POLKS

POLKS Praktijk voor Onvoldoende verklaarde Lichamelijke Klachten Sittard

05/06/2026

Kattebelletjes 174 Communicatie -05-06-2026

Onlangs was ik op bezoek bij een vriendin en kwam het gesprek op haar tuin. Zij vertelde dat zij en haar man toch vooral houden van een beetje verwilderde tuin. Dat ze het leuk vinden om het onkruid wat er groeit ook een beetje te laten staan. En dat er eigenlijk van alles staat wat er min of meer per ongeluk in terecht is gekomen. Als ze bijvoorbeeld een plant in een pot cadeau kreeg voor binnen, bedacht ze dat het de moeite waard was om uit te proberen of hij het misschien ook in de tuin zou gaan doen. En zo waren er ook diverse planten in de tuin terecht gekomen waar herinneringen aan zaten.
Ik voelde meteen een heleboel herkenning. Ik kan eveneens enorm van mijn tuin genieten en hij ziet er ook niet zo heel keurig uit. En ik kan zomaar, als er ergens in de goot per ongeluk een klaproos is gegroeid, pogingen doen om hem in mijn tuin een tweede leven te geven. Ik heb bijvoorbeeld allerlei attributen om vogelvoer in te doen met herinneringen aan mensen van wie ik ze gekregen heb.

Zo'n soort gesprek geeft meteen verbinding. Bij psychodrama, een opleiding die ik in het verleden gedaan heb noemden we dat herkennen, erkennen, liefhebben.
Je herkent dus iets bij de ander, je geeft hem daarmee een stukje erkenning en je komt een stukje dichter bij elkaar.
Daar had het dan vaak te maken met een stukje nood van de ander dat lichter kon worden door het te delen en wat begrip te ervaren.

Het valt me steeds meer op hoe belangrijk een goed gesprek is maar tegelijk hoe moeilijk dat soms ook is. Je kan zomaar zelf op de praatstoel zitten en maar doorgaan. En de ander die zijn verhaal ook wel kwijt wil, voelt geen ruimte om iets te delen en voelt zich ook niet gehoord.
Een signaal kan dan zijn als de ander wegkijkt of begint te schuifelen of begint te gapen. Kennis van dit soort reacties noemen we metacommunicatie. Een hele kunst natuurlijk om het in de gaten te hebben. Maar wel belangrijk.

Onlangs las ik nog eens dat babies in de omgang met de ouders gaan leren hun eigen emoties te herkennen. Mama weerspiegelt het gezichtje van het kind. Als het blij is lacht mama ook. En als het angstig of verdrietig is zal de moeder daar ook op reageren met haar houding en haar gezichtsuitdrukking.
En of de communicatie dus belangrijk is. Dat we dus zelfs vanaf het prilste begin onszelf leren kennen dankzij de relatie met de ander.

05/05/2026

Kattebelletjes 173 Aanraking 14-04-2026

Als er bij onze kinderen weer een kleintje in aantocht was, werd ik daar elke keer blij door verrast. Allereerst natuurlijk vanwege het jonge geluk van het betreffende gezin. Maar ook door de vreugde om weer te kunnen genieten van zo'n heerlijk zacht babietje. Het is volkomen vanzelfsprekend om een klein kindje vast te houden, aan te raken, te kussen en te knuffelen. Allebei word je daar blij van, de volwassene en het kind.

Ik vind het dan ook niet te verbazen dat in de coronatijd het woord “huidhonger” in zwang kwam. En degene die beweerde dat de anderhalve meter afstand altijd zou blijven bestaan, heb ik toen voor gek verklaard. Aanraking is een levensbehoefte. Via de huid is er een directe verbinding tussen de een en de ander, die een uitdrukking is van emotionele verbondenheid met elkaar.

Tegelijk beschermt de huid ons tegen de buitenwereld. Als je per ongeluk een vreemde aanraakt word je acuut ongemakkelijk.
Ik las ooit het boek “verboden toegang” over grenzen.
Daar werd als voorbeeld beschreven, hoe je in een lift staat. Ben je met 20 mensen dan is het normaal dat je tegen elkaar aan staat. Maar zijn er twee vreemden samen in de lift, dan is dat echt niet de bedoeling. Stel je voor.
Kortom aanraking is een uiting van verbinding en intimiteit.

03/03/2026

Kattebelletjes 172 Ademhalen en adem krijgen 03-03-2026

Al jaren ga ik elke maandagmorgen trouw naar mijn uurtje Pilatesles. We liggen daar dan met zijn allen op een m***e oefeningen te doen. Als je daar als buitenstaander binnenkomt lijkt het waarschijnlijk of je een gezucht en gesteun hoort van jewelste. Je zou zomaar medelijden krijgen met al die mensen. Maar niets is minder waar. Een van de grondprincipes van Pilates is de ademhaling. En dat krijgen we dus tot in de puntjes geleerd. Inademen door de neus, borstkas uitzetten en uitademen door de mond en daarbij de navel in en op. En uitademen met een H. Het helpt om op het juiste moment kracht te zetten bij de oefeningen. De rustige ademhaling leidt ook tot ontspanning. Meerdere positieve resultaten in een keer dus.

Je staat er niet zo bij stil wat een goede ademhaling ons allemaal oplevert.
Bij de zwangerschapsgymnastiek leer je bijvoorbeeld te puffen. Als je een wee krijgt en je mag niet persen omdat er nog geen volledige ontsluiting is kun je hem opvangen met puffen, korte ritmische uitademingen, eventueel met een zacht geluidje.

Ook bij stress bent kan het erg helpen om je op de ademhaling te concentreren. Ik vertelde iemand dat 7 ademhalingen per minuut goed te doen zijn. Ze kon het zich niet voorstellen maar het lukt toch echt. Het leidt tot ontspanning als tegenhanger van hyperventilatie, teveel ademen bij stress waardoor je allerlei klachten krijgt als bijvoorbeeld hartkloppingen, benauwdheid en krampen .

Het mooiste zag ik tenslotte bij Maestro, de dirigeerwedstrijd op tv door leken die een orkest leerden dirigeren.
De dirigent ademt in samen met alle orkestleden en creëert zo een optimale samenwerking om prachtige muziek te maken.
Wat we dus vanaf de geboorte vanzelf doen is een geschenk dat ons op allerlei manieren kan dienen.

20/01/2026

Kattebelletjes 171 16-01-2026

Goed genoeg.

Een pubermeisje van 13 zei eens: Ik vind mezelf lelijk. “ Ach”:zei haar moeder: “Dat vinden alle vrouwen .”
Inderdaad kunnen we aardig kritisch op onszelf zijn.
Iemand maakte eens een opmerking over een kledingstuk dat ik aan had. De kleur zou me niet staan. Ik keek het nog eens goed en was het er niet mee eens. Het was een van mijn favoriete kledingstukken. Toch betrap ik me erop dat ik het sindsdien niet meer aantrek.

Het omgekeerde gebeurt ook. Ik was vroeger niet zo goed in opstellen maken. Mijn cijfers waren of onvoldoende of net voldoende. Toen gebeurde het dat een docent een keer een positieve opmerking onder een opstel schreef. Dat werkte op de een of andere manier. Daarna waren mijn opstellen veel beter.

Misschien ben ik de enige, maar ik kan niet langs een spiegel lopen zonder er even in te kijken. En als er foto's genomen zijn van onze familie of zo, zoek ik eerst mezelf op. En uiteraard ben ik dan niet tevreden. Maar aan dat pubermeisje te horen ben ik niet de enige.

Maar als je er goed over nadenkt is het onzin dat je welbevinden zou afhangen van wat anderen van je vinden. Niemand heeft de wijsheid in pacht.
Ik herinner me ook nog een verhaal van een meisje dat haar hele middelbare school carrière in een rok naar school ging terwijl de andere meisjes allemaal lange broeken droegen. Maar dit was in haar dorp de gewoonte, dus daar hield ze zich aan.
Een katholieke priester die al overleden is, Henri Nouwen, zei hij het ongeveer zo:
Het gaat niet om wat je doet
Het gaat niet om wat je hebt
Het gaat niet om wat ze van je zeggen
Het gaat om de verbinding, genegenheid, betrokkenheid bij elkaar.

19/11/2025

Kattebelletje 169 Perspectief 13-10-2025

Toen ik pas afgestudeerd was als arts ging ik werken in de psychiatrie. Het werd een psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis. Ik was natuurlijk nog zo groen als gras en nog helemaal gewend aan mijn leven als student. Dus wat deed ik? Gezellig op mijn oude omafiets naar mijn werk. Verpleegkundigen op de afdeling, die wel een beetje opkeken tegen de 'dokters', vonden dat toch wel een beetje raar. En niets vermoedend als ik was, kreeg ik met sinterklaas een fietsje als surprise en een heel lang gedicht over de dokter met de fiets.

Later ging ik lesgeven aan een HOBV, een verpleegkundigenopleiding. En als collega's had ik verpleegkundigen, psychologen, gymnastiekdocenten en zo meer.
Op een zeker moment verving ik op een consultatiebureau als bureauarts voor babies. Er stapte een collega binnen, een psychologe met haar zoontje en meteen veranderde de verhouding tussen ons. Zij was de moeder van de patiënt en ze luisterde vol ontzag naar de adviezen die ik haar gaf.

Het hangt er blijkbaar maar net vanaf in welke situatie je iemand tegenkomt, hoe je tegen hem aankijkt.
Er was ook eens een psychiater Kuiper, een hele leuke man, die zelf opgenomen werd met een psychiatrisch ziektebeeld. Hij vertelde niets over zijn achtergrond en werd dikke vrienden met een mevrouw, die ongeschoold werk had gedaan. Zij heeft hem met haar vriendelijkheid en wijsheid enorm geholpen. Toen ze erachter kwam wat zijn beroep was schrok ze enorm. Eigenlijk onzin natuurlijk.

Maar zo werkt het blijkbaar in ons hoofd. Ik moest ook lachen toen ik onlangs een verhaal van artsen hoorde die een experiment hadden gedaan. Ze probeerden medicijnen op zichzelf uit. Een plastablet en een betablokker die het hart rustiger maakt.
Door de plastablet moest de betreffende dokter de hele morgen naar de wc rennen en door de betablokker voelde een trap ineens aan als de Mount Everest.
Het hielp hem om zich meer te verplaatsen in zijn patiënten.
Het maakt dus blijkbaar nogal wat uit van welke kant je de zaken bekijkt.

19/11/2025

Kattebel 170 Grenzen 19-11-2025

Misschien is dat wel herkenbaar, maar ik ben nogal eens in een situatie terechtgekomen, dat ik dacht: “Hoe heb ik dit nu weer voor elkaar gekregen?”
Ooit vond ik het nodig om mijn reanimatiediploma te halen, omdat ik medicijnen studeerde. Het leek me noodzakelijk dat een dokter minstens kon reanimeren. Dat gebeurde ook, maar voor ik het goed en wel in de gaten had was ik zelf een reanimatiecursus aan het geven. Hij liep ook nog best wel redelijk. Maar op een gegeven moment dacht ik toch bij mezelf: “Is dit nu iets dat echt bij me past?”
Het antwoord was:Nee. Jammer van de tijd en energie natuurlijk, maar goed, weer een les geleerd. Ik had me eigenlijk door mijn docent laten verleiden om zelf ook les te gaan geven. Ik ben meer iemand van de lange contacten en niet van de acute situaties. Dus daar ben ik veel meer op mijn plek.

Zo kun je je ook laten verleiden de ander maar zijn zin te geven omdat je hem een plezier wil doen en eigenlijk ook omdat je aardig gevonden wil worden.
Kleine kinderen kunnen daar aardig misbruik van maken. Hun goed recht natuurlijk.
Ik hoorde op tv eens een meisje van vier tegen een ander klein meisje zeggen: “Als je je zin niet krijgt moet je gewoon blijven huilen net zolang tot je toch je zin krijgt! Daar zat wat in natuurlijk. Je moet als ouders stevig in je schoenen staan om voet bij stuk te houden.
Tegelijk weet je ook dat je een beetje gemanipuleerd wordt. En dat voelt niet fijn. Dat kan tussen volwassenen nog veel moeilijker voelen.

Maar je weet ook dat je het kind niet dient door hem zijn zin te geven. Hij moet ook nee leren accepteren. En hij kan nog niet overzien wat goed voor hem is. Stel je voor dat je hem elke dag een zak chips laat eten. Daar moet je toch niet aan denken.
Daarbij geeft het kinderen een veilig gevoel als hun grenzen worden gesteld al zullen ze je dat absoluut niet laten merken. Er is iemand die op hen past en hen geen onnodige risico's laat lopen.

Zo zit het ook tussen volwassenen. Je kunt elkaar naar de mond blijven praten. Maar het kan zomaar gebeuren dat je onverwacht vreselijk boos wordt terwijl de ander zich van geen kwaad bewust is. Of je kan de ander ook behoorlijk tekort doen door niet je mening te zeggen.
Eerlijk duurt het langst.

01/09/2025

Kattebelletje 168 Elk nadeel heb zijn voordeel! 28-07-2025
Tegenwoordig zijn er nogal wat mensen die AD(H)D hebben. Mogelijk wordt het eerder herkend. Mogelijk heeft het te maken met onze hectische maatschappij. Wie zal het zeggen. Feit is dat veel mensen ermee te maken hebben en ik ben er een van. Ik ben niet hyperactief , maar vind het wel heel lastig om me op één ding te focussen.
Als ik in de kerk een praatje maak bij een kop koffie na de dienst moet ik mezelf regelmatig toespreken. Houd je aandacht bij het gesprek. Laat je niet afleiden door een vlieg of een rennend kind of door een tekst die is achtergebleven op een scherm. Dat wil je helemaal niet en het is ook niet bepaald fijn voor je gesprekspartner.
Ik merk ook dat vanaf het moment dat ik mijn ogen opendoe, dat hoofd van mij voortdurend aan is. Vooral met heel veel dingen die ik allemaal bedacht heb. Af en toe moet ik wel erg om mezelf lachen. Of het nu gaat om de kerk, of mijn tuin, of activiteiten met mijn man en kinderen en vrienden of mijn praktijk. Er komt geen einde aan alle plannetjes. Aan één kant is dat lastig. Maar, bedenk ik tegenwoordig , aan de andere kant heeft het me ook al zoveel opgeleverd.
Zo was in de tuin de muur van de schuur bedekt met wingerd en en de scheidsmuur met de buren met een druif. Nu heb ik bedacht om een waslijn schuin te spannen en daar weer draden aan te bevestigen. Daarop heb ik een kattennet aangbracht. Zo groeien beide klimplanten nu over het hele hoekje bij de schuur. Gezellig en veel schaduw. Super toch.
Omdat ik niet goed kan focussen, p*k ik niet gemakkelijk de juiste informatie eruit bij alles wat er zoal binnenkomt. Tot mijn grote ergernis lukt het me bijvoorbeeld nooit om in de supermarkt dat ene blikje tomatensaus te vinden dat ik nodig heb.
Als me iets uitgelegd wordt moet dat altijd stapje voor stapje. Sla je een stap over dan ben ik de draad kwijt. Dat kan een ander redelijk ongeduldig maken. Maar het zij zo.
Ook dat heeft een voordeel. Ik ben een goede uitlegger, ik doe dat stapje voor stapje.
Langzamerhand leer ik deze eigenschap omarmen.
Kortom: Elk nadeel heb zijn voordeel !

19/08/2024

Kattebelletjes 161 Jezelf zijn. 05-08-2024

In mijn kast zit een bloemetjesbroek. Ik vind hem eigenlijk erg leuk. Maar hij ziet er net een beetje anders uit dan de bonte broeken die nu verkocht worden. Ik krijg het toch niet voor elkaar om hem aan te trekken. Ben blijkbaar toch ook een kudde dier.

Jaren geleden heb ik de kringloopwinkel ontdekt. Ik vond het geweldig. Alles te krijgen voor een habbekrats en ook nog de leukste dingen. Het viel me vaak op dat de mooiste kleren de zelfgemaakte waren. Daar was meer zorg en aandacht aan besteed dan aan confectie, het was uniek en zag er naar mijn idee leuker uit. Ook heb ik vaak mooie originele cadeautjes daar kunnen kopen en heel veel speelgoed voor de kinderen. Maar toen schaamde ik me wel een beetje en durfde niet zo hardop te zeggen dat ik daar kwam. Nu is het in de mode en zie ik bijvoorbeeld bij het programma Binnenste Buiten op tv dat mensen hun hele huis inrichten met meubels van de kringloop en daar trots op zijn.

We stoppen ekaar soms in een keurslijf maar laten het aan de andere kant ook wel gebeuren omdat we erbij willen horen of conflicten willen vermijden.

En natuurlijk is het goed als dingen je duidelijk aangeleerd worden, zodat je de slag goed te pakken krijgt. Maar soms is het ook wel een beetje star want of je een raam nu van links naar rechts of van rechts naar links wast. Dat zal toch wel niet zoveel uitmaken. En of je een verjaadag nu op de dag zelf viert of op een ander dag of helemaal niet, dat moet je zelf weten.
Er zijn heel veel dingen waarin je je gewoon moet aanpassen en rekening houden met de rest van de wereld.

Het kan echter wel beklemmend werken als je mee moet doen met iets wat niet bij je past.
Als een kind goed kan studeren wordt hij nogal eens geacht een universitaire studie te doen terwijl hij of zij graag wil sporten of in de kraamzorg wil werken. Of hij moet zoveel mogelijk verdienen terwijl hij niet gelukkig is in zijn werk.
Het kan heel wat strijd kosten maar uiteindelijk word je toch alleen maar blij van wat bij je past.

15/07/2024

Kattebelletjes 160 Het glas is halfvol 28-05-2024

Op de tv hoorde en zag ik dat Rick Brink overleden was volkomen onverwacht op 38 jarige leeftijd. Kort daarvoor had ik nog een interview gezien met hem. Hij was de eerste minister van gehandicaptenzaken. Nadat hij daarvoor was uitgekozen, heeft hij zich met verve van deze taak gekweten. Hij pleitte voor een inclusieve samenleving voor gehandicapten. Een van zijn doelen was bijvoorbeeld speeltuinen waar ook gehandicapte kinderen kunnen spelen.

Zijn handicap was het gevolg van de ziekte osteogenesis imperfecta. Deze ziekte zorgt ervoor dat iemand hele breekbare botten heeft. Vele ziekenhuisopnames zijn bijvoorbeeld het gevolg vanwege breuken operaties etc. En een vervormd lichaam en heel veel dingen niet zelf kunnen. Een veel beperkter leven dan een gezond iemand dus. Maar Rick liet zich niet van de wijs brengen. Hij ging naar een gewone basisschool . Als zijn vriendjes voetbalden was hij de scheidsrechter . Hij was ook vaak op pad met zijn neefjes en nichtjes om samen plezier te maken.

Het is wel menselijk denk ik om je zorgen te maken. Dat hebben we erbij gekregen bij ons vermogen om na te denken en plannen te maken enz.
Maar ik betrapte me er wel op dat de zorgen vaak zoveel sneller en nadrukkelijk aanwezig zijn dan de vreugde of de dankbaarheid om wat er goed gaat.

Als we bijvoorbeeld een belastingvoordeeltje hebben, denk ik: Yes , dat is mooi.
Maar komen er vervolgens twee extra rekeningen, dan ligt me dat weer danig op maag. En dat kan dan vervolgens veel langer blijven hangen.

Of als ik kijk naar de kinderen en kleinkinderen is het vaak genieten. De creativiteit en de leuke hobbies en de eigenheid van iederen. Maar o zo gemakkelijk verval je ook weer in gepieker over wat er wel allemaal fout kan gaan.

Dan denk ik: Nou Rick Brink, van jou kan ik nog wat leren. Bij jou was het glas toch echt halfvol!

06/03/2024

Kattebelletjes 158 Regisseur! 06-03-2024

In het verleden heb ik een aantal malen een lezing gehouden voor de vrouwenverenigingen van Zijactief. Daar was ik toevallig ingerold door een vroegere schoolvriendin. Nu is spreken in het openbaar niet echt mijn ding. Ik merkte echter wel steeds dat het onderwerp, lichamelijke klachten door stress erg binnenkwam bij mijn gehoor. Dus ik had echt wel iets zinnigs te vertellen.

Maar dat hielp niet echt aan mijn gevoel. Meestal begon er ongeveer een week tevoren iets te draaien in mijn buik . Ik voelde me niet prettig. Dan dacht ik bij mezelf : “Wat heb ik nu weer ?” In eerste instantie kon ik dat gevoel helemaal niet thuisbrengen. Maar ik leerde natuurlijk bij. Blijkbaar gaat mijn gevoel altijd sneller dan mijn denken. Op een een gegeven moment had ik het dan wel weer door. O ja, die lezing. Ik ben zenuwachtig. Niet dat mijn gevoel dan weg was. Maar ik kon het wel plaatsen. En ik wist ook dat het wel weer voorbij ging.

In mijn psychotherapieopleiding leerden we dat een mens een complex wezen is. En dat de dingen die je dagelijks meemaakt, de grote- en de kleine van alles doen in onze geest en in ons lijf.

Zo kun je, als een kennis een slecht bericht krijgt over zijn gezondheid daar van alles bij voelen en denken.
Bijvoorbeeld: “Oh wat verdrietig voor hem en zijn familie.” Of: “Wat zou ik doen als ik in zijn schoenen stond, zou ik het aan kunnen? “
Maar ook: “ Poeh wat ben ik blij dat mij dit niet overkomen is.” Of : “Had hij maar niet zoveel moeten roken.”
Of je wordt weer in beslag genomen door de dingen van alledag. En je voelt je later schuldig, dat je er niet meer zo aan gedacht hebt.
Maar het kan je ook maar zo in de war brengen.
Of je voelt jezelf een egoistisch kreng omdat je blij bent dat jij dit niet hebt.

We zijn allemaal maar mensen . En al die gedachten en gevoelens mogen er zijn. Maar wijzelf zijn de regisseur.
En we bepalen zelf hoe we met deze hele brij omgaan. En hoe we vervolgens de dag in stappen, liefst op een beetje positieve manier en met milde zelfaanvaarding.

Adres

Hillenraedtstraat 29
Sittard
6136BR

Openingstijden

Maandag 09:00 - 21:00
Dinsdag 09:00 - 21:00
Woensdag 09:00 - 21:00
Donderdag 09:00 - 21:00
Vrijdag 09:00 - 21:00
Zaterdag 09:00 - 21:00
Zondag 09:00 - 21:00

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer POLKS nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar POLKS:

Snelkoppelingen

Delen

Type