Hospice de Bregthoeve

03/09/2026

Ik verblijf … Maria.

In oude formele correspondentie gingen de woorden ‘Ik verblijf’ vooraf aan de handtekening. In deze rubriek nemen wij u graag mee in bijzondere verhalen van mensen die binnen ons hospice verblijven en een laatste handtekening onder het leven hebben moeten zetten. Vandaag het verhaal van een bijzondere (hand-)tekening.….

Maria, fervent tekenares is aan het woord. “Het is onvermijdelijk dat wanneer je in een hospice belandt, je in gesprek gaat met jezelf. Of met de dood, want als je heel oud bent en je gaat dood dan is dat zo. Maar als je nu niet zo oud bent en je wilt nog niet dood, dan teken je tot je er bij neer valt. In mijn geval misschien niet letterlijk, maar ik blijf wel tekenen. Sterker nog ik haal er geld mee op voor de plek waar ik verblijf. Ik vraag geen bloemen aan mijn bezoek, want tja, met het warme weer heb ik er toch niks aan, het vergaat te snel.”
Maria, de tekenares, verblijft nu een aantal weken bij ons. Ze zit in de Berk, ons fijne huisje waar ze zo alle ruimte heeft voor haarzelf en voor haar tekenspullen. “Gedurende mijn verblijf hier veranderde mijn conditie nog weleens en zo dus ook mijn tekenplek. En ach, over die conditie gaan we het gewoon niet hebben. Ik wil leven! Gewoon alles eruit halen wat er nog in zit.”
Zoals een vrijwilliger al opmerkte over haar “Maria uit Oudorp, is dan wellicht al jaren ziek, maar het chagrijn krijgt geen vat op haar, ze ziet overal iets positiefs in.” Zo vertelde Maria dat ze jarenlang menig contact tussen de nieuwe bewoners in haar geliefde plekje in haar dorp regelde. Zoals met de door haar georganiseerde buurtbarbecue. Het was haar er vooral om te doen dat iemand zich (snel) thuis voelde in de buurt…
Zelfs haar ziekte wordt positief aangewend. Maria vertelt dat het ziekenhuis intussen druk bezig is om meer aandacht te geven en te hebben voor de glutenallergie waar ze mee kampt. Ze heeft gewedijverd voor meer aandacht. “Dit betekent voor mij natuurlijk geen verandering meer, maar wellicht voor de generaties na mij. Ik blijf zo lang als het mij gegeven is mij inzetten voor een ander. Ik geloof er namelijk in dat hetgeen je (weg)geeft uiteindelijk terugkrijgt van het universum. Onlangs reed ik met de ambulance naar het ziekenhuis. Dan vertelt de ambulancebroeder spontaan dat zijn kinderen glutenvrij moeten eten. Dan bekommer ik mij meteen om die man. Ik geef hem dan een voor mij waardevol contact, dat hij letterlijk brood op de plank kan brengen thuis.”
Maria blijkt niet alleen een bevlogen tekenares, maar is ook verhalenvertelster. Dat kent een historie. Eens was ze jarenlang taxi chauffeuse en hoorde, net als een kapper, allerlei verhalen. Zo vertelt ze van een dame die gehaast de taxi instapte, met enkel en alleen een jas aan. Ze was weggerend van het geweld thuis. Dan help je zo iemand natuurlijk en je rijdt met diegene naar de politie om te zorgen dat ze daar haar verhaal kan doen. “De meter had ik stopgezet en ik ben eerst maar eens gaan luisteren naar haar, voordat we verder reden.”

De Bregthoeve heeft een donatiebox. Deze wordt de laatste tijd extra gevuld omdat Maria haar werk verkoopt aan belangstellenden. Zo vraagt ze ons ook regelmatig wat we nog meer nodig hebben. In één van deze gesprekken komt de condoleancekaart van De Bregthoeve ter sprake. De kaart dateert nog van voor de verbouwing dus was een upgrade gewenst. Dat leek haar ook een goed ideee. Het oog van de tekenares suggereert meteen de tuin op te nemen op de kaart. ‘De tuin die zo mooi in bloei staat moet je er goed in laten uitkomen, en, ik betaal de upgrade.” Voor dit soort kleine dingen is een stichting als onze afhankelijk van donaties/giften of iets dergelijks, want niet alles kan begroot worden. Of Maria de vernieuwde kaart zelf nog te zien krijgt, is maar de vraag. Toch is het een bijzonder gebaar. En een zeer gewaardeerd gebaar van een bijzonder mens die in alle omstandigheden gewoon zichzelf wil zijn.

Eén ding staat vast intussen. Maria, je leeft voor De Bregthoeve voort in de tekeningen die je voor ons hebt gemaakt. Jouw creativiteit leeft door.
Het is mooi om te zien dat jouw denken je ook op de been houdt. Ook door je onbaatzuchtigheid voor de mensen om je heen. Je mooiste uitspraak is wel: “Het uitzicht om naar een hospice te gaan is niet rooskleurig, maar er is hier wel leven!“
De handtekening van Maria is een letterlijke, een tekening voor, en van, het kleurrijk leven!

27/08/2026

~Koekjes van eigen deeg~

Dieuwke, de vrouw van Marco, onze mede social-media schrijver.
Dieuwke, de vrijwilligster die alweer drie jaar bij ons werkt
Zij die al menig andere vrijwilliger mocht en wilde inwerken.
Zij bakte deze ricciarelli’s, samen met haar kleindochter en bedankte ons op deze manier.
Zij die masseert, luistert en graag de handen uit de mouwen steekt, de plantjes water geeft.
Zij die al drie jaar elke week soms meerdere keren klaar staat voor onze cliënten maar ook voor de verpleegkundigen, waar ze zo blijkt, heel graag mee samen werkt!

Op naar nog meer jaren en nog meer zelfgemaakte koekjes!

17/08/2026

~Net dat beetje extra ~
 
Koken voor cliënten in een hospice. Het kent zijn uitdagingen. De één eet vrijwel niets, de ander lust een flinke portie. Voorafgaand aan het koken wordt gevraagd wat de (di)eetwensen zijn. Heel vaak blijkt dat zaken gecombineerd kunnen worden. Of eigenlijk: moeten worden, want dat is nodig. Als alle 8 appartementen bezet zijn dan is het vrijwel onmogelijk om 8 verschillende maaltijden te bereiden. Als dan de boodschappen zijn gedaan, kan het koken beginnen. 
En onze kookvrijwilligers draaien hun hand er niet voor om net dat beetje extra te doen wat niet standaard is. Want of je nu zoutloos of bijvoorbeeld gluten vrij moet eten ivm allergie is het enorm belangrijk dat dit goed gebeurd. Dan blijkt maar weer dat onze kookvrijwilligers tot veel in staat zijn. Een glutenvrije maaltijd met zelfs een heerlijk dessert. Onze cliënten vonden het allemaal lekker en de dame met de allergie in bijzonder. Toch fijn als er zo mee gedacht wordt in de laatste levensfase.
Zonder gluten net dat beetje extra? Het kan.

07/08/2026

~ STAGE PLEK~
Ben jij vierdejaars student mbo of hbo verpleegkundige en zoek jij nog naar de ideale plek om stage te lopen komend schooljaar? Dan ben je in Schoorl aan het juiste adres. Tussen de duinen en het bos ligt een prachtig hospice met 8 appartementen! Hier mag je de tijd nemen voor de cliënt, je zelf verder ontwikkelen en leren tot een volwaardige verpleegkundige. We helpen je graag op weg naar je diploma. Affiniteit met palliatieve zorg en kennismakingsgesprek vooraf vragen wij van jou en we zien je graag binnenkort!

02/08/2026

~Leven toevoegen…~
 
Soms is er de ruimte in het hospice om net dat stapje extra te doen voor onze cliënten. Soms vraagt het weer ook om een uitje buiten de deuren van het hospice. En soms kan een cliënt daar intens van genieten. Neem nu afgelopen week.
De dag begint zonnig en vrijwilligster W***y is in gesprek met Nel. Als ze van de koffie genieten dartelen vlinders door de bloemrijke tuin. “Zullen we een ijsje gaan halen straks?” Nel kijkt op: “Kan dat?” Na een kort overleg met de verpleegkundige, gaat er een briefje op de voordeur.  We zijn over 2 uur terug.
Nena en W***y vertrekken richting het dorp met Nel in de rolstoel en een andere client, die ook oren had naar een ijsje.
Met een tussenstop bij de molen belanden ze op het terras. Het is opvallend dat zowel op de heen- als de terugweg bij elke hond die ze passeren contact tussen Nel en het kwispelende dier ontstaat. Alsof de viervoeters achteloos aanvoelen dat Nel jarenlang een hond, genaamd Koen heeft gehad.  
Enkele dagen later wacht haar een verrassing. Vrijwilliger René heeft expres die ochtend zijn hond Benji van huis meegenomen.  Benji heeft Nel de hele ochtend gezelschap gehouden.
Als motto van De Bregthoeve wordt heel vaak ‘Leven toevoegen aan dagen’ gebruikt. En soms, bij tijd en gelegenheid, is dat heel simpel in te vullen.  
*Toestemming van cliënten voor het plaatsen van de foto’s

30/07/2026

~Sponsor wandel tocht~

Onze sponsorwandel tocht staat voor de deur. Je moet er misschien nu niet aan denken met deze temperaturen maar er wordt al vooruit gekeken naar het najaars zonnetje en het samen zijn tijdens deze wandeling. De eerste donaties stromen al binnen, want onze vrijwilligers Dieuwke en Marco zijn al klaar gestoomd om het tot een succesvol evenement te maken. Desalniettemin is de route al gelopen door de organisatie, de sponsors benaderd en zijn we er klaar voor om er een geslaagde dag van te maken.

Op *zondag 4 oktober* komen wij in actie met elkaar!

*Hoe kun je ons helpen?*

~Loop gezellig mee! ~ We zouden het superleuk vinden. Alle info vind je op de bijgevoegde flyer. 🎒

~Sponsor deze actie ~ ; kun je of wil je niet meelopen? Dan kun je ons hospice steunen, zie info op flyer!

Samen hopen we op veel lopers en een mooi sponsorbedrag. Alvast ontzettend bedankt voor jullie support!

04/07/2026

~Vrijwillige warmte~ geschreven door Marco Meeuwisse
Afgelopen donderdagmiddag lopen we het terrein op van hospice de Bregthoeve voor een gezellig samenzijn. Lot, met barbecueschort schreeuwt het uit. ‘Jaaaa de eerste gasten!’ Een knuffel volgt. We (Dieuwke en ondergetekende) zijn te gast op de zomerbarbecue voor het hele team, zowel professionals als vrijwilligers. Als ik loslaat stel ik de obligate vraag aan Lot; ‘Als ik wat kan doen dan zeg je dat hé?’ 
Daarna druppelen langzamerhand andere vrijwilligers en het verpleegkundig personeel binnen. Uiteraard hebben sommige daarvan nog ‘dienst’ want, tja, het werk gaat door.
Na een uur is iedereen wel zo ongeveer binnen. Voor mij, als ‘vrijwilliger – op – afstand’(schrijven doe je veelal thuis), is het feest. De mensen waar je over hoorde of schreef kun je nu eens in het echt ontmoeten. Dat is sowieso een dingetje. Vrijwilliger zijn bij hospice de Bregthoeve betekent dat je heel vaak individueel (wel samen met de verpleegkundigen) je dienst draait. Dan ontmoet je, als vanzelfsprekend, minder snel een andere vrijwilliger. Desondanks de maandelijks vrijwilligers bijeenkomsten, want deze gaan toch veelal over het ‘werk’. Nu is de sfeer anders en gaan de gesprekken over andere zaken. In mijn geval: je leert de andere zijde van de mens achter de vrijwilliger of verpleegkundige eens kennen.   
Intussen is Lot druk doende met het vlees en zijn er heerlijke salades gemaakt door Tineke, onze fantastische kookvrijwilligster. Het is allemaal lekker en we komen werkelijk niets te kort. De Hollandse zomer houdt het aangenaam.Als zo rond zes uur de bbq ten einde komt met een heerlijke fruitsalade en ijs en de eerste mensen weer vertrekken schiet vrijwel iedereen in de hulpstand. Tja, vrijwilliger zijn zit nu eenmaal in je of niet. Zo wordt een topmiddag in stijl afgesloten en is alles in no-time aan kant. Op het terras voor de keuken volgt nog een rondje koffie, in de avondzon. Als ik om mij heen kijk, zie ik persoonlijk in waarom ik graag bij De Bregthoeve vrijwilliger ben.Gelijkgezinde mensen die de beste zorg aan elkaar en anderen bieden. Zonder vragen, zonder wanklank.Gemoedelijke warmte. Niet alleen door de zon.

16/06/2026

16/06/2026

~OPEN HUIS! ~

Maak kennis met ons op donderdag 25 juni tussen 18:00-20:00 uur
Vrijwilligers en professionals zorgen samen 24/7
met toewijding, warm en liefdevol, voor mensen
in de laatste fase van hun leven. Wij zijn er voor
hospice zorg én palliatieve respijtzorg

04/06/2026

Binnenkort is ons open huis weer, misschien eens leuk om een vrijwilliger te spreken die ook via een open huis dag bij ons binnenstapte.
Hey, W***y, fijn dat je er bent. Vertel eens hoe jij hier binnen kwam en hoe je het vrijwilligerswerk nu ervaart.
“Ik ben in november 2025 op een open huis dag voor het eerst binnen komen kijken.
Hoe kwam je erbij om bij het open huis te komen kijken?
"Ik woon hier vlakbij en fietste hier regelmatig voorbij en dacht ik moet daar een keer binnen gaan kijken. Toen de aankondiging van open huis in het lokale krantje stond dacht ik nu ga ik binnenkijken. Mijn moeder overleed in juni 2025 in een ander hospice, wat ik daar toen zag was dat dit werk heel waardevol is."

Na die kennismaking bij het open huis ben je meteen begonnen?

"Het sprak mij heel erg aan, ik heb gezegd dat ik het wilde doen, maar dat ik erg twijfelde of ik écht wel de zorg in wilde. Gelukkig waren er toen meteen een aantal cursus dagen waar ik aan mee kon doen. Een fysieke training en de tweede was een tweedaagse cursus van de VPTZ. Dat vond ik heel erg fijn, omdat ik toen én wat meer vrijwilligers leerde kennen én de sfeer heel goed kon proeven en daardoor ook direct het idee had ‘hier wil ik bij horen’. En ik kan niet helemaal uitleggen waarom, maar het voelt gewoon héél prettig. De sfeer voelt prettig. Eigenlijk vind ik dat al als je de voordeur binnenstapt, dan stap je in een warme omgeving binnen. Alle vooroordelen die je hebt over van: Oh, er hangt vast een droevige sfeer of er hangt iets drukkends, die zijn dan weg. Dus na die cursus heb ik gezegd; ja, Ik wil het echt wel gaan doen, maar omdat ik totaal geen zorgachtergrond heb, heb ik wel gevraagd om een aantal keren vaker mee te mogen lopen dan gebruikelijke 3 keer."

En na die iets meer 3 keer meelopen. Wat maakte dat je toch het aandurfde, ondanks je niet-zorg achtergrond?

De cliënten hebben daarvoor gezorgd. Er waren op dat moment twee cliënten die nog redelijk goed waren en daardoor ook wel wat kleine aanwijzingen aan mij konden geven. Een cliënt kwam zelf uit de zorg. Daar heb ik heel veel van geleerd. Die zei ook of ik het goed deed of niet, dus dat maakte mij zekerder. En ook de zekerheid dat de verpleegkundigen aanwezig zijn, dus dat je niet echt de verantwoordelijkheid hebt voor dat stukje zorg. Dat maakt wel dat het gewoon werkte bij mij. Omdat dan blijkt dat je heel veel wél kunt, terwijl je dat nog nooit gedaan hebt. Want eigenlijk is het, dat wat je in de dagelijkse verzorging bij jezelf doet, je nu bij een ander doet. En dat is heel simpel. Mijn motto is ook altijd. Wat u wilt dat u niet geschiedt, doe dat ook een ander niet.

Wat ik ook merk is dat het heel prettig is om de verpleegkundigen te assisteren. Eenieder geeft gewoon heel duidelijk aan wat er nodig is, daar leer ik dan ook weer heel veel van. Want, dan zie ik hoe jullie iemand verschuiven in een bed, of hoe jullie een bed verschonen."

Is er nog iets wat je moeilijk vindt nu nog bijna half jaar hier te zijn?

"Als ik iets moeilijk vind dan vraag ik het gewoon en kom ik er wel uit. Soms zijn het hele praktische dingen waar je tegen je aan loopt. Ik zal beslist nog wel tegen moeilijke dingen aanlopen, maar ook het emotionele stuk. Ik denk dat heel prettig is dat je mensen iedere keer kort meemaakt en dan ga je weer weg, waardoor je geen zware emotionele belasting hebt."

En als je dan hier terugkomt, zeg zo’n anderhalve week later, praat je dan nog wel eens over de mensen die daarvoor lagen?

"Wel in een praatje met het personeel in de teampost. En ik merk dat ik ook snel even naar het communicatieschriftje loop om te kijken wie er in de tijd dat ik er niet geweest ben, overleden is. Gevoelsmatig kan ik daar gewoon goed mee omgaan. En ook dat is in het begin spannend, van; Hoe ga je dat vinden? Ik heb nu een paar keer zo'n uitgeleide meegemaakt en ik vind dat heel respectvol hoe dat gaat, zelfs heel mooi om te zien.
Ik ben er om een stukje aandacht aan die mensen te geven en ik merk ook dat dat heel fijn is om te doen.
Dank je wel W***y voor je inzet, we hopen dat je nog lang aan ons hospice verbonden bent.