20/10/2026
Je kind zit aan de keukentafel en zegt zachtjes: "Ik ben gewoon dom."
Je zou alles willen doen. Nog een keer uitleggen. Nog een keer oefenen. Maar ergens voel je: meer oefenen is het niet.
Ik weet hoe dat voelt. Bij mij thuis hoorde ik die zin bijna elke avond.
Mijn dochter keek me aan en vroeg: "Waarom ben ik anders?"
Of: "Ik kan toch niet rekenen. Ik snap er niets van."
Ik ben moeder van twee beelddenkers die vastliepen op school. En ik dacht lang dat het aan mij lag, dat ik het nog beter moest uitleggen.
Tot ik op een avond de som niet nog een keer uitlegde, maar uittekende. Elke stap, op papier.
Ze keek ernaar. En zei: "Oh, is het zo makkelijk?"
Niet omdat ze harder haar best deed. Maar omdat ze het eindelijk kon zien.
Op school wordt veel uitgelegd in woorden, rijtjes en lijnen. Een beelddenker heeft iets nodig om te zien. Dat is geen kwestie van minder moeite doen, het is een andere manier van denken en leren.
Daarom werk ik nu met kinderen die net zo vastlopen. Niet door meer te oefenen, maar door te laten zien hoe zij wel kunnen leren.
Zit er bij jou thuis ook zo'n kind aan de keukentafel? Stuur me gerust een berichtje. Dan maken we kennis en kijken we samen wat jouw kind nodig heeft.
