.

Misschien heb je het allemaal al geprobeerd. En werd de strijd alleen maar groter.

Vaak wordt de belangrijkste vraag overgeslagen:
Waarom heeft dit kind zoveel controle nodig?

Vanuit het kind is het vaak heel logisch:
Als ik bepaal wat er gebeurt, weet ik wat er komt.
Als ik weet wat er komt, hoef ik minder op mijn hoede te zijn.

Wat wij zien als dwingend gedrag, is vaak een poging om grip te krijgen op een wereld die te veel vraagt.

Makkelijker wordt het thuis daar niet van. Als elke verandering een strijd is, loop je als ouder behoorlijk vast.

Maar alleen grenzen stellen vertelt je niet waarom die controle zo nodig is. Vraag jezelf eens af:
👉 Wanneer neemt die behoefte toe?
👉 Wat moest je kind die dag van zichzelf vragen?
👉 Mocht het zeggen dat iets niet ging?
👉 En werd er echt geluisterd?

We willen dat een kind controle loslaat.
Maar wat heeft het nodig om erop te vertrouwen dat wij rekening houden met hem?

💬 Op welke momenten wordt het bij jullie thuis een strijd? Vertel het me hieronder.