28/10/2026
Het voelt zó fijn als het leven af en toe weer even JA! tegen je zegt.
Vanmorgen mocht ik weer zo’n kado ontvangen.
Van mijn zoon, mijn hond en de natuur.
Ik stapte niet fijn uit bed.
Er sluimert al 3 dagen een opkomend griepje, ik had een beroerd slechte nacht en mijn lichaam zoog zich als een zuignap vast in mijn lekkere warme zachte bed.
Maar… Duty calls… Het kind MOET naar school gebracht worden dus ik MOET uit bed.
Het enige wat ik op dit moment
“mag MOETEN”
is voor mezelf zorgen zodat ik voor mijn kind kan zorgen, dus dit MOETEN mag van de mensen om me heen die er verstand 🧠 van lijken te hebben (en waar ik mezelf ook voorzichtig steeds meer aan over durf te geven).
Eenmaal aangekleed beneden, jas en schoenen aan klaar voor vertrek lag daar de hond in de gang met een grote verdrietige blik.
Mijn zoon zei dat ze vast verdrietig is omdat ze mee wil, dus hup hond aan de lijn en mee de auto in.
“Waarom haal ik me deze extra drukte op zo’n ochtend als deze op mijn hals” vroeg ik mezelf onderweg naar de auto nog af, maar het mondde uit in een kind wat blij en groeiend van trots zijn hard kwispelende hond aan zijn vriendjes en de juf kon laten zien en mijn glimlach werd alsmaar groter van de aanblik van die 2 vrolijke lichtbrengers op mijn donkere ochtend.
Achter school ligt een natuurgebied wat mij op de terugweg aankeek met haar pracht en praal van mist over de weilanden en het zonlicht door de gekleurde herfstblaadjes van de bomen.
En waar ik mezelf een half uur eerder nog had voorgenomen om terug in bed te kruipen besloot ik dat prachtige landschap in te stappen.
Ik wandelde er een ruim half uur doorheen, samen met die kwispelende hond die mij om de paar meter met haar brede hondensmile aankeek.
En daar voelde ik het weer.
Midden in de natuur, omgeven door een schilderij van mistige weilanden, het gouden ochtendzonlicht door de prachtig gekleurde herfstblaadjes aan de bomen en de mooiste vogelgeluiden om me heen.
Het leven zegt JA! tegen mij ☀️
