Evde Psikolog Var

22/07/2026

Bugün eve dönerken yaz yağmuru yağıyordu. Aylin’e Serdar Ortaç’ın yaz yağmuru şarkısını öğretmeye çalıştım. Yine o duygu çöktü üzerime.

Duyguları tanımlamayı neden bu kadar çok önemsiyorum bilmiyorum. Bir şekilde, “yalnız değilsin” diyor tanımlamak. İkincisi, ancak tanımlarsam kontrol edebilirim gibi geliyor.

Neyse, dün de bahsettiğim o duygunun adını buldum; “anticipatory nostalgia”
Yani, öngörülen nostalji.

İleride özleyeceğini bilerek yaşamak. Henüz bitmemiş bir döneme şimdiden özlem duymak.

Bu duygunun içinde birkaç katman daha hissediyorum. İlki, zamanın geçiciliği. Zamanın bu kadar hızlı aktığını fark etmek başımı döndürüyor. İkincisi, bulunduğum ana duyduğum tatmin ve şükür. Sonuncusu ise, yaşadığım anı romantize etme eğilimim. Neyse ki bu, epey iyi bildiğim bir şey.

Ayrıca, çekimdeki sarsıntılar sebebiyle bugün çektiğim video bile nostaljik :)

10/06/2026

Şehirde market arabamla gezmek kadar “basit” bir hayal kurmuştum.

Bazı hisler vardır, anlatılmaz, sadece hissedilir.
İman etmek gibi.

Tam da bu türden hislerin peşine takılmak cesaret gerekir.
Anlatması zordur.
Aksine ikna edilmeye çalışsalar da sizi, o his sizin içinizdedir.
Mantıklı görünen argümanlara söz düşmez.
Yola çıkmak da, yolda yürümek de, sonuna kadar götürmek de kolay olmadı.

Değişim uğruna konforu ve başka bazı güzel şeyleri geride bırakma cesareti gerekti.

Fakat, olanlar oldu.
Bugün ilk kez markete çıktım.
Bugün, şükür günü.

07/06/2026

02/06/2026

Mesela, aylardır gündemim taşınmak ya. Bu gündemden en başta ben sıkıldım. Ama yapacak bir şey yok, hayat bazen de uzun bir süre tek bir mesele etrafında dönüyor.

Kendi gündemimden bahsetmek, hayatımdaki bir meseleyi alıp o anki konuşmanın göbeğine oturtmak benim için hâlâ zor. Yıllardır bunun üzerine çalışıyorum.

Burada paylaşırken de aynı şeyi fark ettim. Sanki herkes gözlerini devirip, “yine mi taşınma?”diyecekmiş gibi düşündüğümü fark ettim. Oysa ben başkalarının hayatındaki tekrar eden meseleleri dinlerken pek de öyle hissetmem.

Şimdi müsaadenizle tam da bu varsayımın üzerine gidiyorum:
Nihayet ev temizleniyor.
Diğer evi de toparladık gibi.
Avizemiz çok güzel olmadı mı 🥹 Geçtim karşısına izliyorum resmen.
Yalnız bir tanesi çalışmıyor.
Değişmesi lazım. Olsun, o da nazarlık olsun. 🧿

18/05/2026

Bu seri başlarken böyle diyar diyar Hollanda gezeceğim bir döneme denk geleceğini fark etmemiştim :)

Bugün Amsterdam günüydü. Belki de yalnızca turist gibi deneyimlediğim için çok bayıldığım bir şehir değil.

Fakat bugün Amsterdam’a trenle gittik. Siz seversiniz sevmezsiniz bilmem ama ben toplu taşıma insanıyım.

Başlarda araba kullanma konusunda kaygılı olduğumdan ötürü toplu taşımaya yöneldiğimi düşünüyordum ama araba kullanmak ile ilgili kaygımı bir süredir aştığımı düşünüyorum.

Kaygımdan dolayı yöneldiğimi sandığım fakat kaygı yeterince azaldığında aslında tercih ettiğimi anladığım bir şey: toplu taşıma kullanmak. Huzur buluyorum. Kitap okurum, müzik dinlerim, etrafa bakarım.

Hele ki bugünkü gibi, manzara güzelse, etraftakiler neşeyle sohbet ediyorlarsa ve yüzüme güneş vuruyorsa bayılırım.

Amsterdam’a gitmenin en güzel tarafı ise Lahey’e dönmek :)

08/05/2026

İlle de yapmam gerekenlerden, “ben yapmazsam kim yapacak”lardan, sorumluluklardan ve zorunluluklardan birkaç saatliğine sıyrıldım bugün.

Switch: açıktan kapalıya.

Kendime azıcık da olsa bir boşluk açtığımda, hayatın nasıl güzelliklere dönüşebildiğini fark ettim. Bir ikinci el dükkânda bu güzel lambayı buldum mesela.

Adı: The Switch.

Aslında hiçbir şey yapmadım. Birkaç “hadi”ye evet dedim, birkaç kez de ben “hadi” dedim. “Hadi” ne güçlü bir kelime, yeterince farkında mıyız?