07/04/2026
Een terugblik op onze gezinsjaren - Over zijn, samen, humor en herinneringen.
Soms kijk ik naar mijn twee volwassen kinderen en denk ik terug aan die jaren waarin alles nog draaide om kleine handen, volle agendaโs en verhalen aan de eettafel. En zie ik het leven dat we samen hebben gebouwd.
Wij waren twee werkende ouders, allebei ondernemer. Het leven was druk, maar รฉรฉn ding stond nooit ter discussie: het gezamenlijke eetmoment. Dat was onze ankerplek. Daar was ruimte voor ieders verhaal, voor lachen, mopperen, dromen en plannen.
De weekenden brachten we door in onze prachtige tuin. Geen pretparken โ die waren er voor schoolreisjes, vonden wij. Wij kozen voor gras onder de voeten, modder aan de handen en samen zijn tussen de bloemen en de vogels.
En natuurlijk onze kat, het konijn en de kippen. Daar hebben we er heel wat van zien komenโฆ en begraven.
We stonden langs de lijn bij wedstrijden, we planden onze agendaโs zo dat er altijd iemand van ons aanwezig was op de momenten die ertoe deden. Niet perfect, wel bewust. Niet gericht op ๐ฉ๐ฆ๐ฃ๐ฃ๐ฆ๐ฏ, maar op ๐ป๐ช๐ซ๐ฏ.
En dan die vakantiesโฆ De kiloโs stenen en schelpen die steevast mee naar huis gingen (en nog overal zichtbaar zijn in huis en tuin). De hilarische jaarlijkse familiefoto op het strand, gemaakt door mijn man met de zelfontspanner โ altijd perfect in zijn imperfectie.
Humor heeft ons vaak door moeilijke tijden heen gedragen. Het was onze lijm, onze lucht, onze manier stormen te trotseren.
We gaven onze kinderen mee wat voor ons vanzelfsprekend voelde: liefde voor de natuur, ruimte om zichzelf te zijn en zich te ontwikkelen, geen opgelegde druk maar kiezen voor je passie. Geen smartphones, wel tijd. Steun en richting waar het nodig was, met een voortdurend geloof in onze kinderen.
Natuurlijk waren er roerige tijden. Maar samen plannen, samen dragen en samen vieren maakte ons gezin tot wat het was โ en nog steeds is.
Nu zie ik twee zelfstandige, authentieke en tevreden mensen. Met hun eigen blik op de wereld. Nog steeds genietend van de natuur en alles wat zij voortbrengt.
En juist nu mijn maatje er niet meer is, zijn deze herinneringen van onschatbare waarde. Ze zijn zacht, warm, troostend โ en ze herinneren me eraan, met een lach en een traan, dat we het samen, op onze manier, goed hebben gedaan.
Dankbaar.
Voor het leven dat we bouwden.
Voor de liefde die bleef.
Voor het zijn dat we kozen boven het hebben.
En zรณ trots op mijn kids.
- โKarin