21/07/2026
Sommige lessen fluisteren niet.
Die trekken je aan je haren naar binnen.
En sleuren je met je gezicht door de modder.
Net zo lang...
tot je eindelijk ziet
wat je al die tijd niet wilde zien.
Ik dacht dat sterk zijn betekende...
dat ik altijd nóg iets kon dragen.
Dus ik droeg.
Verantwoordelijkheid.
Zorgen.
Verwachtingen.
Alles.
Behalve mijn eigen plek.
Op een dag ontdekte ik...
dat mijn troon niet was afgepakt.
Hij stond er nog.
Leeg.
Niet omdat iemand anders erop was gaan zitten.
Maar omdat ik hem zelf steeds verliet.
Uit liefde.
Uit loyaliteit.
Uit gewoonte.
Je hoeft niemand van zijn troon te duwen.
Je hoeft alleen weer plaats te nemen...
op die van jezelf.
🖤
