24/04/2026
Nu eens niet een verhaal uit de praktijk, maar over hoe alles is begonnen.
Ja, ook ik ben ergens begonnen met mijn pad van zelfontwikkeling, maar vooral mijn pad naar binnen lopen. Dit was in 1994 met volledig in het diepe te springen door deel te nemen aan de polariteitsopleiding.
En als ik terug denk is het wel bijzonder dat ik toen de stap genomen heb.
Onwetend, blanco, maar van binnen weten dat wat mij aangedragen werd voor mij bedoeld was.
Een vrouw uit het dorp waar ik toen woonde vertelde van een opleiding die zij had gedaan en wellicht ook iets voor mij zou kunnen zijn. Je kon eerst een kennismakingsweekend meedoen, voor je besloot de opleiding te doen. En zo besloot ik om in het diepe te springen.
En wat was dit spannend, dood eng…..Onzeker als ik was en met de nodige hartkloppingen, stapte ik het opleidingscentrum, gelegen in de bossen van Havelte, in. Een aantal dagen en nachten even helemaal bij mijzelf. Met de mededeling om liever geen contact te leggen met de buitenwereld, zodat je er alles uit kon halen en om zo de weg naar binnen te gaan. En alleen dat, was al een uitdaging, want was inmiddels moeder van 3 kinderen waar ik elke dag voor zorgde. Had mezelf al jaren weggecijferd, in alle liefde, voor mijn kinderen.
En na mijn tas in een slaapvertrek, waar 4 mensen konden slapen, te hebben gelegd, liep ik gespannen, onzeker en totaal ongemakkelijk naar de zaal met ongeveer 35 meditatiekussens en al enkele deelnemers., allemaal onbekenden. Ik koos een plek ongeveer halverwege. Ging zitten en wachtte af.
Voor mij gingen 3 leraren zitten, waarvan 1 de regie had.
Toen iedereen er was, begon een weekend wat mijn leven heeft veranderd.
De eerste vraag die gesteld werd was: Wie ben je en waar kom je voor?
Ik hoorde de antwoorden voorbij gaan en hoe dichter het bij mij kwam, hoe meer mijn hart begon te bonzen.
En toen was ik aan de b***t. Ik vertelde mijn naam en hoorde mijzelf ineens zeggen: ik kom hier omdat ik wil zijn wie ik werkelijk ben.
Zo,zo, zei de leraar. Dat is heel wat, wat je daar zegt. Ik: en toch is dat wat ik wil.
Hij vroeg mij: heb jij vaker last van je hart?
Het antwoord was nee.
Het was of er iets diep van binnen in mijn hart zat wat eruit wilde of mijn hart had gesproken.
De rest van de antwoorden, van de deelnemers, zijn aan mij voorbij gegaan.
Er was iets gebeurd, maar had totaal niet in de gaten wat…..
In dat weekend ben ik mijzelf in vele opzichte tegen gekomen en mezelf ontmoet. Veel emoties, confrontaties, pijn, inzichten…. Het was soms pittig, zwaar…, dan weer vreugdevol, liefdevol, licht….
Ik hoorde kreten als chakra’s, aura’s, verlichting, energie… ik had van dit alles nog nooit gehoord. Ik leerde mediteren, masseren, en kwam in aanraking met mijn hooggevoeligheid. Ik begon te snappen waarom ik soms zo emotioneel was en niet wist waarom? Ik begon te snappen dat ik dingen achter de woorden voelde en waar soms mijn verwarring vandaan kwam.
En ik leerde praten in een groep, mij kwetsbaar opstellen door in het midden van de groep te zitten om iets op te lossen wat zich had aangediend. De eerste keer terughoudend, later de drive, het aangetrokken voelen, vanwege het fijne gevoel iets los te laten.
Er waren veel inzichten. Ieder van ons werd gedragen door de rest van de groep. De herkenning en erkenning van alle processen, het gezien en gehoord worden, het was als thuis komen.
Na de nodige uitleg en informatie over de opleiding, besloot ik het eerste jaar in te stappen. Een jaar om jezelf te Helen. Een jaar van lichaamswerk. Ademen, massages, energiewerk, rituelen, meditaties, yoga, gevoelsoefeningen, werken vanuit je intuïtie enz, enz…..
Het was een jaar helemaal voor mezelf.
Stapje voor stapje begon ik mijn pad naar binnen te lopen, onzeker, maar met het gevoel dat het klopt.
En zo begint voor iedereen zijn/haar pad naar binnen op de juiste tijd. Ook voor jou. Je hoeft alleen de stap maar te nemen als het zich aandient.
(Wordt vervolgt)