Praktijkik

19/08/2026

02/08/2026

//EETANGST

Gisteren liep ik een rondje door Sirmione en zag ik je.

Tenminste, ik weet niet wie je bent en ik ken jouw verhaal niet. Misschien vergis ik me wel. Maar iets aan jou bracht me direct terug naar de vakanties waarin anorexia mijn leven bepaalde.

Niet eens omdat je zo dun was. Het waren vooral de kleine hapjes van je ijsje. De manier waarop je at. De spanning die ik dacht te herkennen. Toen onze blikken elkaar kruisten, gaf ik je een knipoog. Jij glimlachte voorzichtig terug. Heel even voelde het alsof je wist: zij ziet me.

Vakantie is voor de meeste mensen een tijd van vrijheid. Uit eten wanneer je daar zin in hebt, een ijsje halen op een warme avond, genieten zonder al te veel na te denken.

Voor iemand met eetangst kan juist die vrijheid ongelooflijk veel spanning geven.

Ik weet nog hoe ik vroeger op vakantie vooral bezig was met controle. Hoe laat eten we? Wat staat er op de kaart? Hoe groot zal de portie zijn? Ik kon mijn eten niet wegen, mijn vaste ritme viel weg en iedereen leek ontspannen te genieten, terwijl er in mijn hoofd een strijd gaande was die niemand zag.

Pas veel later begreep ik dat die angst nooit echt over dat ijsje ging. Of over die maaltijd. Of over een dag wat minder bewegen.

De eetstoornis gebruikt eten als oplossing voor iets wat veel dieper ligt. Het is een copingmechanisme dat je probeert weg te houden bij gevoelens die op dat moment misschien nog te pijnlijk of te spannend zijn om aan te kijken.

Daarom wil ik vandaag iets zeggen tegen iedereen die op vakantie is en worstelt.

Als jij met spanning je lepel in een ijsje steekt... Als uit eten gaan je meer energie kost dan een bergwandeling... Als je schuld voelt omdat je vandaag minder hebt bewogen...

Weet dan dat je niet zwak bent.

Je bent iets aan het doen wat voor jouw brein op dit moment ontzettend spannend is.

En iedere hap die je ondanks die angst neemt, is een stap richting vrijheid.

Misschien lees jij dit nooit.

Maar mocht je dat meisje uit Sirmione zijn, dan hoop ik dat je gisteren heel even voelde wat ik met die knipoog wilde zeggen.

Ik zie je.

En ik gun je zo dat er ooit een vakantie komt waarop je niet meer hoeft te overleven...

🩷

11/05/2026

HAPPY BIRTHDAY!

Weet je wat ik deze week het meeste heb gemist?
Het appje van mijn broer met de vraag: “Wie regelt dit jaar de taart voor mama haar verjaardag?”

Elk jaar kwam er een slagroomtaart met een gekke of juist hele mooie foto van mama erop. Om uit te delen in het verzorgingstehuis.

Maar dit jaar bleef het stil.
Geen appje. Geen taart. Geen overleg.

En ineens voelde ik pas echt dat ze er niet meer is.

Mama zou vandaag 77 jaar zijn geworden.
En ergens tussen het gemis en de herinneringen door viel ineens iets op waar ik blijkbaar 46 jaar over heb gedaan om echt te zien.

Mama werd geboren op 11 mei.
Papa op 1 augustus.
Papa overleed op 11 januari.

En dat getal 1… dat loopt blijkbaar als een stille draad door mijn leven.

1 staat voor éénvoud.

En misschien is dat precies waar ik de laatste tijd zo mee bezig ben. Niet meer altijd zoeken naar méér, groter of beter, maar leren tevreden zijn met wat er is. Met de mooie dingen, maar ook met de klote dingen (ja, een beter woord heb ik niet hoor) die het leven soms gewoon op je pad komen

Eenvoud in keuzes.
Eenvoud in mijn dagen.
Eenvoud in mijn denken.
Eenvoud in de stress die ik mezelf opleg.
Eenvoud in wat echt belangrijk blijkt te zijn als alles wegvalt wat eigenlijk alleen maar ruis was.

En misschien is dat ook wel wat mama mij de laatste jaren zonder woorden heeft geleerd.

Want dementie is een rotziekte. Dat zal ik nooit romantiseren. Maar tegelijk zit er ook iets puurs in.

Mama maakte zich de laatste jaren niet meer druk over geld op de rekening. Niet over kleding. Niet over hoeveel mensen er op haar verjaardag kwamen. Niet over status, verwachtingen of moeten.

Ze leefde alleen nog maar in het hier en nu.

En hoe pijnlijk dat proces ook was, ergens zat daar ook een les in verstopt. Dat we als mensen soms zo ingewikkeld zijn geworden, terwijl het leven uiteindelijk draait om de kleinste dingen. Een hand vasthouden. Een stukje taart. Iemand die naast je zit. Rust in je hoofd. Aanwezig zijn in een moment.

Eén...........voud.

Misschien is dat wel het mooiste wat mama mij uiteindelijk heeft achtergelaten.

Mama, gefeliciteerd!

12/04/2026

Zo. Laptop open, na ruim tweeënhalve week.

En het voelt oprecht alsof ik een half jaar niet meer heb gewerkt, alsof mijn hoofd nog ergens op slippers loopt terwijl de wereld ondertussen alweer in hardloopschoenen staat en gewoon is doorgegaan.

Ik merk het aan alles. Even zoeken waar ik ook alweer moet beginnen, wat eerst komt, hoe alles ook alweer liep. Niet omdat ik het niet meer kan, maar omdat mijn systeem er echt even helemaal uit is geweest. En misschien is dat nog wel het meest bijzondere besef van vandaag.

Want terwijl ik eruit was, ging achter de schermen alles gewoon door. Het team dat keihard heeft gewerkt, processen die zijn blijven lopen, stappen die zijn gezet. En als ik daar nu zo naar kijk, voel ik vooral: wauw… dit hebben we dus gewoon gedaan, ook zonder dat ik er continu bovenop zat.

En dat besef raakt me, omdat het ergens ook laat zien dat je dus niet alles alleen hoeft te doen. Dat, zelfs als jij even stilvalt, er altijd iets of iemand is die het opvangt.

En misschien herken je dat. Dat hoeft niet alleen in werk, maar ook in eten, zorgen, sporten of wat dan ook.

Dat moment waarop je even de controle loslaat, of moet loslaten, en je hoofd meteen begint te schreeuwen dat je door moet, dat je het strak moet houden, dat je het anders “verpest”.

Dat stemmetje dat zegt:
wie ben jij zonder controle?

Ik kende hem de afgelopen maanden ook rondom werken, doorgaan, presteren. En ik ga je eerlijk zeggen: ik vond het verschrikkelijk om daar niet naar te luisteren. Want dan moest ik keihard het verdriet van het overlijden van mijn mama voelen....alles beter dan dat....dacht ik.

>>>Lees verder voor de rest:)

21/03/2026

//OP REIS MET DUBBEL GEVOEL

Ik zit op het vliegveld.
Ingecheckt. Alles is gedaan.
Alleen nog wachten tot we mogen boarden.

De koffers zijn weg.
De honden zijn thuis, maar er wordt voor ze gezorgd.
Mijn werk is overgedragen.
En mijn dochters… die hebben het samen opgepakt, zoals ze dat kunnen.

Als groot gezin.
De één die opvangt, de ander die bijspringt.
De kleinste die bij de oudste slaapt.

En ik zit hier… en denk: wauw. Echt.

Want hier hebben we weken naar uitgekeken.
Na een roerige tijd.
Gewoon even samen. Rust.

Onze honeymoon, die er eerder niet van kwam door mijn ongeluk en het overlijden van mama…
mogen we nu eindelijk gaan vieren.

En nu is het zover.

En toch voelt het ook wel gek.
En een beetje raar.
Vandaag vlieg ik met John naar de andere kant van de wereld.
Voor het eerst zó lang zonder de kinderen.

En het is niet dat het niet kan.
Alles klopt. Alles is geregeld.
Maar vanbinnen… gebeurt er van alles.

Sinds mama er niet meer is, voelt moeder zijn net weer anders.
Dieper. Kwetsbaarder. Intenser.
Alsof ik nog meer besef hoe bijzonder het is… en hoe snel het ook kan veranderen.

En precies dat is wat het is.
Dat wij hier zitten.
En zij daar zijn.
En ik niet meer rekening hoef te houden wie er deze weken op visite bij mijn lieve mama gaan.

Er zit ergens een stem die zachtjes vraagt:
mag dit wel?
Mag ik zó genieten, terwijl ik ook moeder ben? Moesten ze niet mee?
Mag ik echt even weg? Even aan mezelf denken?

En ik weet het antwoord.
Maar voelen en weten lopen niet altijd gelijk.

Dus ik zit hier. Met zin.Met spanning.
Met liefde die niet minder wordt door afstand, maar misschien wel groter.

Misschien is dit het wel.
Dat je ergens zó naar verlangt…
en dat het moment dat het er is, ook een beetje schuurt.

Omdat het ertoe doet. Kortom alles mag er zijn.

Wij gaan genieten.

En de kids denk ik ook🤣....

liefde

09/03/2026

//ALS JE NOOIT JA TEGEN JEZELF MAG ZEGGEN

Ze zei tegen mij:

"Ik mag pas rust nemen als alles af is."

Een succesvolle vrouw.
Goede baan.
Mooi huis.
Auto voor de deur.
Discipline waar veel mensen jaloers op zouden zijn.

Maar terwijl ze dat vertelde, keek ze me aan en zei:

"Ik heb eigenlijk geen leven meer."

Alles in haar leven had een voorwaarde.

Ik mag pas op vakantie als mijn boekhouding af is.
Ik mag pas uit eten als ik extra heb gesport.
Ik mag pas geld uitgeven als ik ’s avonds heb doorgewerkt.
Ik mag pas rust nemen als ik het heb verdiend.

Tussen alles wat ze zichzelf gaf…
zat een tegenprestatie.

Zelfs rust moest verdiend worden.

En ondertussen vocht ze al jaren tegen haar eetstoornis.
Ze wilde er vanaf. Echt.

Maar elke keer als ze probeerde los te laten, gebeurde er iets.

Angst.

Want als de controle wegvalt…
als het perfectionisme stopt…
als het trainen, het plannen, het presteren even stil wordt…

dan blijft er één vraag over:

Wie ben ik eigenlijk zonder dit alles?

Ze zei het heel eerlijk:

"Ik denk dat ik bang ben voor wie ik echt ben.
Omdat ik mijn hele leven heb geleefd naar wat er van mij verwacht werd. Of nou, dat dacht ik."

En dat is precies waarom een eetstoornis soms zo hardnekkig blijft.

Niet omdat iemand niet wil veranderen.

Maar omdat controle vaak een bescherming is.
Een manier om niet te hoeven voelen.
Niet te hoeven ontdekken wie je bent zonder alle regels.

Herstellen betekent dan niet alleen meer eten.

Het betekent ook iets veel groters:

Durven leven zonder dat je eerst toestemming hoeft te verdienen.

Rust nemen zonder dat je er iets tegenover zet.
Iets doen omdat je hart het wil.
Niet omdat je het hebt "verdiend".

En geloof me:

Dat is voor veel mensen het spannendste stuk van herstel.

Niet het eten.
Maar het jezelf ontmoeten.
En dan op wereldreis durven te gaan.

23/01/2026

//ROUW OP MIJN DAK

Wow. Dit voelt als rouw op mijn dak.

Ik lees mijn eigen bio hier op instagram:
"Heeft een mama met dementie."

Moet dat nu worden:
"Had een mama met dementie?"
Ik weet het niet.

Ik weet het eigenlijk sowieso niet
als ik mensen tegenkom en hoor:
“Na 12 jaar is er vast ook rust.”
“Het was voor haar ook zo geen leven.”
“Ze is nu bij je vader.”

Mag ik even zeggen dat het lief bedoeld is?
Echt.
Ik neem niemand iets kwalijk.

Want deze zinnen wonen ook in mijn hoofd.
Maar ze wonen niet in mijn hart.

Want als ik eerlijk ben…
dan zou ik haar nog zó graag een jaar duwen in die rolstoel.
Nog een jaar zorgen.
En mocht papa nog even willen wachten,
dan heel graag.
Ze was en is mijn mama.

Dementie.
Ik ben er nog niet klaar mee om erover te delen.
Ik ben ook nog niet klaar om over mama te praten.

Dat later.
Eerst mijn draai vinden.
Eerst rust.
Eerst… de bio.

Rouwen: ik vind het maar een ingewikkeld proces.

Maar weet: als de zon ondergaat, betekent het niet dat hij nooit meer schijnt. Het licht is alleen ergens anders....