25/08/2026
“Mama, jij zegt altijd dat je je eigen bloemen kunt kopen…” 🌸
“Maar nu heb ik bloemen voor jou gekocht.”
En daar stond mijn puber.
Met een gebakje met bloemetjes erop. 😂❤️
Ik moest lachen… maar ergens kwam hij ook keihard binnen.
Want ja.
Ik kan mijn eigen bloemen kopen.
Ik kan mezelf meenemen op date.
Ik kan mezelf versieren.
Ik kan mezelf troosten.
Ik kan mijn eigen problemen oplossen.
Ik kan mezelf uit alles trekken.
Ik doe dat al jaren.
Als moeder moest ik vaak sterk zijn.
De zelfstandige.
Degene die het regelt.
Degene die doorgaat.
En op een gegeven moment wordt “ik kan het zelf” niet alleen een kracht…
maar ook een beschermingsmechanisme.
Want als ik niemand nodig heb,
kan niemand me teleurstellen.
Als ik niets vraag,
kan niemand nee zeggen.
Als ik alles zelf doe,
hoef ik ook niet te voelen hoe spannend het eigenlijk is om afhankelijk te zijn van een ander.
En dát is precies waar hechtingsproblematiek soms zo sneaky kan zijn.
Het ziet er van buiten namelijk ontzettend sterk uit.
“Kijk haar eens zelfstandig zijn.”
Terwijl er vanbinnen ook kan zitten:
“Ik heb geleerd dat ik het beter zelf kan doen.”
Dus daar stond mijn puber met zijn bloemetjesgebakje.
Niet met een grote therapeutische analyse. 😂
Gewoon met:
“Mama, deze keer doe ik het voor jou.”
En ineens was híj degene die mij iets leerde.
Dat ik mijn eigen bloemen kan kopen…
maar ze ook gewoon mag aannemen wanneer iemand ze voor mij meebrengt. 🌸
Misschien is dat wel een volgende laag van heling:
Niet leren om nóg zelfstandiger te worden.
Maar leren dat je soms ook gewoon mag zeggen:
“Dankjewel. Ik ontvang.”
En eerlijk?
Voor een vrouw die al jaren roept “IK KAN HET ZELF!”
is dat misschien nog wel de moeilijkste oefening. 😂
Dus bij deze:
Ik heb mijn eigen bloemen gekocht.
En vandaag heb ik die van mijn zoon ontvangen.
En die tweede voelde stiekem nóg mooier. ❤️
Zelfstandigheid is weten dat je het zelf kúnt.
Hechting is ervaren dat je het niet altijd hóéft.
