Björn Schmitz Uitvaartzorg

Startpagina
Nederland
Steenwijk
Björn Schmitz Uitvaartzorg

Björn Schmitz Uitvaartzorg heeft een intensieve samenwerking met UGNA. Hierdoor is een optimale die Uitvaartzorg is maatwerk. Iedereen is uniek.

De wensen van de overledene en de nabestaanden samenvoegen en zo een persoonlijk afscheid vormgeven die een weerspiegeling mag zijn van iemands leven. Betrokken:
Björn Schmitz Uitvaartzorg is oprecht betrokken en neemt de tijd om te luisteren. Een uitvaart moet in één keer goed geregeld zijn, je kan het immers niet over doen. Oog voor detail:
Het zijn de kleine dingen die een uitvaart tot een pers

oonlijk geheel maken. Een foto, een kaarsje of een tekening gemaakt door de (klein)kinderen. Perfectie:
De uitvaart moet tot in de puntjes geregeld zijn. Transparantie:
Transparantie over onze werkwijze en de kosten. Dat is waar wij voor staan en wat u van ons mag verwachten.

24/12/2025

Kerstavond

Kerstavond is een avond van licht.
Van samen zijn, van stilte, van herinneren.

Het brandende kaarsje staat voor wie we moeten missen.
Voor liefde die blijft, ook als iemand er niet meer is.
Voor alles wat gezegd is en alles wat soms niet meer kon worden uitgesproken.

Juist op deze avond mogen gemis en warmte naast elkaar bestaan.
In de nabijheid van elkaar, in kleine momenten,
en in de herinneringen die we meedragen.

Een kerstavond toegewenst
met ruimte voor herinnering,
met zachtheid voor het gemis
en met licht dat blijft verbinden.

29/08/2025

“Hier zat ze vaak,” zei de dochter zacht. Haar blik gleed naar de foto met het houten bankje aan het water. “Na een drukke dag even ademhalen, de gedachten laten stromen… Dit was echt háár plek.”

Als uitvaartverzorger luister je, en voel je meteen: dit detail mag niet verloren gaan. Het bankje werd meer dan een zitplaats – het werd een symbool. Een ankerpunt voor herinneringen.

De foto van dit uitzicht vond een plek op de rouwkaart. Tijdens de plechtigheid werd het bankje genoemd, als herkenning voor iedereen die haar daar wel eens had gezien. En later, toen de familie samenkwam, wandelden ze ernaartoe. Stilte. Tranen. Maar ook een glimlach, want hier voelden ze haar even dichtbij.

Enige tijd na de uitvaart kwamen ze hier opnieuw samen. Dit keer om haar as te verstrooien in het water bij het bankje. Het ruisen van de wind, het zachte kabbelen van het water en de zon die doorbrak tussen de wolken maakten het tot een intiem en troostrijk moment. Hier, op de plek waar zij altijd tot rust kwam, vonden haar geliefden de kracht om los te laten én vast te houden.

Juist zulke persoonlijke verhalen geven een afscheid kleur. Het zijn geen grote gebaren, maar kleine details die het verschil maken. Een plek, een foto, een herinnering – zorgvuldig verweven in het afscheid.

Want uiteindelijk gaat het er niet alleen om hoe we iemand loslaten, maar hoe we haar blijven vasthouden. En soms is daar maar weinig voor nodig. Gewoon een bankje, aan de rand van het water.

15/08/2025

“Een deur die openstaat… Soms is het een uitnodiging om binnen te komen, soms is het de weg naar buiten. Als uitvaartverzorger lopen wij vaak letterlijk en figuurlijk door zulke deuren.
We stappen binnen in het leven van mensen, op momenten dat woorden tekortschieten. We bieden rust, overzicht en een luisterend oor. We helpen om die ene laatste stap vorm te geven – met respect voor herinneringen en ruimte voor gevoel.
Want elke deur die sluit, laat ergens anders weer licht binnen.

08/08/2025

Een bloemetje voor oma
Met kleine handjes, groot verdriet

Het stond daar klaar. Zorgvuldig samengesteld. Een klein bloemstukje met een knuffelbeertje ertussen.
Niet van de bloemist, niet bedacht door een volwassene.
Maar van een kleinkind. Voor oma.

“Deze is voor haar, want ze was mijn allerliefste.”
En Beer mocht erbij, want Beer was er ook altijd als oma werd gemist.

In het werk van een uitvaartverzorger zijn dit de momenten die stil maken.
Momenten waarop je beseft: verdriet heeft geen leeftijd.
En afscheid nemen kan ook met knutselwerkjes, tekeningen, knuffels – en ja, met een zelf uitgezocht bloemstukje.

Als professionals in afscheid nemen, zorgen we dat deze kleine gebaren een plek krijgen in het grote geheel.
Het boeket kreeg een ereplek op de kist.
De knuffel ging mee in de kaart, als afbeelding, met de woorden van het kind ernaast.
Het condoleanceregister had een aparte pagina voor kindertekeningen.
Want oma was iemands allerliefste.
En afscheid nemen doe je samen. Op jouw manier.

Soms zit de kracht van het vak in zulke details.
Niet in wat we regelen, maar in wat we mogelijk maken.
Zodat herinneringen zacht worden.
En verdriet gedragen.

02/08/2025

Soms zegt een familie:
“Hij hield van varen. Van stilte op het water. Kunnen we daar iets mee tijdens het afscheid?”

En dan begint het. Niet met een draaiboek, maar met luisteren. Want achter die ene zin schuilt een leven vol verhalen. Zomerse dagen op het water. De geur van riet. Geritsel van waterlelies. Geluk in eenvoud.

Een uitvaartverzorger luistert. Niet alleen met de oren, maar ook met het hart. En zoekt vervolgens naar manieren om dát wat het leven kleurde, vorm te geven in het afscheid.

Misschien is het een laatste vaartocht. Of een rouwkaart met het silhouet van een bootje onder een Hollandse lucht. Een condoleanceregister waarin de omslag lijkt op verweerd hout – als een steiger waar nog natte voetstappen op staan. De symboliek komt terug, in woord, beeld en beleving. Het wordt onderdeel van het geheel.

Want een goed afscheid gaat niet alleen over het eindpunt, maar over wie iemand was onderweg.

En juist daarin zit de kracht van een uitvaartverzorger. In het zien van die details. In het helpen om een rouwmoment te maken dat past, dat klopt. Met ruimte voor herinnering én verbinding.
Soms is dat een plechtigheid in een aula. Soms een kleine bijeenkomst aan de waterkant, met alleen het klotsen van het water en de wind door het riet.

Het is werk dat raakt. Elke keer opnieuw. Omdat het nooit over een standaard gaat, maar altijd over een mens.
En omdat het een eer is om mee te mogen varen, al is het maar voor even, op het verhaal van een ander.

25/07/2025

Een bankje in het ochtendlicht

Soms is er zo’n plek waar alles samenkomt.
Een bankje in het bos, net na zonsopkomst. De eerste zonnestralen breken door het bladerdek en raken de grond als lichtende vingers. Stilte, behalve het zachte geritsel van bladeren en een merel in de verte. Hier, op deze plek, zat hij. Alleen.

Hij had haar hier vaak gebracht. Zijn vrouw. In betere dagen, met een gevulde picknickmand en de krant. Ze hield van deze plek. “Als ik er straks niet meer ben,” zei ze, “dan kom je hier maar zitten.” En zo gebeurde het. Na het afscheid, toen het huis ineens leeg aanvoelde, kwam hij hier naartoe. Niet om te praten. Maar om te voelen. Om te herinneren.

Uitvaartverzorgers herkennen dit. Afscheid nemen draait zelden om grote gebaren. Het zit vaak in de kleine dingen. Een kopje koffie op een vaste plek aan tafel. Een liedje op zondagochtend. Een vertrouwde geur. Een bankje in het bos.

Het werk van de uitvaartverzorger is niet alleen het regelen van praktische zaken. Het gaat juist om het creëren van ruimte. Voor verhalen, voor rituelen, voor wat er écht toe doet. Een troostend gebaar, een goed gekozen woord, een plek waar herinneringen mogen leven.

Elke uitvaart is anders. Maar altijd staat de vraag centraal: wat past bij degene die gemist wordt, en wat helpt de nabestaanden in hun rouw? Soms is dat een ingetogen afscheid, soms een herdenking in de buitenlucht. Maar altijd met oog voor detail, aandacht en menselijkheid.

Deze foto herinnert aan waarom dat werk zo waardevol is.
Omdat afscheid nemen meer is dan een moment.
Het is een reis, met haltes. En soms, een bankje in het ochtendlicht.

18/07/2025

Een penseel vol liefde – hoe kinderen kleur geven aan afscheid

Het is een doordeweekse ochtend als de telefoon gaat. Een moeder belt namens haar gezin. Haar vader is overleden — opa van vier jonge kleinkinderen.
Ze zegt het stilletjes, bijna verontschuldigend:
“Ze willen zó graag iets doen. Iets moois maken voor opa. Mag dat?”
Natuurlijk mag dat.

Een paar uur later staan ze bij de kist. Geen koele formaliteit, maar warm grenen hout. Onbewerkt. Eerlijk. Open. Alsof het wacht op wat nog komen gaat.
De kinderen lopen binnen met kleine handjes vol kwasten en grote harten vol herinneringen. Zonder twijfel beginnen ze te schilderen.

Felrode bloemen voor de wandelingen in de tuin. Blauwe handafdrukken — “Dat is van ons allemaal!”
Een gele zon, want “opa was altijd vrolijk.”
En een groot rood hart. Omdat dat nou eenmaal moest.

Voor een uitvaartverzorger zijn dit waardevolle momenten om ruimte te bieden. Om praktisch te ondersteunen wanneer nodig, maar vooral om een sfeer te creëren waarin mensen zichzelf kunnen zijn.
Niet alles hoeft volgens het boekje. Afscheid mag in kleur.

Later ligt opa in zijn met liefde beschilderde kist.
Een kist vol tekeningen, kleuren en verhalen die je niet alleen ziet, maar voelt.
En wie erbij was, weet zeker: als hij dat had kunnen zien, had hij geglimlacht.

Afscheid nemen mag persoonlijk zijn. Mag kwetsbaar zijn. En soms mag het ook gewoon een beetje vrolijk zijn. Want liefde stopt niet bij de dood. Ze verandert van vorm. En soms krijgt ze een likje verf.

Heb je ooit een afscheid meegemaakt waarbij kinderen op een bijzondere manier betrokken waren? Deel het gerust hieronder – ieder verhaal telt.

11/07/2025

De man van de aardappels

Sommige mensen vinden rust tussen regels, anderen tussen rijen groenten.
Hij hoorde bij die laatste groep.
Een jonge man, met een druk bestaan, maar in de moestuin viel alles op zijn plek.
Zodra zijn handen de aarde raakten, leek het leven lichter.

Na zijn plotselinge overlijden vertelde de familie over zijn liefde voor tuinieren.
Niet als werk, maar als manier van leven.
Een plek waar hij zichzelf kon zijn.
Waar groei vanzelfsprekend was — soms met wat geduld, soms met wat regen.

Een goede uitvaartverzorger luistert naar die verhalen.
Niet alleen naar wat gezegd wordt, maar juist ook naar wat doorleefd wordt.
En zoekt samen met de naasten naar manieren om dát terug te laten komen in het afscheid.

Zo werd dit geen afscheid uit een boekje, maar een moment dat zijn karakter ademde.
Op de kist lagen verse aardappels uit zijn eigen tuin, geoogst door de mensen die hem liefhadden.
Er stond een schaal met net gewassen krieltjes bij de condoleance.
En op het kaartje prijkte zijn bekende uitspraak:
“Eerst de regen, dan de groei.”

Soms zit troost in iets kleins.
Een geur, een voorwerp, een detail.
Precies daar ligt de kracht van persoonlijke uitvaartbegeleiding:
in het vangen van het gewone dat zoveel betekent.

Geen grote gebaren, maar aandacht voor wat iemand uniek maakte.
Zo wordt een afscheid een herinnering die blijft groeien —
zoals een aardappel in de aarde.
Stil, maar vol leven

27/06/2025

De oude smid was nooit getrouwd.

Zijn handen hadden altijd gewerkt, zijn hart had nooit een ring gedragen.

Maar toen hij overleed, kwamen ze toch: nichtjes, neven, oude buren.
Mensen die hem kenden van vroeger, van de smederij aan het dorpsplein.

We verzamelden ons onder de treurboom, in het oudste deel van de begraafplaats.
De takken hingen als een groene kapel boven ons hoofd.

Vogels zongen. Een zacht briesje streek langs de gezichten.

Er werden verhalen verteld over hoefijzers, klompen, en hoe hij altijd precies wist wat een paard nodig had.

Geen aula. Geen microfoon.

Alleen de boom die al generaties lang getuige is van laatste groeten.

Daarna liepen we samen naar het graf.

En ik dacht:
dit is waarom goede uitvaartbegeleiding zoveel verschil maakt.

Niet vasthouden aan hoe het ‘moet’, maar voelen wat er kan.

De kracht om traditie te eren, maar het afscheid tegelijk persoonlijk en eigentijds te maken.

Want soms is het mooiste eerbetoon niet groots.
Maar juist eenvoudig.

Onder een boom die al meer levens heeft zien komen en gaan dan wie dan ook.

20/06/2025

En de zee wist het al

Hij hield van de zee.

Niet van de drukte, maar van het weidse.
Van de stilte in het geruis.
Van het verdwijnen van grenzen tussen lucht, zand en water.

Toen hij overleed, wist zijn dochter het meteen:
“Hij wilde dat zijn as zou worden verstrooid bij de kust.”

Geen ceremonie in een aula. Geen bloemen in een vaas.

We spraken af op een dinsdagochtend.

In de duinen, waar het strand zich uitstrekt en de wind niemand stoort.

Ze kwam met een klein houten doosje.
Wit. Eenvoudig.

Er werden geen grote woorden gesproken. Alleen een paar zinnen.
Zijn lievelingsgedicht. Een glimlach. Een traan.

En toen lieten ze hem los.

De as verspreidde zich langzaam in de wind.
De zee nam het mee zonder aarzeling.

En heel even leek het alsof de zee het al wist.

Dat hij eraan kwam.

Als uitvaartverzorger voelde ik me die ochtend vooral mens.
Getuige van iets eenvoudigs en groots tegelijk.

Van een afscheid dat niet werd uitgelegd,
maar alleen maar was.

Stil. Ruim.

Als de man zelf…

13/06/2025

Wat ons verbindt, dragen we samen

Ze zeggen weleens dat de dood ons allemaal gelijk maakt.

Maar de manier waarop we iemand begeleiden naar dat laatste moment… dát is nooit hetzelfde.

Soms wordt iemand gereden. Soms gedragen.

En soms — zoals hier — gebeurt het stap voor stap. Met de handen aan het riet. De voeten op de aarde. De natuur als decor en getuige.

Deze mand van wilgentenen draagt meer dan een lichaam.
Ze draagt een leven.

En de mannen die haar dragen — jong, respectvol, verbonden — brengen hun kracht in stilte.
Niet uit routine, maar vanuit overtuiging.

Ik mag er als uitvaartverzorger bij zijn.
Niet alleen om te sturen, maar ook om ruimte te maken.
Voor hun ritme. Voor haar verhaal. Voor dat ene moment waarop alles klopt.

In het groen, onder een blauwe hemel.
Tussen afscheid en herinnering.

Want wat ons verbindt, dragen we samen.

AxiosDragers Natuurbegraafplaats Mepperdennen

06/06/2025

Herinneringen in roze glazuur

Ze zei het zachtjes, met haar hand nog op het theekopje van haar zus.

“Ze hield van roze.”

Geen grote speeches, geen fotopresentatie. Alleen die ene zin.

En precies dáár begon het.

Geen aula. Geen kille rijen stoelen. Maar een tafel gedekt met liefde.

Roze schuimpjes, zelfgebakken koekjes met frambozengelei, taart met marsepein en hartjes.
Alles in haar stijl.

Tijdens het samenzijn begonnen de verhalen vanzelf te stromen.
Over haar manier van lachen. Over hoe ze altijd net iets te veel suiker in de thee deed.
Over haar favoriete bord, dat nu weer op tafel stond.

Ik keek toe.

En voelde hoe mijn werk stil op z’n plek viel.

Niet als organisator. Niet als regelaar. Maar als iemand die ruimte maakt.
Voor herinnering. Voor troost. Voor echtheid.

Dáárom doe ik dit werk.

Omdat afscheid niet altijd zwaar hoeft te zijn.
Soms is het zoet.
En zit liefde in marsepein.

❤️

Adres

Postbus 105
Steenwijk
8330AC

Website

http://www.uitvaartverzorging-schmitz.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Björn Schmitz Uitvaartzorg nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.