03/09/2026
Een fietstocht naar huis veranderde het leven van Christa van Tolingen (65) in één klap. Wat begon als een ontspannen rit na haar koorrepetitie, eindigde in een ongeluk waar ze zich niets van kan herinneren. Meer dan een jaar later werkt ze nog altijd aan haar herstel.
"Ik ben niet meer dezelfde Christa, maar ik heb geleerd om te kijken naar wat nog wél kan."
Vorig jaar fietste Christa vanuit Delft naar huis in Den Haag. Onderweg stopte ze nog om foto’s te maken van huizen waar haar grootouders vroeger hadden gewoond. Wat er daarna gebeurde, weet ze alleen uit verhalen van anderen. Ze werd door een scooter geraakt en liep meerdere botbreuken en ernstig hersenletsel op.
Christa werd met spoed naar het HMC Traumacentrum gebracht. Daar bleek dat ze een bloeding in haar hoofd had. Nog dezelfde dag werd ze geopereerd.
Vijf dagen later werd Christa zich weer bewust van haar omgeving. "Ik keek op en zag een vriendin zitten met een grote bos gele tulpen. Dat beeld staat nog steeds op mijn netvlies."
Praten, lopen, douchen en traplopen: dingen die vroeger vanzelf gingen, kostten ineens enorm veel moeite. Met hulp van haar kinderen, familie en vrienden werkte ze stap voor stap aan haar herstel. Haar broer kwam zelfs vanuit Amerika over om haar te ondersteunen.
Hoewel Christa grote vooruitgang heeft geboekt, ervaart ze nog dagelijks de gevolgen. Ze is sneller vermoeid en moet haar dagen beter plannen. Waar ze vroeger dertig uur per week werkte als verpleegkundige, werkt ze nu nog twaalf uur. Toch blijft ze actief: ze zwemt, wandelt, fietst en speelt af en toe weer tennis.
Het ongeluk heeft ook haar kijk op het leven veranderd. "Vroeger voelde ik altijd druk om van alles te doen. Nu neem ik meer tijd voor mezelf en geniet ik meer van kleine dingen." Tegelijkertijd is er verdriet om wat niet meer vanzelf gaat. "Ik ben bijvoorbeeld niet meer de oma die ik had willen zijn. Dat doet pijn."
Sinds het ongeluk draagt Christa altijd een fietshelm. Haar boodschap: "Kijk naar elkaar om, let op en neem de tijd in het verkeer. Dat kan echt het verschil maken."
En ondanks alles overheerst de dankbaarheid. "Ik ben er nog. Dat besef ik iedere dag."