17/08/2026
Als Chery-An (52) lacht, verschijnen er kuiltjes in haar wangen. Haar handen omklemmen een glas groene thee. ☀️ De zon schijnt door het raam van de Oranjerie, het restaurant bij verpleeghuis Oranjehof op Rotterdam-Zuid. Chery-An is een drukbezette vrouw, met werk als verpleegkundige, lifecoach én voorganger van een kerk. Toch maakt ze elke week tijd om haar moeder te bezoeken en voor haar te zorgen. “Ook al merkt ze het niet meer. Het blijft m’n moeder.” 🧡
Mevrouw Philipsen woont sinds november 2020 in verpleeghuis Oranjehof in Rotterdam-Zuid. Ze heeft al tien jaar Alzheimer, en inmiddels kan ze niet meer praten of herkennen. “Mijn moeder was altijd een vlotte vrouw,” vertelt Chery-An. “Ze was een echt mensen-mens: had praatjes voor tien, hielp altijd iedereen.” 🫴🏽
De band tussen moeder en dochter is sterk. “Ik had me geen betere moeder kunnen wensen.” Haar ogen vullen zich met tranen. “En nu mag ik er voor haar zijn. Dat is geen last, dat is een cadeau. 🎁 Ze leeft nog. Ik kan haar nog zien, haar hand vasthouden. Misschien herkent zij mij niet meer, maar ik herken haar nog. Tot op het laatste moment.”
Voor veel mensen is het moeilijk om een naaste te bezoeken die niet meer reageert of herkent. Chery-An ziet het anders. “Het is niet aan ons om te bepalen of een leven wel of niet volwaardig is. Voor God is iedereen belangrijk, ieder mens!” Ze pauzeert even en nipt van haar thee. “Ook al lijkt het soms alsof er niets meer aankomt, mensen met dementie voelen meer dan we denken. Een stem, een hand op hun arm, een glimlach: een klein gebaar kan een verschil maken.” 😊
Voor Chery-An is het dus niet meer dan logisch dat ze haar moeder blijft bezoeken, haar blijft omhelzen en liefde blijft geven. “Ze is een mens, van vlees en bloed. Ieder mens verdient liefde en aandacht, gezien worden. Niemand kan zonder!” Wat ze ervoor terug krijgt, doet er niet toe. “Daar gaat het niet om. Ze kan niets meer teruggeven. Ze kan alleen maar teruggeven dat ze er nog is.”
* Kort nadat Chery-An dit verhaal vertelde, is haar moeder overleden. Chery-An hoopt dat dit verhaal alsnog een eerbetoon en inspiratiebron mag zijn.
