05/08/2026
Een jaar verder
Ik lees nu op FB dat ik vorig jaar bezig was met de afronding van mijn boek ‘Van Doodsangst naar Liefde’. Gister kreeg ik zoveel mooie berichten en contact over het boek.
Ik kwam terug van een lang weekend kamperen met mijn dochters en kleinkind. Het voelde voor mij als zo'n rijkdom om zo met elkaar op pad te zijn. Ik geniet dan zo van de bewustwording van mijn dochters, wat we tijdens de gesprekken delen met elkaar en het spelen met Mia.
Gister was er een berichtje van iemand die mijn boek bij Farsk had gekocht en het nu aan het lezen was op haar vakantie in Italië.
We gingen gisteren een cappuccino drinken op een plek waar we nog niet eerder waren geweest in het dorp waar we nu wonen. We kwamen in gesprek met de eigenaar. Ik geniet er zo van als iemand openhartig een gesprek met ons aangaat, over wat gemaakt heeft dat hij doet wat hij doet. Er waren verder geen klanten.
Het gesprek ging verder, ook over zijn problemen en waar hij tegen aanliep vanwege zijn ADHD. Hij stond wel op de wachtlijst voor gesprekken met een psycholoog, maar kon wel een jaar duren. Hij had wel vaker gesprekken gehad maar dat heeft tot nu toe weinig opgeleverd.
Ik ging een stap verder in het gesprek en vertelde over mijn achtergrond en mijn boek. Ik zei: het is mijn ervaring, dat problemen altijd komen wanneer je niet voldoende het gevoel durft of kunt toelaten.
Het was even stil en daarna beaamde hij dat het klopt. ‘Ja, maar hoe doe je dat dan? vroeg hij. Ik zei: ’Dat is waarin ik anderen in ondersteund heb en soms nog doe: je gevoel toe te kunnen laten en te leren om dat voldoende zelf te doen.’ Hij stond er wel open voor om mijn boek te lezen, ondanks dat het hem niet lukte om een boek te lezen omdat dat hij zich niet kon concentreren. Ik zei: ‘je kunt het proberen.’
Ik vind het heel bijzonder dat dit dan zo loopt, veel leuker nog dan eerder toen ik aanmeldingen kreeg in mijn praktijk. Ook voelde ik toen altijd bij elke aanmelding een soort van dankbaarheid.