19/10/2026
Liefde ontvangen klinkt zo simpel.
Tot je ooit hebt geleerd dat liefde voorwaarden heeft.
Je moet lief zijn.
Niet te veel voelen.
Niet zo moeilijk doen.
Je aanpassen.
Geven.
Nog meer geven.
En vooral: jezelf niet té veel zijn.
Want ergens onderweg heb je geleerd:
als ik mezelf weggeef, krijg ik misschien liefde terug.
En hallo… daar zit dan lekker je hechtingsproblematiek tussen. 😂
Want als liefde vroeger niet vanzelfsprekend veilig was, leer je óók controleren:
Hoe ver laat ik iemand binnen?
Wanneer wordt het te dichtbij?
Wanneer moet ik mijn muur weer omhoog trekken?
Hoeveel van mezelf kan ik laten zien zonder afgewezen te worden?
Dus bouw je een prachtige emotionele vesting.
Met dikke muren.
Ophaalbrug.
Misschien nog een paar krokodillen in de gracht voor de zekerheid. 😂
Tot er ineens iemand komt die gewoon…
onder die muur door kruipt.
En daar zit je dan. 🫠
Want je wilde liefde.
Je verlangde naar verbinding.
Maar nu iemand écht dichtbij komt, moet je ineens opnieuw leren:
hoe ontvang ik liefde zonder mezelf te verliezen?
Hoe blijf ik bij mezelf terwijl ik iemand toelaat?
Hoe kan ik ontvangen zonder meteen iets terug te moeten geven?
Hoe weet ik dat ik niet hoef te presteren voor liefde?
Hoe kan ik iemand liefhebben zonder mezelf weer helemaal weg te geven?
En misschien is dát wel één van de moeilijkste stukken van heling:
Niet leren om meer liefde te geven.
Maar leren dat je liefde mag ontvangen terwijl je gewoon jezelf blijft.
Geen voorwaarden.
Geen toneelstuk.
Geen jezelf kleiner maken.
Geen “ik moet eerst bewijzen dat ik het waard ben.”
Gewoon:
ik ben hier.
jij bent hier.
en dat mag genoeg zijn. ❤️
En ja… voor iemand die jarenlang dacht “ik doe het zelf wel”, is daadwerkelijk iemand binnenlaten natuurlijk ook gewoon een fu***ng leerproces. 😂
Zelfkennis geeft je inzicht in je muur.
Zelfregulatie leert je dat je niet hoeft weg te rennen zodra iemand ertegenaan komt.
En zelfliefde leert je dat je jezelf niet hoeft weg te geven om liefde te mogen ontvangen.