Bodybrainbalance.nl, Noordwijkerhout (2026)

26/07/2026

𝗢𝗽 𝗵𝗲𝘁𝘇𝗲𝗹𝗳𝗱𝗲 𝗳𝗲𝘀𝘁𝗶𝘃𝗮𝗹, 𝗱𝗼𝗼𝗿 𝗱𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳𝗱𝗲 𝗹𝗲𝗻𝘀, 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗺𝗲𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿 𝗽𝗲𝗿𝘀𝗽𝗲𝗰𝘁𝗶𝗲𝗳

Twee foto’s
Van dezelfde vrouw
Hetzelfde festival
1 jaar verschil
Dezelfde ogen kijken in de camera
Toch zegt de blik van gister zoveel meer dan de blik van vorig jaar.

Vorig jaar stond ik daar;
net ons fijne huis verloren, mijn vader plots overleden aan een hartaanval, overbruggend in onze stacaravan met mijn dochter en hond, geen idee wat me ineens allemaal overkwam.

Dus terug naar mijn oudste overlevingspatroon; zwaarte lichter maken met humor, zonnetje in huis zijn en doorgaan op karakter en denken in mogelijkheden.
Op de rechterfoto zie je niets van wat er zich van binnen afspeelde

Links staat dezelfde vrouw, een jaar later
Lange periode van ziek zijn achter de rug met de nodige gevolgen als alleenstaande moeder en ondernemer. Alleen dit keer schoof ze haar overlevingspatroon niet naar voren maar terzijde.
Ze koos voor in de pijn leren zakken, aanwezig blijven in haar lijf ondanks stress, rouw en een ware s**tstorm. De cocktail van events die haar afgelopen jaar deed buigen voor het leven.

Leiderschap is niet alleen voorkomen van chaos, stress en tegenslagen. Het is ook leren dansen in de regen.
Wie en welk deel van jou staat er aan het roer when the s**t hits the fan?
Is dat de perfectionist, het bange kleine kind, de rebelse puber, je controlerende brein, je overlevende zenuwstelsel, de wanhopige ouder?

Afgelopen jaar hebben ze allemaal even aan het hoofd van mijn innerlijke vergadertafel gezeten.
Niet om ze weg te sturen of het zwijgen op te leggen, iets dat de clown in mij een jaar geleden waarschijnlijk had gedaan, maar om ze te leren kennen en te onboarden. Pas toen kon ik ze bewust een plek geven aan tafel. Zodat ik als volwassen vrouw het voorzitterschap terug kon nemen.

‘Learning how to relax in hell is your pathway to paradise’ zei een collega psycholoog mij eens.
Dat is de kunst van het leven en dat is wat ik zie in de ogen van de vrouw die gister op de foto gezet is.

Op hetzelfde festival, door dezelfde lens, maar met een ander perspectief;

Namelijk wat me ook overkomt; ik kan mezelf dragen, ik belichaam nu meer wie ik ben.
Dat is de groei die ik zie in de foto’s die hier naast elkaar gezet zijn.

Dat is de groei die ik nu door de lens van een ander in mijn eigen ogen terug zie.

Leiderschap is niet alleen vooruit regeren, het is vooral in het moment aanwezig kunnen blijven. In jezelf en daarmee in het moment.

Belichaamd leiderschap begint niet op de momenten dat alles goed gaat. Het ontstaat op de momenten waarop je, ondanks alles, aanwezig durft te blijven.

Dit proces begeleiden is precies wat mijn werk zo mooi maakt.

Buro Bwust

05/07/2026

Ik brand
Zonder toestemming
Van jou
Mijn ouders
Voorouders

Ik brand
Ook als jij daar ongemakkelijk van wordt
Jaloezie voelt
Mijn licht wilt doven

Door mijn vuur te doven
Voor jouw ongemak
Sloeg het naar binnen
En werd mijn lijf ziek

Ik brand
Jij mag je branden aan mijn vuur
Dat is aan jou
Niet aan mij
Ik zal mijn vuur hoeden
Maar niet meer doven

Ik brand
Ik dim mijn licht niet meer voor een ander
Geen onderdrukking meer
Maar vrijheid om te zijn
Met alles wat in me leeft

Ik brand
Feller dan ooit te voren
Ik voel mijn eigen vuur
En geef het alle ruimte

Ik brand dus ik ben

Uit eigen 🖊️

07/06/2026

Being human with all your flaws, your insecurities, your sensitivities, the pain you went through and the trauma that still runs through your nervous system each day.
Being human is more than enough
Be proud, feel proud
Of the road you took, the steps you accomplished too take allthough it felt too heavy
Give yourself the credits, rest, love and recognition you deserve 🤍

31/05/2026

𝗦𝘁𝗼𝗽, 𝘁𝗼𝘁 𝗵𝗶𝗲𝗿 𝗲𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘃𝗲𝗿𝗱𝗲𝗿!

Daar was hij dan;
Een harde grens

De harde grens die ik vroeger weg drukte
Die ik weg relativeerde, rationaliiseerde of gewoon botweg negeerde.

Een grens die ik later wel leerde voelen
Maar niet altijd durfde uit te spreken
Uit angst voor exposure, afwijzing of verlies
Het ongemak dragend van wel voelen maar niet uiten.
Lijdzaam toekijken hoe ik opnieuw een kaartje kocht.
Voor de carrousel van trouw zijn aan een ander ten koste van mezelf.

Hoe ik dan baalde van mezelf, schaamte voelde, mezelf neerhaalde met de ijzeren hand en die warme, begripvolle blik naar mezelf wegduwde;
Kortom de fase van bewust onbekwaam in de volste glorie

Afgelopen 4 maanden liep ik tegen een harde grens aan van mijn lijf
Stop, tot hier en niet verder!

Ziekenhuis, behandelingen, diagnoses, verdriet, stil vallen als ondernemer, als moeder, als mens, kortom frustratie en onmacht van de bovenste plank.
Alle ingrediënten voor een triggerkannonade van jewelste.
De spiegelmomenten waren eindeloos.
De leermomenten ook

Een collega psycholoog zei mij jaren geleden; het leven draait in essentie om één skill die je je maar beter eigen kan maken;

“𝙇𝙚𝙖𝙧𝙣𝙞𝙣𝙜 𝙝𝙤𝙬 𝙩𝙤 𝙧𝙚𝙡𝙖𝙭 𝙞𝙣 𝙝𝙚𝙡𝙡 𝙞𝙨 𝙮𝙤𝙪𝙧 𝙥𝙖𝙩𝙝𝙬𝙖𝙮 𝙩𝙤 𝙥𝙖𝙧𝙖𝙙𝙞𝙨𝙚”

Kortom de omstandigheden hebben we als mens niet of nauwelijks in de hand, hoe graag we ook willen geloven in die illusie en schijnzekerheid.

Leren om je ondanks die omstandigheden te kunnen reguleren is dat wat je te doen hebt, om door het leven voor onverwachtse en soms pijnlijke momenten te navigeren.

𝘓𝘪𝘧𝘦 𝘪𝘴 𝘯𝘰𝘵 𝘢𝘣𝘰𝘶𝘵 𝘸𝘢𝘪𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘧𝘰𝘳 𝘵𝘩𝘦 𝘴𝘵𝘰𝘳𝘮 𝘵𝘰 𝘱𝘢𝘴𝘴, 𝘪𝘵’𝘴 𝘢𝘣𝘰𝘶𝘵 𝘭𝘦𝘢𝘳𝘯𝘪𝘯𝘨 𝘩𝘰𝘸 𝘵𝘰 𝘴𝘵𝘢𝘳𝘵 𝘥𝘢𝘯𝘤𝘪𝘯𝘨 𝘪𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘳𝘢𝘪𝘯.

Of beter nog;
Lees verder in@comments ⬇️

16/04/2026

“𝗪𝗮𝘁 𝗶𝘀 𝗵𝗲𝘁 𝗺𝗼𝗲𝗱𝗶𝗴𝘀𝘁𝗲 𝗱𝗮𝘁 𝗷𝗲 𝗼𝗼𝗶𝘁 𝗵𝗲𝗯𝘁 𝗴𝗲𝘇𝗲𝗴𝗱?” 𝘃𝗿𝗼𝗲𝗴 𝗱𝗲 𝗷𝗼𝗻𝗴𝗲𝗻.“𝗛𝗲𝗹𝗽,” 𝗮𝗻𝘁𝘄𝗼𝗼𝗿𝗱𝗱𝗲 𝗵𝗲𝘁 𝗽𝗮𝗮𝗿𝗱.

Precies een jaar later pakken we onze spullen weer op en moeten we weer verhuizen.
There we go again..

De afgelopen vier jaar zijn mijn dochter (9) en ik vier keer verhuisd.
Voor 1 mei is het opnieuw zover en wordt de vijfde keer een feit.

We zijn moe.
Moe van inpakken, verplaatsen, aanpassen.
Moe van steeds weer verduren in plaats van leven.
Moe van de onrust en het niet weten.

Die verhuizingen zijn er niet omdat we geen nette huurders zijn of verantwoordelijkheid nemen, maar omdat het systeem niet voor ons werkt. Als alleenstaande moeder én als zzp’er heb je simpelweg een extra uitdaging.

Daardoor kwamen we steeds weer terecht bij particuliere huurwoningen met hoge lasten en tijdelijke contracten.
Oplossingen voor even. Steeds weer even.

Maar wat wij zó graag willen, is iets anders: een vaste plek.
Een huis waar we mogen blijven.
Waar we eindelijk kunnen landen en wortelen.

Want hoewel we allebei uit nood veel flexibeler zijn geworden, voelen we steeds sterker dat de rek eruit gaat.

Ik deel dit, omdat het tot nu toe altijd gelukt is om via via mensen een huis te vinden.
Via iemand die iets weet. Of iemand die iets gunt.

Dus bij deze mijn vraag om hulp:
We zoeken een zelfstandige huurwoning in Noordwijkerhout of directe omgeving, met de intentie om er langere tijd te wonen.

𝙒𝙞𝙚 𝙬𝙚𝙚𝙩 𝙤𝙛 𝙜𝙪𝙣𝙩 𝙤𝙣𝙨 𝙚𝙚𝙣 𝙫𝙖𝙨𝙩𝙚 𝙥𝙡𝙚𝙠?

Dank je wel voor het lezen, meedenken of doorgeven.
Delen is lief 🙏🏻

Mary-Lou

31/12/2025

𝗛𝗲𝘁 𝗷𝗮𝗮𝗿 𝟮𝟬𝟮𝟱 𝗯𝗿𝗮𝗸 𝗺𝗲

En daardoor kwam ik er achter dat Rumi gelijk had;

“𝖳𝗁𝖾 𝗐𝗈𝗎𝗇𝖽 𝗂𝗌 𝗍𝗁𝖾 𝗉𝗅𝖺𝖼𝖾 𝗐𝗁𝖾𝗋𝖾 𝗍𝗁𝖾 𝗅𝗂𝗀𝗁𝗍 𝖼𝗈𝗆𝖾𝗌 𝗂𝗇”

Afgelopen jaar heeft me ontzettend veel afgenomen, geleerd èn gebracht. Ik kan met recht zeggen dat dit jaar op persoonlijk vlak een van de pittigste ooit is geweest.
En toch had ik deze vele begrafenissen nodig. Niet alleen van mijn vader, maar ook zeker die van oude versies van mij.
De oude versies die mijn groei in de weg zaten.

2025 was een jaar waar ik
- ‘mijn fijne plekje/ ons huis achter moest laten
- Waar ik en mijn dochtertje een tijd hebben overbrugd in onze stacaravan.
- Waar ik heel veel schaamte heb gevoeld en eenzaamheid.
- Waar ik rauwe rouw ervaarde na het plotse overlijden van mijn vader en daarna ingehaald werd door nog meer niet genomen rouw uit het verleden.
- Waar ik vaak heb gedacht; het wordt me teveel en het dan toch kon dragen
- Waar ik veel mensen en mooie verbindingen los heb gelaten.

Maar ook het jaar ;
- waar ik op energetisch niveau in mezelf voelde dat ik van of/of naar en/en bewoog.
- Waar ik leerde onoorwaardelijk aanwezig te zijn en te blijven bij mezelf, daar waar ik vroeger vertrok (dissocieerde)
- Waar ik bewust pijn en rouw heb leren verdragen en verduren op een niveau waarvan ik altijd dacht dat ik dat niet aankon.
- Waar ik mijn dochter voor heb mogen leven dat het leven vallen en opstaan is.
- Waar ik met een hele mooie groep professionals bij heb mogen helen in verbinding. Waarvoor extra dank aan mijn buddy Marcel Amstelveen van
- Waar ik een leiderschapsprogramma heb mogen maken voor de leden van het Nieuw Notariaat
- Waar ik een opleidingsweekend heb ontwikkeld en uitgevoerd voor de codepentie opleiding voor

En daar waar iedereen zegt; op oudjaarsavond ‘hoor’ je niet alleen te zijn. Zit ik nu onder mijn fleece dekentje op de bank en heb ik er voor gekozen dit jaar in dezelfde toon af te sluiten. Alleen.
En weet dat ‘alleen’ iets anders is dan eenzaam. Want als 2025 me iets geleerd heeft is het wel dit;

26/12/2025

𝗛𝗲𝘁 𝗺𝗲𝗲𝘀𝘁 𝘄𝗮𝗮𝗿𝗱𝗲𝘃𝗼𝗹𝗹𝗲 𝗰𝗮𝗱𝗲𝗮𝘂 𝗶𝘀 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘁𝗲 𝗸𝗼𝗼𝗽

Met kerst lijden we vaak in stilte, omdat het gezellig ‘moet’ zijn en we er niet buiten willen vallen.
Dit plaatje geeft de onderstroom weer. Dat wat er speelt aan de kersttafel, maar vaak niet uitgesproken wordt.

Want hoe vaak passen we ons aan om er echt bij te horen?
Vooral in de Decembermaand, waarbij het ‘perfecte plaatje’ nagestreefd wordt en tot een apotheose komt rondom de kerst en het diner.

𝙈𝙤𝙜𝙚𝙣 𝙬𝙚 𝙙𝙞𝙩 𝙟𝙖𝙖𝙧 𝙫𝙖𝙣 ‘𝙁𝙞𝙩𝙩𝙞𝙣𝙜 𝙞𝙣’ 𝙗𝙚𝙬𝙚𝙜𝙚𝙣 𝙣𝙖𝙖𝙧 ‘𝙗𝙚𝙡𝙤𝙣𝙜𝙞𝙣𝙜’ 𝙯𝙤𝙖𝙡𝙨 𝘽𝙧𝙚𝙣é 𝘽𝙧𝙤𝙬𝙣 𝙯𝙤 𝙢𝙤𝙤𝙞 𝙗𝙚𝙨𝙘𝙝𝙧𝙞𝙟𝙛𝙩.

Waar fitting in is; pas je aan, alleen dan word je geaccepteerd.
En belonging gaat over; je hoort erbij. Met al je imperfecties.

Mag ik er zijn als ik niet aan die verwachting kan voldoen?
Mag ik er zijn als ik rouw om een verbroken relatie?
Mag ik er zijn als ik geen geld heb om dure cadeau’s te kopen, omdat ik net mijn baan verloren heb?
Mag ik er zijn als ik mij verdrietig voel omdat ik een geliefde mis?
Mag ik er zijn als ik door mijn burnout nog niet zo goed tegen prikkels kan?

Onvoorwaardelijke aanwezigheid, oprechte aandacht, co-regulatie en onvoorwaardelijke liefde zijn tijdens kerst en niet alleen dan, zo hard nodig. Dat is samen, dat is het lichtpuntje in het donker.

Jij hoort er bij met met alles wat er is en wie je bent.
Je mag tijdens het diner in huilen uitbarsten, omdat je geraakt wordt in een gemis
En 20 minuten later heel hard lachen om een goede grap
Je bent welkom met alles wat er is.

En ik
Ik blijf aanwezig
Ook als jij afwezig bent
Als het je even niet lukt om aanwezig te blijven in jouw lijf, omdat dat dat nu onveilig of pijnlijk voelt.
Ik leid je de weg terug naar jouw huis via mijn zenuwstelsel, licht en aanwezigheid.

Enige wat jij ‘moet’ dit jaar, is te zijn
Niets te doen
Maar te zijn

🎄

𝘖𝘯𝘷𝘰𝘰𝘳𝘸𝘢𝘢𝘳𝘥𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬𝘦 𝘢𝘢𝘯𝘸𝘦𝘻𝘪𝘨𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘪s
Lees verder in comments ⬇️

25/12/2025

Merry Christmas 🎄 ♥️ 💫

18/12/2025

𝘽𝙖𝙣𝙜 𝙫𝙤𝙤𝙧 𝙙𝙚 𝙡𝙚𝙚𝙜𝙩𝙚

‘Ik ben bang’
‘Waarvoor?’
Voor alles. Of juist voor niets. Het voelt leeg van binnen, eenzaam of zo. Binnen in mijn lijf ben ik helemaal alleen. Dat vind ik eng’
‘Ik ben ook eenzaam binnen mijn huid’ Weet je dat kleine meisje nog, vandaag op het strand? Ze liep steeds de golven in om haar kleine plastic emmertje met zeewater te vullen. Soms voelt het alsof ik ook een emmer met zeewater ben, naast andere emmers met zeewater. Ik zou willen dat we ons water in elkaar konden gieten, zodat we weer samen één zijn, maar we zitten allemaal in onze eigen emmer. Van elkaar gescheiden door de wanden van onze emmers’
Misschien worden we bij onze geboorte wel allemaal vanuit één oerbron in kleine ‘lichaamsemmertjes’ gegoten. Zodat we op aarde kunnen leren en groeien en na onze dood worden we weer terug gegoten in de grote bron en zijn we weer één. Dan is er geen verschil meer tussen jou en mij, omdat we allemaal weer uitmaken van dezelfde bron, zonder lijfelijke grenzen.
Geen emmers meer, geen huid - alleen zee

Uit ongetemd leven - Glennon Doyle

Het gevoel afgescheiden te zijn, eenzaam, de grote leegte, heimwee naar ‘iets’, heb ik vroeger ervaren zoals Glennon Doyle hier zo metaforische beschrijft. En na 20 jaar begeleiden van mensen is leegte en de angst daarvoor, misschien wel één van de meest besproken onderwerpen geweest.

Na jaren van zelfontwikkeling en ook spirituele ontwikkeling kan ik de bron inmiddels in mezelf voelen en ook in anderen. Wij zijn samen één en het kwantumveld waar wij ons in begeven vind ik magisch interessant. Tegelijkertijd ook ongrijpbaar en niet te bevatten.
Ik wens dat iedereen die zich afgescheiden voelt gaat beseffen dat dat gevoel zich op de egolaag bevind en een illusie is.

♾️Op de fysieke laag lijken we afgescheiden, maar zijn we dat niet. Onze zenuwstelsels ‘praten’ met elkaar net als schimmels en bomen in een bos.
♾️Op de mentale en emotionele laag lijken we afgescheiden, maar zijn we dat niet. Via oa spiegelneuronen pakken we elkaars emoties en gevoelens op
♾️Op de energetische laag zijn we verbonden met alles om ons heen, want alles is energie (frequenties)

Het brein daarentegen
lees verder⬇️

16/12/2025

𝐡𝐞𝐭 𝐤𝐥𝐞𝐢𝐧𝐞 𝐦𝐞𝐢𝐬𝐣𝐞~

Ik zie haar zitten, woest, gespannen en met haar rug naar me toe. Ze wil me niet in haar buurt schreeuwde ze net, het vuur spuwde uit haar ogen. En ze draaide zich om.
Ik bleef staan, bedacht me hoe ik contact met haar kon maken en besloot haar even te laten uitrazen

Ik begreep haar wel. Jarenlang vond ik haar een lastpak en probeerde ik haar vooral te negeren en van me af te duwen. Ik kon haar aanwezigheid dicht bij mij niet verdragen en vond dat ze zich aanstelde en veeleisend was.
Dat ik nu, jaren later opeens wel contact zocht en oprecht geïnteresseerd was dat geloofde ze nu niet meer.

Ik besloot stil naast haar te gaan zitten, rug tegen rug. Te gaan voelen wat zij voelde en de tranen stroomde over mijn wangen.
Wat voelde dit kleine meisje zich eenzaam, niet gezien en in de steek gelaten en wat deed het pijn om te beseffen dat ze me nu niet toe liet om haar te troosten.

Ik begon tegen haar te praten. ‘Wat moet jij je eenzaam gevoeld hebben al die jaren, eenzaam en alleen. Ik besef me nu pas hoe dat voelt. Ik ben er nog geen ster in, maar ik ben aan het leren om er voor je te zijn. Je te koesteren, te troosten en te verstaan. Wil jij die reis met mij aan gaan?’

Ze aarzelde in eerste instantie, zuchtte diep en draaide zich toen om. Als een aapje aan haar moeder klampte ze zich aan mij vast. Ik voelde haar gespannen lijfje verzachten en ineens begon ze te snikken en even later huilde zij tranen met tuiten.

En ik ook

Want dat kleine meisje

Dat kleine meisje dat zich niet gezien, gehoord en geliefd voelde

Dat kleine meisje
Was ik

——————
Onze gekwetste kinddelen begeven zich onbewust of bewust in ons brein/systeem. Ze zitten vaker achter het stuur dan wij door hebben.
Dat wat we in onze buitenwereld zoeken is vaak een reflectie van wat we in onze binnenwereld gemist hebben als kind.
Wie biedt je steun?
Wie geeft je liefde?
Wie draagt je als je te lang zelf teveel gedragen hebt van anderen?
Wie zorgt er voor dat je je veilig voelt?

Allemaal vragen die maar weinig mensen beantwoorden met
Lees verder in comments ⬇️

Bodybrainbalance.nl

26/07/2026

05/07/2026

07/06/2026

31/05/2026

16/04/2026

31/12/2025

26/12/2025

25/12/2025

18/12/2025

16/12/2025

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen