Gerdine van Kooten Uitvaartzorg

Startpagina
Nederland
Terborg
Gerdine van Kooten Uitvaartzorg

Maatschappelijk betrokken in de Achterhoek, lokale uitvaartonderneming, persoonlijk en kleinschalig,

Maatschappelijk betrokken in de Achterhoek, lokale uitvaartonderneming, persoonlijk en kleinschalig, onderneming met vrouwelijke uitvaartverzorging.

05/09/2026

Toen klonk ineens de stem van de man die we kwamen begraven…

We zaten tussen de bomen op de natuurbegraafplaats. Familie, vrienden, bekenden. Gekomen om afscheid van hem te nemen.

Het was stil.

Tot plotseling zijn stem over het veld klonk.
Helder. Vertrouwd. Alsof hij gewoon tussen ons stond.
Ik keek om me heen en zag wat er gebeurde. Mensen schrokken even, anderen begonnen direct te glimlachen en bij sommigen kwamen de tranen.

En toen verscheen hij zelf in beeld.
‘Jullie dachten toch niet dat ik het laatste woord aan een ander overliet?’
Typisch hij.
Ik moest glimlachen.

Want maanden daarvoor zat ik nog bij hem aan tafel. Een ondernemer in hart en nieren. Decennialang gewend geweest om beslissingen te nemen, de koers te bepalen en vooral heel duidelijk te zijn over wat hij wilde.
Ook over zijn eigen afscheid.

‘Geen gedoe, Gerdine. Ik wil iemand die snapt hoe ik denk en het gewoon regelt zoals ik het wil.’
En geloof me: hij wist precies hoe hij het wilde.
Geen traditionele afscheidsdienst waarin anderen zouden vertellen wie hij was geweest.

Nee.

Hij had thuis zijn eigen uitvaartdienst opgenomen.
Op video.
Zijn eigen woorden. Zijn eigen verhalen. Zijn eigen humor. Tussendoor zijn favoriete muziek, precies waar híj die wilde hebben.
En zo zaten zijn dierbaren daar tussen de bomen naar hem te kijken.
Naar een man van wie ze afscheid moesten nemen…
terwijl hij zelf zijn afscheid leidde.

Hij liet ze lachen met zijn anekdotes. Hij raakte ze met zijn woorden. En ondertussen zag ik tranen plaatsmaken voor die prachtige glimlach van herkenning.

Misschien was dát wel zijn mooiste laatste boodschap.
Dat zelfs wanneer je weet dat je er straks niet meer bent, je nog iets van jezelf kunt achterlaten.
Je stem.
Je humor.
Je woorden.
Een laatste keer recht in de ogen kijken van de mensen van wie je houdt.

En natuurlijk…
het laatste woord.
Want dat ging deze ondernemer écht niet aan iemand anders overlaten.

Toen het scherm uiteindelijk zwart werd, bleef alleen de stilte tussen de bomen over.
Zijn stem was weg.
Maar zijn woorden waren gebleven.
Nou man…
het was precies zoals jij het wilde.
Het ga je goed 💜

En jij? Als je één laatste boodschap zou mogen opnemen voor de mensen van wie je houdt… wat zou je ze dan nog willen zeggen?

15/08/2026

“I’m not a smart man, but I know what love is.”

Vanavond keek ik naar de film Forrest Gump uit 1994. Lang geleden gekeken en ik wilde hem nog graag een keer zien. Een klassieker die me, met de blik van mijn vak vandaag de dag, misschien wel dieper raakte dan ooit.

Forrest is een man van wie de wereld weinig verwachtte. Maar dwars door alle tegenslagen, verlies en levenslessen heen bereikt hij wat zovelen van ons hopen te vinden: rust, betekenis en diepe verbinding. Niet door slimme strategieën of ingewikkelde berekeningen, maar door puur zichzelf te zijn.

Forrest oordeelt niet. Hij heeft geen dubbele agenda. Hij houdt onvoorwaardelijk van de mensen om hem heen en blijft hen trouw, in het leven en wanneer het onvermijdelijke afscheid daar is, zoals bij zijn geliefde Jenny.

In mijn werk zie ik dagelijks hoe kostbaar dat is. Wanneer we worden geconfronteerd met het einde van een leven, vallen alle maskers, statussen en ingewikkelde woorden weg. Wat overblijft is de essentie: hoe hebben we geleefd? En hoe hebben we voor elkaar gezorgd?

Die ene simpele zin van Forrest zegt eigenlijk alles: “I’m not a smart man, but I know what love is.”

Misschien mogen we in deze gehaaste wereld allemaal wel wat vaker een Forrest zijn:

* Zonder oordeel naar een ander kijken

* Eenvoudig en oprecht aanwezig zijn

* Liefhebben zonder voorwaarden, wetende dat loslaten ooit een deel van het verhaal is

Hoe kijk jij daarnaar?

06/08/2026

Soms heeft een datum op de kalender geen herinnering nodig.

Vandaag is het 6 augustus. De verjaardag van mijn vader. Hij is in 2019 overleden, maar deze dag blijft voor altijd zijn dag.

Mijn vader was dol op Facebook. Vooral op deze dag: hij kon enorm genieten van alle felicitaties, berichtjes en reacties die hij dan binnenkreeg. Het maakte zijn verjaardag voor hem echt compleet.

Het zijn van die bijzondere data die hun betekenis nooit verliezen. Het verdriet verandert door de jaren heen, maar de herinneringen en de band blijven. Geen dag van zwaarte, maar een dag van stilstaan, glimlachen om hoe hij was en hem even extra missen.

Voor iedereen die ook zo’n datum heeft die nooit zijn betekenis verliest en voor altijd van iemand blijft: ik denk vandaag ook even aan jullie.

Gefeliciteerd daarboven, pap. Ik weet zeker dat je vandaag toch stiekem even meekijkt naar de reacties. ❤️

03/08/2026

Vandaag stond ik op een van de meest indrukwekkende plekken van Europa: de Amerikaanse militaire begraafplaats in Normandië, uitkijkend over Omaha Beach.

Wanneer je over de strak onderhouden groene velden loopt en kijkt naar de duizenden spierwitte marmeren kruisen en davidssterren, valt er een diepe stilte over je heen. Elk kruis vertegenwoordigt een mens, en een toekomst die op deze gronden plotseling werd afgebroken.

Een korte blik op de geschiedenis:
Op 6 juni 1944 (D-Day) landden hier tienduizenden jonge soldaten onder een meedogenloos vuur om Europa te bevrijden van het fascisme. Alleen al op deze locatie rusten meer dan 9.300 geallieerde militairen. Hun gemiddelde leeftijd? Niet meer dan begin twintig. Zij gaven hun morgen voor onze dag van vandaag.

Als uitvaartverzorger werk ik dagelijks met afscheid, rouw en de betekenis van het herdenken van levens. Maar hier, op deze schaal, krijgt het begrip 'vrijheid' een rauwe en tastbare dimensie.

Het laat zien hoe waardevol rust en waardigheid zijn, maar bovenal herinnert het ons aan onze gezamenlijke plicht: dit mogen we nooit vergeten.

Vrijheid is niet vanzelfsprekend. Het is gekocht met de hoogste prijs. Laten we hun verhalen blijven vertellen, hun namen blijven noemen en de vrede koesteren die zij voor ons hebben bevochten.

30/07/2026

Wat er aan tafel soms onuitgesproken blijft...

Soms zit ik aan de keukentafel bij een familie en voel ik dat er iets schuurt. Geen uitgesproken ruzie, maar een subtiele onderstroom. Een spanning die je niet direct kunt plaatsen.

Laatst maakte ik het weer mee. Aan tafel merkte ik niet meteen een deken van diep verdriet, maar eerder een gereserveerdheid. Een soort stilte waarin veel bleef steken. Als uitvaartverzorgster is het mijn rol om te luisteren, te faciliteren en rust te brengen, nooit om te oordelen. Ik ben er voor de overledene en de nabestaanden, wat de onderlinge verhoudingen ook zijn.

Pas weken later, tijdens het nazorggesprek, kwam het echte verhaal naar boven.

De twee lagen midden in een echtscheiding toen hij plotseling overleed. De beslissing om uit elkaar te gaan was al genomen, de toekomstplannen waren gescheiden, maar de papieren waren nog niet getekend.

En toen stond de tijd stil.

In het nazorggesprek werd de wirwar aan emoties pas echt zichtbaar. Rouw om het verlies van de mens met wie ooit een leven werd gedeeld, maar ook de verwarring over de eigen rol. Ben je de partner? Ben je al de ex? Hoe rouw je om iemand van wie je bezig was afscheid te nemen op een heel andere manier?

Achter elke voordeur schuilt een eigen dynamiek, een eigen geschiedenis en een eigen manier van omgaan met verlies.

Afscheid nemen volgt zelden een strak draaiboek. En dat hoeft ook niet. Want ook als de verhoudingen ingewikkeld zijn, verdient de menselijke kant altijd alle ruimte.

28/07/2026

Uitslapen is een vak apart… (en rust nemen een hele kunst)

Ik had het me zó voorgenomen. Drie weken vakantie.

En dankzij mijn collega steun en toeverlaat Sebastiaan, kan ik mijn werk ook met een gerust hart loslaten. Ik wéét gewoon dat de zorg voor nabestaanden bij hem in meer dan uitstekende handen is. Die wetenschap geeft lucht.

Dus dacht ik: ik zet de wekker uit en ga me eens heerlijk overgeven aan het vakantiegevoel. Geen verplichtingen. Nu is 'uitslapen' voor mij sowieso een relatief begrip. Mijn interne biologische klok gaat simpelweg altijd af maar dit jaar voelde het voornemen tóch anders.

Alleen blijkt de praktijk hardnekkiger dan de intentie.

Daar zit ik dan. Om 4.30 uur 's ochtends. Aan de keukentafel, met een dampende kop koffie, wakker op een ronduit belachelijk tijdstip en met geen mogelijkheid meer in slaap te krijgen.

Meneer Beer kijkt me aan als ik beneden kom met een blik van: “Ben jij helemaal gek geworden?” Hij snuffelt een keer halfslachtig, slaakt een diepe zucht en sloft met die typische, relativerende hondenblik terug naar zijn mand. Zich lekker opkrullen en verder knorren. Gelijk heeft 'ie.

En ik? Ik merk hoe diepe patronen zich laten gelden. Als boerendochter ben ik opgegroeid met het idee dat er altijd iets te doen is. Stilzitten was er vroeger niet bij; als je het woord 'verveling' alleen al in de mond durfde te nemen, hadden mijn vader of moeder wel een klusje voor je klaarstaan. Er was altijd werk aan de winkel.

Die opvoeding zit zó diep verweven in mijn systeem dat stilstaan bijna voelt als iets dat niet mag. Ik voel me bijna schuldig dat ik nu even helemaal niets hoef te doen. De hectiek van altijd 'aan' staan en die oude overtuiging dat je bezig moet zijn, schud je niet in één nacht van je af.

Maar goed, de stilte van de vroege ochtend heeft ook wel wat. De koffie is warm, de wereld slaapt nog en het besef mag er langzaam zijn: niets moeten is nu wél even de bedoeling. Stap voor stap leert die innerlijke wekker hopelijk ook dat het vakantie is.

Herherkenbaar voor de aanpakkers onder ons, of lukt het jullie wél om de knop (en het schuldgevoel) meteen om te zetten? ☕✨

25/07/2026

De gouden legging, prosecco en de joint.

“Ik schenk nog een glas in, Gerdine!”

Anja was 52. Ze wist dat ze ongeneeslijk ziek was, maar ze was absoluut niet van plan om 'saai' te gaan. Ik zat bij haar aan de keukentafel om haar uitvaart voor te bespreken. Waar menig mens met een bak koffie zou zitten, plopte Anja de bubbels open. Met een schittering in haar ogen en een glas in de hand nam ze me mee in háár draaiboek:

Geen sombere kleding.
Geen suffe sprekers.
En ik wil dat iedereen meezingt met mijn foute nummers.
O, en mijn zus komt in een gouden legging, dat hebben we dertig jaar geleden al afgesproken.

We hebben die middag meer gelachen dan gesproken over de dood. Maar tussen de grappen en de bubbels door regelden we wel precies wat voor háár belangrijk was. De regie bleef volledig bij haar.

Een paar weken later stonden we daar. Er waren vrouwen in panterprint, een zus in een fantastische gouden legging en ja... na afloop staken een paar van haar vriendinnen op de parkeerplaats van de begraafplaats een vette joint op. "Omdat Anja dat altijd zo heerlijk vond stinken."

Soms denken mensen dat mijn vak alleen bestaat uit gefluister, strakke gezichten en orgelmuziek. Maar de allermooiste momenten zijn juist de momenten die schuren, die het leven vieren en die schreeuwen: "DIT WAS WIE IK WAS."

Het leven is te kort om saaie plannen te maken. Dus... als jij je eigen afscheid zou regisseren, welk detail mag er dan absoluut niet ontbreken?

24/07/2026

Vanavond was ik oude foto's aan het uitzoeken. Zo'n avond waarop herinneringen langzaam voorbijtrekken. En ineens drong het scherp tot me door: ik heb helemaal geen foto’s samen met mijn moeder.

In 1993 overleed ze. Van de een op de andere dag was ze er niet meer. Ze is slechts 44 jaar geworden. Een leeftijd die ik inmiddels zelf al voorbij ben. Dat blijft een raar, dubbel gevoel.

Het ergste en moeilijkste aan de tijd die verstrijkt, is wat er langzaam vervaagt. Ik herinner me haar stem niet eens meer. Herken je dat? Dat een geluid, zoiets meeslepends als de klank van iemands stem, door de jaren heen stil begint te worden?

Dankzij de technologie van nu is het me toch gelukt om ons samen op één beeld te vangen. Een foto die er in het echt nooit is geweest, maar gevoelsmatig nu toch precies klopt. Het brengt haar voor even weer heel dichtbij. ❤️

13/07/2026

Als je opa of oma vraagt hoe een uitvaart er vroeger uitzag, hoor je vaak hetzelfde verhaal: de overledene lag thuis op de opbaartafel, de buren hielpen mee, en na de begrafenis dronk je samen koffie met een plak cake. Sober, nuchter, maar intiem.

Vandaag de dag komt er vaak veel meer bij kijken. Met professionele beeldregie, uitgerekte live-streams, uitgebreide catering en een draaiboek dat per minuut is uitgedacht. Begrijp me niet verkeerd: een passend en mooi verzorgd afscheid is prachtig. Gelukkig mag en kan er tegenwoordig ontzettend veel, en iedereen kiest gelukkig helemaal zelf wat goed voelt. Daar is geen goed of fout in.

Maar het zet wel aan het denken. Hebben we de lat onbewust misschien heel hoog gelegd voor onszelf? Vraagt deze tijd om meer uitpakken, of verlangen we stiekem weer een beetje terug naar de eenvoud van toen? En vooral: wat gaan de generaties na ons straks kiezen?

Ik ben heel benieuwd hoe jij hiernaar kijkt: zie jij de uitvaart liever sober en intiem, of mag het van jou juist wel een groots gevierd levensfeest zijn? Laat het me weten in de reacties!

24/02/2026

Vanmorgen bracht ik in alle vroegte mijn dochter naar school.

Een grote tas, een hoofd vol zin in wat komen gaat. Vier dagen naar Berlijn. Met school, met vrienden en vriendinnen. Op avontuur.

Ik glimlachte, zwaaide en reed weg.

En ineens was daar die steen in mijn maag.

Omdat mijn hoofd overal beren en leeuwen ziet, terwijl je weet dat ze haar eigen weg moet gaan.

De komende dagen zal ik haar af en toe even volgen via ‘Zoek mijn iPhone’. Tot ze vrijdagavond weer veilig thuis is.

Loslaten begint niet op grote momenten.

Maar op een gewone doordeweekse ochtend, op een parkeerplaats voor een school.

Adres

IJsselweg 3a
Terborg
7061XT

Telefoon

+31315237792

Website

http://www.vankootenuitvaartzorg.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Gerdine van Kooten Uitvaartzorg nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.