Agnes Boer - Vormgeven afscheid

Startpagina
Nederland
Rheezerveen
Agnes Boer - Vormgeven afscheid

Afscheid dat raakt. Stil, groots of vol verhalen, ik help je vorm geven aan wat ertoe doet. Persoonlijk & Natuurlijk
Regio Overijssel | Dedemsvaart | Ommen & e.o

06/08/2026

Waarom gaan we eigenlijk weg?

Iedere zomer trekken miljoenen mensen de deur achter zich dicht. We noemen het vakantie.
Even weg.

Maar waar gaan we eigenlijk naartoe?
En misschien nog wel belangrijker: waar gaan we eigenlijk vandaan?

Voor de één voelt weggaan als vrijheid.
Voor de ander juist als onrust.

Sommige mensen verlangen ernaar om de koffers te pakken. Anderen tellen de dagen af totdat ze weer thuis zijn.

Drie weken waren wij in Frankrijk. Ik merkte iets op wat mij bleef bezighouden. Niet de bergen. Niet de dorpjes. Niet het eten.
Maar de rust. Niet de rust om mij heen. De rust ín mij.

Alsof er onderweg langzaam iets van mij afviel. De haast. Het moeten. De voortdurende stroom van gedachten die ongemerkt met je meereizen.

Ik vroeg mij af waarom dat eigenlijk gebeurt.
Misschien heeft het helemaal niets met vakantie te maken.
Misschien gaat het over thuis.
Niet het huis waarin je woont.
Maar de plek waar je met jezelf verbonden blijft.

Misschien is dat wel de echte betekenis van weggaan.
Niet ontsnappen aan je leven.
Maar ontdekken waar je werkelijk thuis bent.

🌿 Herken jij dat gevoel?

09/07/2026

In het kleine kerkje van Mont Saint-Michel zat het vol.

Niet met alleen toeristen die foto's maakten, maar met mensen die baden. Allemaal spraken ze dezelfde woorden. Als één stem. Een eeuwenoude cadans. Bijna als een mantra.

Ik verstond de woorden niet.
Maar misschien hoeft dat ook niet.

Want de taal van verbinding zit niet alleen in woorden. Die zit in de stilte ertussen. In de ademhaling die gelijk lijkt te gaan. In mensen die, ieder met hun eigen verhaal, voor een moment hetzelfde ritme delen.

Wij staken een kaarsje aan voor Anouk.

En terwijl de stemmen door het kerkje klonken, dacht ik: misschien zoeken we uiteindelijk allemaal hetzelfde.

Niet de antwoorden.
Maar een plek waar we ons even gedragen voelen.

Agnes

07/07/2026

Alles beweegt.

Kijk eens naar het graan.
Het beweegt mee met de wind. Niet omdat het moet. Maar omdat bewegen onderdeel is van leven.

Misschien geldt dat ook voor ons.

Ik geloof dat wij uit energie bestaan. Dat onze emoties, gedachten en ervaringen voortdurend in beweging zijn.

Na een ingrijpende gebeurtenis kan het voelen alsof alles stilstaat. Alsof het leven nooit meer hetzelfde wordt.

En misschien is dat ook zo.

Een gebeurtenis kan een litteken achterlaten. Soms verandert een gebeurtenis je voorgoed.
En dat mag. Want ook dát is leven.

Agnes

20/06/2026

"Er is een overlijden… en nu komt een heel familiesysteem in beweging.”

Dat is iets wat ik in mijn werk als uitvaartbegeleider steeds opnieuw zie, en misschien is dat wel één van de meest bijzondere lagen van afscheid.

Hoeveel mensen er ook in een zaal zitten, of betrokken zijn bij het moment van afscheid — ze hebben allemaal hun eigen verhaal met de overledene. Dat vind ik altijd bijzonder om te beseffen. We nemen namelijk niet alleen afscheid van dezelfde persoon; we nemen afscheid van onze eigen relatie met die persoon.

Een vrouw overlijdt. Voor haar partner verliest het leven een grote liefde. Haar kinderen nemen afscheid van hun moeder. Haar ouders van hun dochter. Haar broer van zijn zus. Haar kleinkinderen van oma. Voor de buurvrouw was zij misschien degene die altijd even zwaaide, en voor een vriendin de persoon bij wie ze alles kwijt kon.
Het is één mens, en toch draagt iedereen een ander stukje van die persoon met zich mee.

En precies daarom verloopt een afscheid nooit voor iedereen hetzelfde.

Waar de één behoefte heeft om te praten, wordt de ander stil. Waar de één wil regelen en grip zoekt, trekt de ander zich juist terug. De één voelt vooral intens verdriet, terwijl een ander misschien ook rust, opluchting of verwarring ervaart. Alles kan er tegelijkertijd zijn. En alles mag er zijn.

Juist in die kwetsbare dagen gebeurt er vaak veel meer dan van buitenaf zichtbaar is. Oude patronen binnen families kunnen voelbaar worden.
Verhoudingen verschuiven. Onuitgesproken gevoelens komen soms ineens boven. Liefde wordt zichtbaar, maar soms ook oude pijn.

Een afscheid gaat daarom vaak over veel meer dan alleen het moment zelf. Het gaat ook over alles wat tussen mensen leeft, wat gevoeld wordt en wat in beweging komt wanneer één persoon wegvalt.

Omdat de dood een gebeurtenis is in ons leven, vraagt het van ieder mens iets anders in hoe daarmee om te gaan.

Agnes | Uitvaartondernemer

13/06/2026

De dochters van een oudere vrouw vertelden mij iets over hun moeder, in haar laatste levensfase. Een uitspraak die mij is bijgebleven.

Hun moeder had gezegd:
“Wat ben ik blij dat mij deze tijd nog gegeven is.” Ze vertelden ook dat artsen haar vaak hadden gevraagd: “Kun je je pijn een cijfer geven?”

Maar haar reactie was: “Tja… wat is pijn?”

En later zei ze iets wat diepe indruk op mij maakte: “Nu weet ik wat pijn en lijden is.”
Die woorden bleven bij mij.

Ik heb zelf namelijk vaak nagedacht over de dood.
Wanneer is het leven klaar?
Wanneer is het genoeg geweest?

Als ik eerlijk ben, ben ik bang voor de dood.
Of misschien beter gezegd… bang om het leven los te laten.

Want ik vind het leven mooi.
Ondanks verdriet. Ondanks verlies. Ondanks alles wat pijn doet. Het leven heeft zoveel kleur.
Zoveel gevoel. Zoveel kleine momenten die ik niet wil missen.

Dus hoe weet je dan wanneer het klaar is?
Wanneer verdwijnt de drang om vast te houden?
Wanneer wordt het bewustzijn minder?
Wanneer laat het leven jou los — of laat jij het leven los?

Door de woorden van deze wijze oude vrouw leerde ik iets belangrijks.
Misschien hoeven wij die vraag niet altijd zelf te beantwoorden. Misschien vertelt het lichaam het ons.

Zolang er nog verlangen is, verwondering, verbinding en betekenis, wil een mens vaak leven.

Maar wanneer pijn overgaat in werkelijk lijden…
Wanneer het bestaan alleen nog zwaar voelt…
Wanneer iedere ademhaling moeite kost…
Wanneer het lichaam op is…
Dan lijkt er soms iets te verschuiven.

Alsof het leven zelf zachtjes zegt:
Het is goed geweest. Je mag loslaten.

Niet omdat iemand dood wil.
Maar omdat het lijden groter is geworden dan de angst voor de dood.

Misschien is dat ook een vorm van wijsheid.
Dat er een moment kan komen waarop sterven niet tegenover leven staat.

Maar er simpelweg onderdeel van wordt.

Agnes | Uitvaartondernemer

10/06/2026

Vanmiddag liep ik terug van de begraafplaats naar het ontvangsthuis.

Alleen.

De zon scheen tussen de bomen door. Het zachte geruis van de bladeren. Vogels op de achtergrond. De rust van de natuur om mij heen. Iets wat ik altijd fijn vind...en terwijl ik liep, dacht ik na.

Waarom doen we een afscheid eigenlijk zoals we het altijd doen?
Wat is logisch? Wat voelt prettig? Wat is handig? Wat past bij deze familie?

Vandaag koos een familie ervoor om eerst te begraven. Daarna volgde het samenzijn. De herinneringen. De verhalen. Het delen van het leven dat geleefd was...en ineens voelde dat heel natuurlijk.

Want wanneer wordt iemand een herinnering?
Wanneer verandert is in was?

Bij veel afscheiden halen we herinneringen op terwijl de kist nog aanwezig is. Terwijl iemand, hoe vreemd dat misschien ook klinkt, nog onderdeel lijkt van het moment.

Maar hoe is het als je eerst samen naar het graf loopt? Als je eerst de laatste handelingen verricht? De kist laat dalen. Een bloem neerlegt. Een hand op het hout legt. Een schepje zand. Een laatste blik...en pas daarna samenkomt.

Om te praten.
Over vroeger. Over mooie momenten. Over wat iemand betekende. Over de sporen die iemand achterlaat in het leven van anderen.

Misschien ontstaat er dan ruimte voor een andere vorm van spreken.

Niet over, wie iemand is.

Maar over, wie iemand was.

Niet beter. Niet slechter.

Gewoon...was.

Agnes | Uitvaartondernemer

03/06/2026

Verwondering
Waar leg je een bloem neer als iemand is gecremeerd?

Voor volwassenen lijkt dat misschien een praktische vraag.
Voor kinderen is dat vaak iets heel anders.
Zij zoeken niet naar een antwoord. Ze zoeken naar verbinding. Een plek waar hun liefde naartoe kan. Een plek waar hun gemis even mag landen.

Toen hun kleine vriend was gecremeerd, stonden zij hier stil voor deze herinneringsboom. Kijkend. Denkend. Misschien zoekend.

Want als er geen graf is, waar ga je dan naartoe? Waar laat je je bloem? Waar breng je je knuffel? Waar zeg je nog even gedag?

Kinderen stellen soms de mooiste en de moeilijkste vragen.
En misschien hoeven we niet altijd een antwoord te geven. Misschien is samen stilstaan soms genoeg.

Een bloem. Een herinnering. Een naam in je hart.
Met de wetenschap dat liefde niet verdwijnt wanneer iemand niet meer zichtbaar is.

Want uiteindelijk zoeken kinderen geen plek voor de dood. Ze zoeken een plek voor de liefde die altijd blijft. Ons leven lang.

Agnes | Uitvaartondernemer

11/05/2026

Wie zegt hoe het leven loopt...

Een tijdje geleden werd ik gebeld door een mevrouw die meer wilde weten over uitvaart en afscheid. Niet omdat ze ziek was. Niet omdat het einde dichtbij voelde. Ze stond volop in het leven. Maar ze wilde simpelweg meer weten over wat er eigenlijk mogelijk is.

Lees mijn blog volledig op mijn website:
https://agnesboer.nl/wie-zegt-hoe-het-leven-loopt/

Agnes | Persoonlijke uitvaartbegeleiding

08/05/2026

Het zijn maar een paar minuten.

Het lopen naar het graf.
De kist die op zijn plek wordt gezet.
Het spreken.
Het dalen.
De stilte daarna.
..En toch lijkt in dat korte moment soms een heel leven voorbij te gaan.

Gedachten schieten voorbij.
Herinneringen raken elkaar.
Gevoelens lopen door elkaar heen.
De één kijkt voortdurend naar de kist.
De ander durft juist niet te kijken.

Sommigen voelen verdriet.
Anderen rust. Opluchting. Ongeloof. Of alles tegelijk.

Er zijn mensen die iets willen doen.
Een bloem neerleggen.
Een handvol zand.
Nog één aanraking.
En er zijn mensen die alleen maar kunnen staan en ademen.

Soms worden er nog woorden gesproken.
Zacht. Breekbaar.
Of juist helemaal uit het hart.

En misschien is dat wel wat afscheid zo bijzonder maakt.
Ieder mens kende diegene op een andere manier. Vanuit zijn eigen leven.
Met eigen herinneringen, gesprekken, liefde en gemis.

Daardoor neemt niemand hetzelfde afscheid.

Misschien gebeurt daar wel het meest.
In die paar minuten tussen vasthouden en loslaten.

Agnes | Uitvaartondernemer

28/04/2026

Niet iedere uitvaart is stil.
En mogen er nog onuitgesproken woorden vallen.

Soms staat de muziek aan.
Wordt er gelachen.
En ontmoeten mensen elkaar zoals ze dat bij leven ook deden. Dit keer in een café.

Bij dit afscheid stond er een tafel.
Met kaartjes en pennen.

De vraag was simpel:
Schrijf wat je nog had willen zeggen.

Geen mooie zinnen.
Geen verplichting.
Gewoon… wat er nog leeft.

Al die briefjes zijn meegegaan in zijn kist.
Niemand leest ze.
Maar alles is gezegd.

Wat zou jij nog willen zeggen?

Agnes | persoonlijke uitvaartbegeleiding

Adres

Rheezerveen
7797HH

Telefoon

0652324020

Website

http://www.agnesboer.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Agnes Boer - Vormgeven afscheid nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Agnes Boer - Vormgeven afscheid:

Wilt u dat uw praktijk hét hoogst genoteerde Kliniek in Rheezerveen wordt?